OKTAVIO

Pokaźny ekstrakt, zabójcza moc. Nie, nie, to nie kolejny bałtycki mocarz, ani żaden RIS, czy Barley Wine. Tym razem to Quadrupel. Nie kurdupel, tylko Quadrupel durniu!

Ostatnimi czasy zaroiło nam się jak w ulu od mocarnych, ciężkich piw, jednak wśród nich ze świecą szukać belgijskiego poczwórnego klasztornego kolosa, jakim jest Quadrupel. Wiadomo, nowa fala, to nowa fala, ale klasyczne, a zwłaszcza belgijskie style mają u mnie uznaną renomę. Szkoda, że krajowi rzemieślnicy tak rzadko mierzą się ze starą belgijską szkołą.

Rzemieślniczy Browar Jana z Zawiercia należy właśnie do tych wyjątków, którym nie straszne są mocarne, klasztorne klimaty. Nie wiem dokładnie ile do tej pory polskie browarnictwo spłodziło tego typu piw, ale stawiam dolary przeciw orzechom, że nie więcej jak pinć. Co przy tysiącach różnego rodzajów ajp stanowi zaledwie ułamek procenta.

A propos Browaru Jana, to debiutuje on właśnie na blogu. Dopiero. Wstyd i żenada. Do Zawiercia mam jakieś trzydzieści pięć kilosów (helikopterem sześć i pół minuty), więc można rzec, że to mój lokalny browar. By the way od dawna już zamierzam się umówić na zwiedzanie, jakiś mały wywiadzik i fotoreportaż na bloga, ale ciągle to odkładam... Biję się mocno w pierś i obiecuję szybką poprawę!

Tytan z Zawiercia to nader udana interpretacja stylu. Piwo jest pełne w smaku i wyraźnie likierowe. Dosyć słodkawe, choć pojawia się też i lekki kwasek. Dominuje w nim przyjemny karmel, podszyty solidną ciasteczkowością i z lekka opiekanym słodem. Na drugim końcu kija udzielają się owocowe estry, głównie suszone morele, figi, rodzynki oraz subtelne śliwki. Całość spięta jest likierowym, wyczuwalnym, ale nie przegiętym etanolem o przyjemnie rozgrzewającym działaniu (jeśli piłeś kiedyś czysty spiryt bez popity, to będziesz w siódmym niebie). Goryczka stosunkowo nieduża, choć odwala swoją robotę całkiem dobrze. Podoba mi się to cacko :)

Podoba się w smaku, bo sam wygląd już tak znakomity nie jest. Ciecz jest lekko mętna o brunatno-brązowym odcieniu. Pod światło generuje niewielkie burgundowe przebłyski. Niestety gorzej jest w kwestii piany, ale od tak degustacyjnego i mocnego piwa nie oczekujmy czapy zdjętej z rześkiego Pilsa. Rzeczona kołderka jest drobna, ale niewysoka. Opada dość szybko i bezgłośnie, nawet szkiełko się nią nie brudzi.

Teraz czas w końcu zaprzęgnąć do roboty moje nieco przeziębione nozdrza. W aromacie – mimo lekkiego kataru – czuć sporą złożoność. Suszone owoce (śliwki, rodzynki, figi, daktyle) są tutaj jeszcze wyraźniejsze niż w smaku. Pięknie komponują się na tle słodowej podbudowy składającej się z opiekanego słodu, karmelu i odrobiny migdałowych klimatów. Bardziej w głębi chowa się coś jakby herbatnik, lekki biszkopt lub dobrze wypieczony spód od ciasta. Muszę przyznać, że dość fajnie i wielowątkowo to pachnie, zwłaszcza że alkohol został całkiem nieźle ukryty. Co jedynie z tła co jakiś czas dociera do mnie sympatyczna likierowa nuta.

Oktavio to bardzo smaczne i ułożone piwo, które bardzo zgrabnie wkomponowało się w kanony stylu. Pełnia oraz treściwość jest tu odpowiednia, balans nieźle zaznaczony, a całość ma fajny deserowo-owocowy wydźwięk. Piwo nie jest jakoś szczególnie gęste, czy zalepiające, przez co jego pijalność jest nadspodziewanie duża. Ale tutaj nie ma co kozaczyć – jeśli masz nikłą wprawę, a na co dzień nie wlewasz w siebie zgrzewki Harnasia z puchy, to lepiej nie pij więcej niż dwa. Zresztą upijanie się tak znakomitym specjałem to istny grzech i marnotrawstwo!

OCENA: 8/10

CENA: ok. 9ZŁ

ALK.9,5%
TERMIN WAŻNOŚCI: 05.08.2016

RZEMIEŚLNICZY BROWAR JANA