wtorek, 30 grudnia 2014

RACIBORSKI PORTER


ALK.8,9%. Tylko kompletny outsider, albo piwny laik mógł jeszcze nie słyszeć, że na początku grudnia Browar Racibórz zaprezentował dwie „świeżynki” – piwo dyniowe i porter bałtycki (!).
Ten drugi skutecznie zmienił ostatnio moje plany wydawnicze, bowiem chciałem go zdegustować, gdy się porządnie wyleżakuje – gdzieś w końcówce 2015 roku (niecny plan, no nie?). Jednakże po głębokim namyśle postanowiłem, że nie mogę mu dawać takich forów, bo byłoby to wysoce niesprawiedliwe. Pozostałe krajowe porterki piłem generalnie świeże, a bynajmniej jakoś specjalnie ich nie leżakowałem. Jedyne co, to mogły sobie trochę poleżeć w sklepie lub hurtowni. Jestem pewien, że żaden z nich nie był po terminie. Dlatego też chcąc być w miarę wiarygodny i mieć miarodajną skalę odniesienia wypiłem go dzisiaj.
Zima, mróz, śnieg, niebawem Nowy Rok – w takiej otoczce portery bałtyckie smakują najlepiej.
Chcąc, nie chcąc widziałem kilka recenzji Raciborskiego Porteru – oj, posypało się sporo gromów i hejtu. Co prawda dobrze jest znać opinie innych, ale warto też mieć swój móżdżek i nie sugerować się zdaniem innych.


Otwieram i przelewam. Mój Śp. kolega z klasy miał kiedyś amatorski zespół rockowy, który nazywał się KZZOS, co po rozwinięciu oznaczało: Kto Zajebał Z Okna Smalec? Teraz ślina na język przynosi mi podobne pytanie: kto zajebał z piwa pianę? Szczątkowy kożuszek o beżowej barwie i drobnej teksturze zniknął w oka mgnieniu i tylem go widział.
Zapewne sprawcą tego procederu jest bardzo niskie nasycenie. Jest to jedno z najmniej wysyconych piw, jakie piłem. Normalnie byłaby to spora wada, ale sącząc tak mocny i ekstraktywny trunek nie muszę czuć bąbelkowej burzy w przełyku i bekać po każdym łyku (ale mi się rymło ;p).
Niemal czarne jak smoła piwo pachnie bardzo poprawnie i nader stylowo. Jako pierwszy plus na pewno możemy uznać kompletny brak alkoholowych niuansów, co przy świeżym porterze zdarza się niezwykle rzadko. Motywem przewodnim tego specjału są lekko palone, opiekane słody upstrzone słodką czekoladą i delikatnym kakao. Karmel, tosty i nieznaczne suszone owoce (rodzynki, śliwki) trzymają się z dala, ale w niezły sposób urozmaicają całość. Z pewnością wąchałem lepszych reprezentantów tego stylu, ale z drugiej strony zapach jest dość przyjemny.

poniedziałek, 29 grudnia 2014

NYKS


ALK.5,2%. Nyks nie jest żadną świeżynką – piwo zadebiutowało w połowie października, chociaż wcześniej zapowiadano, że pojawi się już w lipcu. Pomijając przedpremierowe problemy, American Stout z Browaru Olimp to koncept pochodzący jeszcze z czasów, gdy Marcin Ostajewski  warzył swoje piwa w Zodiaku. Obecnie oczywiście miesza słody z wodą i chmielem w Wąsoszu.
Nyks to w zasadzie single hop przyprawiony amerykańskim chmielem odmiany Chinook, który poza tym nie ma żadnego wyróżnika, magicznego składnika, czy zaczarowanej receptury. Ot, zwykły stout z amerykańskim sznytem. Nie jest to żaden przełom warty Nagrody Nobla, żadne odkrycie, żadne novum.
Milion razy już powtarzałem, że jestem wielkim wielbicielem ciemnych trunków, ale jakoś za stoutami nie za bardzo przepadam (no, chyba że to RIS). Nie przekonuje mnie nawet Milk, ani Oatmeal Stout. Wypić wypiję, ale bardziej w celach edukacyjnych, niż z czystej przyjemności, co wcale jednak nie znaczy, że nie potrafię docenić dobrego piwa w tym stylu. Jak więc prezentuje się amerykański stout z Olimpu?


Tuż po odkapslowaniu butelki uniósł się znajomy aromat nowofalowego chmielu, objawiający się w głównej mierze świeżym cytrusem, okraszonym kapką żywicy. Na drugim planie egzystują dość wyraźne i całkiem sympatyczne owocowe niuanse z przewagą brzoskwini, śliwki renklody i mirabelki. Ciemnych aspektów, w tym słodu jest tu stosunkowo niewiele, zwłaszcza jak na stouta. Nie mniej jednak daleko z tyłu majaczy minimalna paloność oraz odrobina czekolady. Całość jednak zdecydowanie owocowa.
Na uwagę zasługuje również solidna, beżowa piana. Niby grubo ziarnista, niby rzadka i trochę dziurawa, ale w jakiś nadzwyczajny sposób długo utrzymująca się. Opada naprawdę powoli, mocno oblepiając ścianki.
Nasycenie rzecz jasna jest jak najbardziej stylowe – niskie, subtelne i drobne.

niedziela, 28 grudnia 2014

WRĘŻEL AMERICAN PALE ALE


ALK.4,8%. Dzisiaj robimy trzecie podejście do Browaru Wrężel. Po bardzo udanej ajpie i równie udanym weizenie ponownie zobaczę na co stać jankeskie chmiele.
Zapewne każdy z was wie, że American Pale Ale to taka łagodna AIPA, nieco lżejsza, mniej goryczkowa i hardcorowa. Zdaniem większości, piwo to idealnie nadaje się do rozpoczęcia przygody z nowofalowym piwowarstwem – nie odrzuci zbyt nachalnymi lupulinami, a jednocześnie wyraźnie pokaże różnicę smaku i aromatu w stosunku do zwykłych ojrolagerów.
Siłą napędową dzisiejszego specjału ma być Mosaic, Amarillo, Cascade i Magnum. Ciekawostką natomiast jest (wyróżniony w składzie) mech irlandzki. Sam w sobie nie wnosi on praktycznie żadnych wyczuwalnych niuansów, jednakże powoduje zwiększone wytrącanie białka z brzeczki, a w rezultacie m.in. mniejszą tendencję do zmętnienia piwa na zimno. Chodzi więc o klarowność. 


APA od Wrężela prezentuje się całkiem nieźle. Piwo posiada ładny, bursztynowy kolor i jest lekko mętne. Pokrywa go dosyć obfita i trwała piana o kremowej barwie i średniej ziarnistości. Całości dopełnia nienajgorszy lacing, który fajnie zdobi szkło.
Wysycenie oscyluje na średnim w kierunku niskiego poziomie i moim zdaniem mogłoby być nieco bardziej intensywne.
Do aromatu natomiast nie mam już żadnych zastrzeżeń. Solidna dawka świeżych cytrusów wespół z tropikalnymi owocami, lekką żywicą i subtelną sosną daje nam jasno do zrozumienia z czym mamy do czynienia. Delikatna słodowość w tym przypadku jest tylko tłem. Zapach jest dość intensywny i nie trzeba się w nim długo doszukiwać poszczególnych składowych. W skrócie – podoba mi się.

piątek, 26 grudnia 2014

CICHA NOC


ALK.6%. Trwa okres Świąt Bożego Narodzenia, grzechem więc byłoby nie napić się jakiegoś specyfiku specjalnie dedykowanego na ten wyjątkowy czas. Po średnio udanej interpretacji piwa świątecznego od Doctor Brew, sięgam więc po wyrób mojego lokalnego browaru, czyli Wąsosza.
Co my tu mamy? Ciemne piwo (nie wiadomo czy ale, czy lager) z dodatkiem suszonych śliwek, kakao, miodu, cynamonu, wanilii i skórki pomarańczy. Niby standard, ale bardzo ciekawi mnie jak wypadną tutaj te śliwki, no i kakao??? Wydaje mi się, że może być ciekawie.
Etykieta niby świąteczna, chociaż odnoszę wrażenie, że można było się bardziej postarać. Trochę wieje tu nudą i trywialnością. Sama nazwa piwa również niczego nie urywa. Można było się pokusić o większą oryginalność, a nie kopiować kolędę. No cóż, może piwo obroni się samym smakiem? 


Już po odkapslowaniu butelki wiedziałem, że jest dobrze, a nawet bardzo dobrze! Z butelki uniósł się zniewalający aromat suszonych śliwek i bardzo intensywnej skórki pomarańczowej. Zawartość sniftera przypomina po części wigilijny kompot z suszu, tylko pozbawiony charakterystycznego aromatu dymu. Śliwka i skórka to jednak nie wszystko – na drugim torze pędzi bowiem całkiem przyjemna słodowa nuta o lekko opiekanym charakterze, a tuż za nią podąża szczypta kakao, słodkiej czekolady i wyraźnej wanilii. Mistrzostwoooooo!!!! Tak pachną czekoladki nadziewane śliwką i pomarańczą, pokropione olejkiem waniliowym.
W smaku Cicha Noc również nie ma sobie równych. Czekoladowa słodowość, i odrobina karmelu tworzą tu niepowtarzalne tło dla intensywnej śliwki (niekoniecznie suszonej), mocno dojrzałej wiśni, ciemnych winogron/rodzynek i solidnej ilości skórki pomarańczy. W tle swoje trzy grosze dorzuca również subtelna waniliowość, kakao oraz bardzo łagodna paloność. Jest też idealnie dobrana goryczka – niezbyt mocna, ale wyraźna, bardzo szlachetna i wspaniale kontrująca słodową słodycz. Całość smakuje jak niektóre nadziewane czekoladki z owocami w środku, w tym przypadku ze śliwką lub rodzynką.

czwartek, 25 grudnia 2014

Argus ŁOWCZY SŁODOWY TERCET


ALK.8%. Cykl Lidlowskich Argusów kończę Słodowym Tercetem, czyli belgijskim triplem, który razem z Chmielowym Kwartetem tworzy pewnego rodzaju dwupak.
Nie będę się powtarzał i na darmo strzępił klawiatury, opisując ponownie spiskowe teorie dotyczące miejsca warzenia tych piw. Prawdopodobnie czytaliście moje wypociny odnośnie ww. quadrupla, a jeśli nie, to wystarczy kliknąć tutaj.
Tak więc być może/prawdopodobnie mój dzisiejszy gość jest Komesem Potrójnym Złotym, którego konsumowałem prawie rok temu. Niestety w przeciwieństwie do fortunowskiego dubbla  i quadrupla nie posmakował mi on na tyle, na ile bym sobie tego życzył.
Bez zbędnego owijania w bawełnę zobaczcie sami, jak wypada niezbyt wyleżakowany tripel marki Argus z Lidla. 


Otwieram i przelewam. Tuż po wykonaniu tej operacji stwierdzam, że piana nie jest najmocniejszą stroną tego piwa – biała, niewysoka, drobna i niebywale krótkotrwała. O jakimkolwiek lacingu można tylko pomarzyć. Na szczęście dalej jest tylko lepiej.
Trunek jest optymalnie nasycony dwutlenkiem węgla, a jego barwa jest lekko mętna, ciemno złota.
Aromat nie jest jakoś wybitnie powalający, ale odnalazłem w nim całkiem sporo klimatów słodowych oraz rześkich owoców pod postacią cytrusów, jasnych winogron i niedojrzałych jabłek. Przyprawowość jest znikoma, ale w zamian pojawia się szczypta chmielu i tytoniu. Cienie alkoholowe niemal niewyczuwalne.
W smaku piwo jest lekko kwaskowe z ciekawym, półwytrawnym zacięciem. Zdecydowanie nie przypomina to Komesa, który był zwyczajnym kwachem i bardziej przypominał szampana, aniżeli belgijskiego tripla. Dominuje tutaj łagodna nuta jasnych winogron i cytrusów, okraszona z lekka umiarkowanym słodem oraz rozgrzewającym alkoholem. W tle pobrzmiewają subtelne tony chmielu o nieco przyprawowo-tytoniowym charakterze. Goryczka niska, lekko alkoholowa.

wtorek, 23 grudnia 2014

ŁOWICKIE OATMEAL ALE


ALK.5%. Ze względu na słabą dostępność rzadko kiedy mam okazję skonsumować coś z rzemieślniczego Browaru Bednary, a szkoda bo widzę w nim potencjał. Dlatego też, jak tylko nadarzy się jakaś okazja – biorę co jest pod ręką. I tym sposobem niedawno stałem się właścicielem dwóch piw Łowickich.
Jednym z nich jest Oatmeal Pale Ale, czyli jasne piwo górnej fermentacji z dodatkiem płatków owsianych. Trochę może dziwić taki stan rzeczy, bo przecież płatki owsiane kojarzą się niemal wyłącznie z Oatmeal Stoutem, który jest piwem czarnym jak smoła. Browar Bednary jednak postanowił pójść pod prąd i uwarzył jasnego ałtmila.
Jestem szczery do bólu, więc przyznam się Wam, że piłem to piwo na Krakowskim Festiwalu Piwa. Wówczas mi smakowało, chociaż obiektywnie muszę stwierdzić, że w tamtym momencie odczuwałem już trudy całodniowej degustacji ;>


Cholernie podobają mi się te regionalne etykiety z Bednar, ale dlaczego do jasnej ciasnej nie podają pełnego składu?! Mam prawo wiedzieć, jakich słodów i chmieli użyli bez odpalania kompa!
Troszkę się wkur.. zdenerwowałem, ale cała złość mi przeszła już po pierwszym łyku. Piwo jest naprawdę dobre.
Nalewa się z dość obfitą, kremową i puszystą pianą, która jest nader trwała i drobna, opadając solidnie brudzi szkło.
Nisko wysycone piwo posiada ładny ciemno złoty kolor i jest wyraźnie mętne.
W aromacie naprawdę czuć płatki owsiane! Owsianka jest wyczuwalna nawet bardziej niż w większości stoutów owsianych. Rolę drugoplanową odgrywa tu całkiem sympatyczna, lekko stonowana słodowość typu zbożowego oraz średnio intensywne niuanse chmielowe, rześkie cytrusy i odrobina słodszych owoców. Nie ma tu amerykańskiej bomby chmielowej, ale w sumie i nie musi być. W tle minimalna chlebowość, którą bardzo lubię w piwach. Całość pachnie świeżo, lekko i nienachalnie, co akurat w tym przypadku jest plusem.

poniedziałek, 22 grudnia 2014

DOCTOR BREW - XMAS RYE


ALK.7,5%. W przedświątecznym zakupowo-sprzątaniowym szaleństwie znalazłem chwilę czasu, by skonsumować jedną z kilku tegorocznych nowości dedykowanych na święta właśnie.
Od kilku już lat okres świąteczno-noworoczny zostaje zdominowany przez piwa określane nieformalnym mianem Christmas Ale, w których to piwowarzy nie szczędzą różnego rodzaju przypraw. W stosunku do poprzedniego roku zniknęły dwie pozycje, ale w ich miejsce jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, pojawiło się co najmniej pięć nowych ‘piw świątecznych’. 
Dzisiaj wrzucam na ruszt żytniego iksmas elja od „doktorków”, który został doprawiony klasyczną mieszanką świątecznych przypraw (cynamon, goździki, kardamon, anyż, gałka muszkatałowa oraz skórka gorzkiej pomarańczy curaçao). Do chmielenia użyto dwóch australijskich chmielu: Ella i Galaxy.
By the way istnieją dwie wersje tego piwa, gdzie jedna od drugiej różni się chmieleniem na zimno, a rozróżnić to można tylko i wyłącznie po dacie ważności, ponieważ na ecie nie ma o tym żadnej wzmianki. Mój egzemplarz to klasyczna wersja, bez chmielenia na zimno, a szkoda, bo bardziej chciałem spróbować tej drugiej. Cóż, wyboru jednak nie miałem. 


Xmas Rye jest okrutnie mętnym piwem, a jego ciemno brunatna barwa przypomina wodę w kałuży tuż po intensywnej ulewie.
Drobno pęcherzykowa piana o beżowym odcieniu nie jest jakoś strasznie obfita, lecz tworzy miłą dla oka koronkę na szkle, do tego opada w przyzwoicie średnim tempie.
W miarę intensywny aromat został wyraźnie zdominowany przez piernikowe przyprawy. Główne role w tym spektaklu odgrywa kardamon, cynamon i garść goździków. Co ciekawe czuje tu również szczyptę imbiru, którego przecież nie dodano do piwa (?). W tle pojawia się minimalna pikantność – to zapewne zasługa gałki muszkatałowej. Spod sporej ilości przypraw nieśmiało wynurza się słodowe ciało o lekko opiekanym charakterze oraz subtelna nuta czekoladowo-karmelowa. Na samym dole tej aromatycznej drabinki wyczuwam ciężki do zdefiniowania i niezbyt przyjemny zapaszek. Coś jakby stęchłe drożdże, czy inne pieroństwo. Szczególnie mocno czuć to z pustej butelki.

sobota, 20 grudnia 2014

CORNELIUS DUNKEL


ALK.5,9%. Jakiś czas temu myślałem, że ekskluzywna (dla Sulimaru) seria piw Cornelius została przeze mnie już doszczętnie wyeksploatowana. Niestety, a może na szczęście  - myliłem się, bowiem z pożałowaniem skonstatowałem, iż nigdy nie miałem w ustach ichniego Dunkela.
Zdaje sobie sprawę, że przy obecnie panującej na rynku piwnym sytuacji, jakiś tam dark lager z bądź, co bądź dużego browaru, nie jest szczytem marzeń żadnego szanującego się blogera. No, ale jak się jest maniakiem „ciemniaków” (nie chodzi tu o ludzi z obniżoną inteligencją), to już inna bajka. Mimo, że nie przepadam za wytrawnymi stoutami, ogólnie rzecz ujmując lubię ciemne piwa, a najbardziej jak są ciemne i mocne. Dunkela też z chęcią strawię, ale jest jeden warunek – nie może być za słodki.
Z etykiety możemy się nieco dowiedzieć, co za diabeł siedzi w tej butelce. Piwo uwarzono ze słodów: pilzneńskiego monachijskiego, palonego i karmelowego, a chmiele reprezentuje Marynka, Sybilla i Lubelski, czyli klasyczne polskie trio. Ekstrakt wynosi 14,9°Blg, więc mamy tu stosunkowo niskie odfermentowanie, jak na niecraftowe standardy. 


Co jak co, ale Cornelius Dunkel ma pierwszorzędną prezencję. Ze szklanki niemal bije blask pięknej mahoniowej barwy, która patrząc pod światło epatuje wspaniałą rubinową czerwienią. Piana koloru ecru również niczego sobie – wysoka, średnio ziarnista, opada bardzo powoli, długo ciesząc wzrok pijącego. Do tego pięknie oblepia szkło. Naprawdę jestem pod wrażeniem.
A jak to pachnie? Zapach jest dość intensywny z wyraźną przewagą karmelowych klimatów. Czuję także suszone śliwki, rodzynki i wiśnie, słodką czekoladę oraz niewielką tostowość. Całość spaja – niczym zaprawa cegły – obszerna słodowa nuta o umiarkowanie opiekanym charakterze. Niestety swoje trzy grosze dorzuca tu także wyczuwalny alkohol, który powoduje że piwo pachnie chwilami jak typowy, siarkowy mózgotrzep za niecałe ‘pinć zyli’, co to raczą się nim miejscowe menelki.

piątek, 19 grudnia 2014

DWA SMOKI


ALK.5,8%. Rzutem na taśmę udało mi się zdobyć butelczynę jednego z najbardziej rozpoznawalnych i pożądanych piw z podkrakowskiej Pracowni Piwa. Dwa Smoki to pozycja obowiązkowa dla każdego szanującego się (uwaga: teraz będą dwa obco brzmiące słowa) hop heada, czy innego beer geeka. Kto nigdy nie pił, grozi mu ekskomunika z piwnego półświatka ;>
Piwo określane jest jako Wit IPA, czyli nietuzinkowe i śmiałe połączenie belgijskiego witbiera z nowofalowym, amerykańskim chmieleniem. Z jednej strony mamy lekkie pszeniczne piwo z łagodną nutką przypraw, a z drugiej solidne, słodowe India Pale Ale doprawione zarówno na aromat, jak i goryczkę jankeskimi lupulinami.
O ile się nie mylę, jest to jak dotąd jedyna w Polsce taka konfiguracja (jeśli jestem w błędzie to mnie poprawcie). Nie przedłużam już, bo sam jestem ciekaw jak to smakuje. Oczywiście piłem wersję beczkową, ale to nie to samo, co wersja butelkowa w domowym zaciszu. 


Po przelaniu piwa do szklanki przywitała mnie obfita, średnio ziarnista czapa białej piany, która opadała w przeciętnym tempie. Na ściankach pojawiła się średniej maści koronka, jednakże jak się za chwilę okazało – był to krótkotrwały efekt.
Dwa Smoki jest średnio wysyconym piwem, nie mniej jednak w tym konkretnym przypadku nasycenie idealnie trafia w moje gusta. Kolor Smoków posiada wyraźne zmętnienie i przypomina blado złoty odcień.
Już po pierwszym łyku wiedziałem, że piwo mi posmakuje. Nienachalna chlebowa słodowość wspaniale komponuje się tutaj z nowoczesnym chmieleniem w postaci sporej dawki cytrusów, owoców tropikalnych, lekkiej nutki żywicy oraz garści igieł sosnowych. Na finiszu rządzi umiarkowanie mocna (jak na obecne standardy), chmielowa goryczka, która jest bardzo szlachetna, nie zalega i wspaniale kontruje słodowe klimaty. W posmaku natomiast pojawia się minimalna przyprawowość. Może nie tyle sama kolendra, co leciutka pikantność, coś jakby pieprz różowy, czy inne ustrojstwo. Szczególnie czuć to po oblizaniu ust.

czwartek, 18 grudnia 2014

X ROCZNICA CZĘSTOCHOWSKIEGO BRACTWA PIWNEGO


Dokładnie dzisiaj, 18 grudnia mija dziesiąta rocznica utworzenia Częstochowskiego Kręgu Lokalnego Bractwa Piwnego. Pod koniec 2004 roku dziesięciu piwnych pasjonatów postanowiło zrobić coś więcej niż tylko razem napić się piwa. Efekty tej decyzji na własnej skórze odczuwają wszyscy członkowie naszego kręgu. Oczywiście chodzi mi o pozytywne odczucia 

Nie zamierzam pisać tutaj o idei całego Bractwa Piwnego, bowiem już kiedyś popełniłem tekst na ten temat. Dzisiaj będzie tylko i wyłącznie o piwnych braciach (i siostrach) z Częstochowy oraz o samym Kręgu Częstochowskim.
Z dziesięciu założycieli naszego oddziału do obecnych czasów wytrwało czterech (Arek Michalski, Piotr Sitek, Piotr Markiewicz i Jerzy Orszulak), których obecnie zowie się nieco żartobliwie „leśnymi dziadkami”. Szczególnie mi bliski jest Arek Michalski – nasz pierwszy Przewodniczący, pełniący między czasie funkcję Kanclerza Bractwa Piwnego. Jest to też człowiek, który niejako „wprowadzał” mnie do Bractwa.
W tym akapicie nie sposób nie wspomnieć o  tym, że od kilku miesięcy najważniejszą osobą w całym Bractwie Piwnym jest nasza była Przewodnicząca  - Sara Nabrdalik, która z dumą sprawuje fuchę Wielkiego Mistrza Bractwa Piwnego.

Na pierwszym planie nasza "Sarenka"

Krąg Częstochowski od początku swego istnienia działa dość aktywnie. Wśród naszych dokonań warto wymienić takie inicjatywy jak:
  • Częstochowska Noc Kulturalna, podczas której prowadzone są m.in. pokazy warzenia piwa, różne konkursy i wykłady.
  • Częstochowski Konkurs Piw Domowych Bractwa Piwnego (CKPD BP) organizowany od 2010 roku. Jest to jeden z nielicznych bezpłatnych konkursów, gdzie oprócz koszulek, bonów na zakupy, dyplomów i eleganckich statuetek zwycięzca jednej z kategorii ma możliwość uwarzenia zwycięskiego piwa w restauracyjnym Browarze Czenstochovia.
  • Domowy Piwowar Roku. To z naszej inicjatywy od pięciu lat wybierany jest najlepszy piwowar domowy w Polsce.
  • Piwiarnia  - jedyny w Częstochowie pub, którego ze względu na liczbę oferowanych piw można nazwać multitapem.
  • Rozpoznanie Bojem – praktyczny i darmowy kurs warzenia piwa przy udziale obecnej na miejscu publiczności. Uwarzone piwa wysyłane są na konkursy piw domowych.
  • Degustacje piw – za każdym razem wybieramy inny styl, degustujemy i anonimowo oceniamy, które piwo jest najlepsze, tym samym poznając różnorodność piwnego świata.
  • Spotkania z browarami – do tej pory odwiedził nas dawny Browar Gab, Czenstochovia, Kiper (Cornelius), Ciechan, Fortuna, Konstancin, Browar Na Jurze i Wrężel.
Przewodniczący Kręgu - Piotr Turek

Jak co roku, tak i w tym nasz krąg obchodził rocznicę swojego powstania. Tym razem była to okrągłą rocznica, na którą zostało zaproszonych sporo gości z innych kręgów oraz zaprzyjaźniony z nami Śląski Oddział Polskiego Stowarzyszenia Piwowarów Domowych (PSPD).
Tegoroczna impreza rocznicowa odbyła się 13 grudnia w Gospodzie Rybnej przy ulicy Focha w Częstochowie, gdzie łącznie zjawiło się ponad 50 osób, w ty ja...

środa, 17 grudnia 2014

POMORZANIN


ALK.5,2%. Pomorzanin i Polka Pils to pierwsze dwa piwa z ‘reinkarnowanego’ w tym roku browaru w Wąsoszu. Polkę piłem już dawno, jednak drugi z tej dwójki – niefiltrowany lager – musiał swoje w piwnicy odstać. Aż do dzisiaj, gdy termin ważności zaczął niebezpiecznie się zbliżać do „godziny zero”. Dałem więc piwu zielone światło.
Jak czytamy na kontrze: Pomorzanin „stanowi hołd i wyrazy szacunku dla jednego z najważniejszych plemion polskich – Pomorzan”. Fajnie, ale w takim razie takim samym hołdem jest też piwo Wąsosz 12°, które różni się od Pomorzanina tylko i wyłącznie etykietą. Tak, to te same piwa, jednakże Wąsosz 12° sprzedawany jest wyłącznie w strefie, obejmującej zasięg rzutu kamieniem od browaru, a mój dzisiejszy gość to już można by rzec - trunek eksportowy.
Butelkę oblepia całkiem sympatyczna, klasowa i nieźle dopracowana etykieta, która zawiera w sobie spore akcenty regionalizmu (czyt. podoba mi się). 


Po przelaniu do szklanki tytułowy Pomorzanin okazał się być lekko mętnym, złocistym trunkiem, na powierzchni którego uformowała się dość obfita i puszysta kołderka mieszano ziarnistej piany. Piana o białej jak śnieg barwie niezbyt długo utrzymywała się przy życiu, ostatecznie kończąc swój żywot po mniej więcej pięciu minutach.
Piwo jest przeciętnie nasycone dwutlenkiem węgla, ale akurat w tym przypadku mi to pasuje. A co z zapachem?
Aromat to udane połączenie trawiastego chmielu i jasnego słodu, z niewielką domieszką chlebowo-zbożowych niuansów. Szczególnie in plus zaskoczył mnie tutaj wyraźnie wyczuwalny chmiel, którego tak często brakuje w tego typu napitkach. Ze szkła bije przyjemna kwaskowo-cytrusowa chmielowość, a nie słodowa słodycz. Brawo!

poniedziałek, 15 grudnia 2014

WRĘŻEL JASNE PSZENICZNE


ALK.4,8%. Pierwszy kontakt z wyrobami Browaru Wrężel miałem podczas picia ich piwa numer pięć – AIPA, które de facto bardzo mi posmakowało. Dzisiaj spróbuje zaprzyjaźnić się z kolejnym trunkiem, a w kolejce niecierpliwie czekają jeszcze trzy kolejne egzemplarze. Póki co, w szklance ląduje piwo pszeniczne, bo jest to jeden z moich ulubionych stylów.
Pomimo panującej obecnie mody na udziwnianie niemal każdego rodzaju piwa, ekipa Wrężela postanowiła uwarzyć tradycyjnego niemieckiego hefeweizena. Nie dorzucili tam żadnego zielska, żadnych papryczek chili, żadnych przypraw, ani kakao, ani miodu, czy nawet ‘hamerykańskich’ lupulin. Klasyka pełną gębą. 


W swoim niezbyt jeszcze długim życiu piłem kilkadziesiąt piw pszenicznych z różnych browarów, ale żadne nie miało takiej intrygującej barwy. Jasne Pszeniczne z Wrężela jest sakrucko mętne, a co za tym idzie również gęste. Jego jasno beżowy kolor do złudzenia przypomina mi sok bananowy! Wiecie, taki z kartonu.
Piwo jak na weizena generuje raczej mało piany. Na domiar złego, trzycentymetrowa czapeczka białego puchu, zbudowana ze średniej wielkości pęcherzy opada szybciej niż bym sobie tego życzył i prawie w ogóle nie oblepia ścianek – słabizna.
Na szczęście w aromacie zaczyna się już „coś dziać”. Pszeniczna słodowość wydaje się lekko dominować, jednakże nie brakuje tu także kwaskowych cytrusów i sporej ilości akcentów drożdżowych. Nieco w głębi egzystują niewielkie cienie banana, gumy balonowej i szczypta goździka, którego oczywiście nie mogło tu zabraknąć. Zapach niemal książkowy, mam tylko małe zastrzeżenia co do ilości tego ostatniego – jak dla mnie goździka mogłoby być trochę więcej. Reszta jest OK.

sobota, 13 grudnia 2014

CZERWONY LAGER


ALK.5,7%. Odkąd piwowar AleBrowaru Michał Saks przejął stery (został dyrektorem produkcji) w Gościszewie, dzieje się tam sporo i ciężko to wszystko ogarnąć i poukładać w całość. Dość często pojawiają się nowości, zmieniono wszystkie etykiety, a przy okazji nazwy niektórych piw, które podzielone zostały na dwie linie. Jedna linia, to piwa z postaciami, a druga to „55-tki”, gdzie liczba ta nawiązuje do drogi krajowej nr 55, przy której leży Browar Gościszewo. I tak, piwo Naturalne Niepasteryzowane nazywa się teraz Rybak, Komtur to dawne Czarne Krzyżackie, a Gwiazdor znany był wcześniej pod nazwą Wesołych Świąt.
Najnowszym dziełem tego browaru jest piwo Czerwony Lager (Gościszewo warzy tylko lagery, a stacjonujący tam AleBrowar tylko ejle). Ponoć jest to edycja limitowana, którą browar chce pożegnać stary rok oraz starą i wysłużoną etykieciarkę. Stąd zupełnie inna, kompletnie nie pasująca do pozostałych infantylna etykieta, która swoją drogą nawet mi się podoba. 


Pierwsze co skonstatowałem po przelaniu to barwa, która wcale nie jest czerwona. Przede wszystkim piwo jest dosyć mętne, a jego kolor przypomina głęboki odcień miedzi z niewielkimi rubinowymi przebłyskami. Nie powiem, bo całość wygląda całkiem zachęcająco.
Piwo wieńczy obfita, mieszano ziarnista czapa kremowej piany, która dość długo utrzymuje się na powierzchni, tworząc przyzwoitą koronkę na szkle.
Czerwony Lager jest znakomitym przykładem na to, że lager niekoniecznie musi być nudny. Wystarczy dodać trochę innych słodów, niż tylko i wyłącznie wszechobecny pilzneński. Tutaj co prawda nie ma podanego pełnego składu, ale przecież barwa mówi sama za siebie. Mój dzisiejszy gość obfituje w aromaty melanoidynowe, tostowe, opiekanego słodu i skórki od chleba. Na drugim planie czuć także niewielką owocową nutę, trochę słodkawego karmelu i szczyptę tradycyjnego chmielu. I like it.

piątek, 12 grudnia 2014

RACIBORSKIE DYNIOWE


ALK.6,5%. Już od dłuższego czasu nie mam ochoty na piwa z Raciborza. Sami wiecie, częste wady, metal, czasem kwach, albo ulepkowata słodycz i ogólnie niezbyt ciekawe style, że się tak wyrażę. Ostatnio jednak Browar Zamkowy Racibórz ni stąd, ni zowąd wysupłał – niczym magik z kapelusza – dwa nowe piwa. I to jakie! Porter bałtycki oraz piwo dyniowe. Zaraz, zaraz – piwo dyniowe w grudniu? A ja głupi myślałem, że sezon dyniowy przypada na przełomie października i listopada....
Może nie jest to szczyt piwnego hipsteryzmu, ale bądźmy szczerzy – jak na Racibórz to brzmi dumnie, a nawet bardzo dumnie. Jednakże po chwilowej euforii i emocjonalnym uniesieniu przychodzi w końcu zdrowy rozsądek i pyta: czy te piwa faktycznie są warte zachodu?
O porterka jestem raczej spokojny, bo to nasza chluba narodowa i w Polsce raczej nie spotyka się kiepskich przedstawicieli tego stylu. Po prostu ciężko go spieprzyć (choć z pewnością się da). Co do pumpkin ale’a to mam już pewne obawy. Nie jestem prorokiem, ale wydaje mi się, że to w ogóle nie jest ejl, tylko lager (pewny jednak nie jestem). Po drugie w składzie nie ma podanych żadnych przypraw, które to zazwyczaj towarzyszą piwom dyniowym. Jest tylko wzmianka o pestkach dyni, które same w sobie wnoszą bardzo mało do piwa. Co ciekawe, ostatnio trochę się u nas namnożyło tego typu wynalazków, jednakże prawie wszyscy z uporem maniaka robią piwa z miąższu dyni, a nie z samych pestek. Wyjątkiem jest tu jedynie Charon z Olimpu i teraz dołączyło do niego ichnie Raciborskie Dyniowe. No, ale dosyć ględzenia, bo piwo stygnie...., znaczy ociepla się. 


Otwieram i przelewam. Tak jak się spodziewałem piana jest niska i brzydka, zbudowana z mieszanej wielkości pęcherzy. Opada dość szybko, nie pozostawiając po sobie nawet śladu.
Kolor za to jest przepiękny – jasny bursztynek z tzw. iskrą uśmiecha się do mnie, niczym zalotna blondynka.
Wysycenie – o dziwo – jest stosunkowo niskie. Spodziewałem się hordy musujących bąbelków gazu, a tymczasem piwo jest nad wyraz spokojne pod tym względem.
W zapachu nie ma nic szczególnego. Dominuje solidna słodowa baza wspierana przez słodkawe biszkopty oraz lekkie niuanse chlebowe. Nieco w głębi błąka się bezczynnie opieszała nuta herbatnikowa oraz subtelna zbożowość pochodzenia słodowego. W tle majaczy minimalna pestkowość, choć równie dobrze może to być autosugestia, bowiem piwo pachnie niemal jak zwyczajny jasny lager, tyle że o podwyższonym ekstrakcie. Aha, po ogrzaniu na wierzch wychodzi nieznaczny mokry karton. Całość pachnie dość monotonnie i jednoznacznie. Za mało się tu dzieje.

wtorek, 9 grudnia 2014

DUBBEL CIESZYŃSKI


ALK.8,5%. Mikołajki to nie tylko radocha dla naszych najmłodszych pociech, lecz także szczególny dzień dla miłośników dobrego piwa. Od sześciu lat bowiem 6 grudnia jest ogólnopolską premierą Grand Championa – zwycięskiego piwa Konkursu Piw Domowych Festiwalu Birofilia odbywającego się w Żywcu. Specjał ten pojawia się niemal punktualnie (czasem tylko 8 dni wcześniej ;>) w Mikołajki w mocno ograniczonych ilościach w sklepach Tesco, Piwiarniach Warki i wybranych sklepach specjalistycznych.
Najlepsze piwo domowe wybrane w Żywcu, zostaje uwarzone wg autorskiej receptury w Brackim Browarze Zamkowym w Cieszynie (najmniejszym i najstarszym z Grupy Żywiec). W 2014 roku best of the best zostało piwo w belgijskim stylu Dubbel, którego autorem jest Czesław Dziełak – twórca Grand Championa 2013! Pierwszy raz w dziewięcioletniej historii Grand Championa zdarzyło się, aby ktoś wygrał po raz drugi i to pod rząd!!! Czesław może pochwalić się jeszcze jednym zwycięskim piwem domowym uwarzonym wg jego receptury w komercyjnym Browarze Ciechan, chociaż powszechnie wiadomo, że nie jest on zbyt zadowolony z formy współpracy z Grupą BRJ (zainteresowani wiedzą o co chodzi).
Dubbel Cieszyński to czwarty Grand Champion, który pojawia się na moim blogu i jest to chyba najbardziej oczekiwane piwo z całej czwórki. Po pierwsze bardzo podoba mi się tegoroczne szkło (goblet) dedykowane do picia mocnych, belgijskich piw klasztornych, które po prostu musiałem mieć, bo bym się rozchorował (dołączane jest gratis do kilku butelek Grand Championa). Po drugie jestem wielkim fanatykiem ciemnych i mocnych trunków, toteż moja radość z wyboru belgijskiego stylu była podwójna (w końcu to Dubbel). 


Co jak co, ale piana z pewnością nie jest mocną stroną tego piwa, o ile półcentymetrową cienką pierzynkę grubych pęcherzyków można w ogóle nazwać pianą. Po dwóch minutach nie było po niej śladu, ale z drugiej też strony kształt kielicha nie sprzyja tworzeniu się obfitej piany.
Piwo jest wyraźnie mętne, a jego barwa jest brunatno-brązowa z niewielkimi karmelowymi refleksami.
Aromat Cieszyńskiego Dubbla jest dość intensywny i przede wszystkim porządnie urozmaicony. Wyczuwam w nim sporo suszonych owoców z rodzynkami i śliwkami na czele oraz trochę karmelu. Tuż za nimi podążają nieśmiałe nuty słodkiego banana, opiekanych słodów oraz niewielkie cienie przyprawowych fenoli. Na końcu stawki majaczy niewyraźna tostowość oraz absolutnie nie przeszkadzające alkohole wyższe. Zapach naprawdę pierwsza liga! Mógłbym go niuchać godzinami.

poniedziałek, 8 grudnia 2014

POŁCZYŃSKIE ZDROJOWE


ALK.6%. Dzisiaj ciąg dalszy kalibrowania moich kubków smakowych. Na warsztat wziąłem bardzo rzadko spotykane piwo z Browaru Fuhrmann, zlokalizowanym w znanym mieście uzdrowiskowym - Połczynie-Zdroju.
Wiadomo już skąd pochodzi nazwa piwa, ale czy owy trunek oferuje coś ciekawego oprócz chwytliwej nazwy? Tak, zajebistą etykietę, która podoba mi się jak mało która! W sumie to kupiłem to coś, tylko ze względu na przykuwającą wzrok etę, bo domyślam się, że pod względem smakowym nie będę piał z zachwytu.
Nie raz już pisałem, że jestem fanem etykiet ‘w starym stylu’, ale ten egzemplarz to prawdziwy majstersztyk, który niemal przenosi nas w czasie do początku XX wieku. Co w tym wszystkich najciekawsze, to fakt, że ta stylizowana retro-etykieta przedstawia autentyczną, zabytkową fotografię z czasów, gdy browarem w Połczynie-Zdroju zarządzał Karl Fuhrmann - syn założyciela browaru pochodzącego z 1825 roku. 


Tak jak wspomniałem wyżej, nie spodziewałem się cudów po niniejszym piwie, jednakże po kilku łykach muszę stwierdzić, że nie taki diabeł straszny jak go malują.
Piana może i nie jest jego mocną stroną (niska, drobna i nietrwała), ale kolor mnie mocno zdziwił. Ze względu na to, że Fuhrmann jest wiodącym producentem marketowych nołnejmów, spodziewałem się piwa wodnistego i bladego jak dupa nieboszczyka. Tymczasem z zadowoleniem skonstatowałem, że piwo posiada ładną, ciemno złotą barwę. Obawiam się, że pod tym względem żaden koncerniak do 6% alko mu nie dorównuje.
Sam smak oczywiście do wybitnych nie należy, ale w sumie nie ma jakiejś wielkiej tragedii (zawsze może być gorzej). Dominuje tu swoista piwniczna słodowość o nieco miodowych naleciałościach, co może sugerować utlenienie. Mi to zbytnio nie przeszkadza, bowiem piwo jest wówczas bardziej pełne i zróżnicowane w smaku. Poza słodem odnalazłem tu również akcenty chlebowe oraz minimalny kwasek i nieśmiałą owocowość. Jako takiej goryczki nie stwierdziłem. 

sobota, 6 grudnia 2014

WRĘŻEL AIPA


ALK.6,8%. Dzisiaj zapewne większość piwnych blogerów biegnie do Tesco, by jak najszybciej napić się Grand Championa, ja tymczasem rozpoczynam przygodę z Browarem Wrężel. Na pierwszy ogień idzie oczywiście popularna AIPA. Od jakiegoś czasu niepisanym zwyczajem stało się, że debiutanckim piwem z nowego browaru jest IPA chmielona po amerykańsku. Na szczęście Wrężel nie uległ tej doktrynie i tytułową ajpę wypuścił dopiero jako piąte piwo z rzędu.
Kim jest Wrężel? To nowa kontraktowa inicjatywa warząca w Zarzeczu, za którą stoi piwowar domowy Adrian Kukuła (miałem sposobność poznać go osobiście podczas spotkania w częstochowskiej Piwiarni). Browar Wrężel swoją nazwę zawdzięcza żonie Adriana, która za obopólną zgodą „użyczyła” tutaj swojego panieńskiego nazwiska.
Od debiutu minęło niecałe trzy miesiące, a Wrężel dorobił się już pięciu piw. Szóste (Belgian Blond Ale) też jest już uwarzone i czeka sobie w leżaku na rozlew. 


Przy pierwszej recenzji nowego browaru często poruszam kwestię opakowania i nie inaczej jest tym razem. Etykiety Browaru Wrężel są spójne (co bardzo sobie cenię), różnią się tylko kolorami i obrazkiem na przedzie. Nie lubię, gdy każde piwo wygląda jakby było z innej parafii (patrz – Browar Na Jurze). Sporym plusem jest także bogata treść etykiety, gdzie znajdują się wszystkie potrzebne nam informacje - pełny skład, IBU, ekstrakt, kolor w skali EBC, temperatura serwowania oraz kilka zdań odnośnie tego, czego mamy się spodziewać po danym piwie. Sama szata graficzna natomiast już średnio mi się podoba. Rysunki/obrazki nie powalają ani jakością wykonania, ani stylistyką, ani pomysłowością ich twórcy – nie wiem jak wy, ale ja po prostu tego nie kupuję.
AIPA od Wrężela w firmowym snifterze prezentuje się bardzo dostojnie. Kremowej barwy piana jest drobna, wysoka, dość gęsta i puszysta. Opada bardzo powoli, zostawiając liczne osady na szkle. Naprawdę super to wszystko wygląda.
Kolor piwa wcale nie pozostaje jej dłużny. Piękną, miedziano-rubinową barwę można podziwiać bez końca. Jest to jedno z ciemniejszych piw w tym stylu jakie widziałem.

piątek, 5 grudnia 2014

EDELMEISTER WEIZENBIER


ALK.5,7%. Bardzo rzadko sięgam po wyroby z Van Pura, w sumie to od dłuższego czasu traktuję je jak powietrze. Dla mnie mogłyby nie istnieć, ale domyślam się, że jestem w zdecydowanej mniejszości (zaraz mnie zhejtują fani Łomży Export).
Pewnie nie wszyscy nawet wiedzą, że obecnie holding Van Pur jest w posiadaniu, aż pięciu browarów – Brok w Koszalinie, Browar Jędrzejów (Strzelec), Browary Górnośląskie w Zabrzu, Browar Łomża oraz browar w Rakszawie pod Rzeszowem, gdzie wszystko się zaczęło. Przy łącznych mocach produkcyjnych na poziomie przeszło 4,5 mln hektolitrów śmiało możemy powiedzieć, że jest to czwarty w Polsce koncern browarniczy!
Niestety, jak to mają w zwyczaju wielkie molochy – Van Pur robi piwa dość słabe i nijakie, a przynajmniej taka panuje opinia wśród piwnych blogerów.
Dzisiaj postanowiłem sprawdzić, czy znajdę wyjątek od tej reguły i czy jest możliwe uwarzenie dobrego, albo chociaż uczciwego piwa pszenicznego za niecałe 3 złote. 


Piwo przywitało mnie umiarkowanie (jak na weizena) obfitą czapą białej piany. Posiada ona ładną, zbitą strukturę, jest puszysta i gęsta, jednak opada szybciej niż się tego spodziewałem.
Kolor jest jak najbardziej stylowy – beżowo-pomarańczowy, kojarzący się z przybrudzonym złotem. Do tego bardzo mętny, jak przystało na pszeniczniaka.
Wysycenie dwutlenkiem węgla zostało tutaj wywindowane nader wysoko, ale nie uznaję tego za wadę – piwo pszeniczne cechuje się przecież wysokimi właściwościami orzeźwiającymi.
Aromat nie jest jakoś szczególnie powalający, aczkolwiek z drugiej też strony tragedii nie ma. Dominacja bananowych estrów jest bezsprzeczna, ale pojawia się też tutaj niemało klimatów drożdżowych i całkiem sporo słodu pszenicznego, który pełni rolę tła. Goździka jest niewiele, co jest niewątpliwym minusem, ale na osłodę dostajemy trochę niuansów gumy balonowej oraz szczyptę słodkich aromatów kwiatowych.

środa, 3 grudnia 2014

JAGIEŁŁO PREMIUM PILS


ALK.5,1%. Pewnie jesteście zdziwieni, że zamiast popijać Pinty, Birbanty, czy inne Radugi sięgam po nie cieszący się dobrym ‘fejmem’ regionalny browar z Lubelszczyzny? Odpowiedź: mogę, to sięgam. Nie można przecież cały czas raczyć się craftowymi specjałami z naszych nowopowstałych browarów rzemieślniczych/kontraktowych.
Pomijając posądzenia o uprawianie piwnej hipsterki, po prostu kubki smakowe trzeba raz na jakiś czas zresetować, skalibrować czymś bardzo przeciętnym (lub nawet słabym), żeby nam się w głowie od tych craftów nie poprzewracało. To jedyny sposób, żeby mieć skalę odniesienia, pomocną nam przy ocenie piw naprawdę wybitnych. Przez to, że piwni blogerzy/smakosze praktycznie nie pijają sikowatych shitów ze „słabszych” browarów, nie doceniają tak jak powinni tych naprawdę dobrych piw. Że niby lekki diacetyl gdzieś tam się pojawia, że aromat odrobinę za słaby, że piwo ma ciut za mało ciała, że balans nie jest idealny, że chmielu jest trochę za mało, bo jeszcze są w stanie oddychać, że goryczka jest trochę za słaba, bo nie wywraca języka na lewą stronę, że to, że tamto, że owamto. Dżizyss!
Napijcie się od czasu do czasu kiepskiego piwa, to dopiero wtedy docenicie to naprawdę klasowe. 


Jagiełło Pils nalał się ze średnio obfitą pierzynką szarej piany o wyraźnie grubych pęcherzach. Piana bardzo szybko się dziurawi i opada, czego efektem już po dwóch minutach jest zupełny brak piany!
Kolor piwa jest za to jak najbardziej poprawny. Spodziewałem się słomkowej i lurowatej cieczy, tymczasem widzę głęboką barwę złota. Wow.
Wysycenie jest dosyć wysokie, ale nie szczypie i nie kłuje, więc chyba o to chodzi.
Aromat? Silna słodowość z wyraźnie odciśniętym piętnem niuansów chlebowych i delikatnego zboża w tle. Chmielu jak na lekarstwo, ale czuć za to mokry karton oraz minimalną trawiastość. Jak widać – szału ni ma...

wtorek, 2 grudnia 2014

PIWNA KRONIKA – LISTOPAD 2014


Początek nowego miesiąca to jak zwykle czas, by podsumować miesiąc poprzedni.
W listopadzie działo się naprawdę sporo, głównie za sprawą dużej „imprezy tematycznej” (czyt. festiwalu) w Poznaniu, która wygenerowała olbrzymią ilość piwnych premier. To już taki polski zwyczaj, że piwne festiwale są swoistymi inkubatorami nowych piw. W listopadzie była także inna piwna impreza, o której może nie wiecie, poza tym było też święto stoutu.

 

Premiery


  • Idą święta, więc na rynku pojawiło się nowe piwo świąteczne – Gwiazdor z Gościszewa.
  • Jedną z najbardziej oczekiwanych nowości tej jesieni jest nowy wypust Grupy Żywiec. Piwo zwie się Żywiec APA (American Pale Ale) i jest efektem pierwszego w historii użycia przez polski koncern nowofalowych chmieli.
  • Browar Kormoran w końcu zaprezentował swoje piąte piwo z serii Podróże Kormorana. Tym razem w Olsztynie uwarzono Rauchbocka.
  • Roztoczańskie Dymione to kolejna wędzonka, która ukazała się w listopadzie. Jak Roztocze to wiadomo, że chodzi tu o Browar Zwierzyniec, należący do lubelskiej Perły.
  • Nowość ze Zwierzyńca to jednak nie koniec poczynań Browarów Lubelskich, które zaskoczyły nas również porterem bałtyckim! (ekstrakt 22%, alk.9,2%).
  • Muerto – tak nazywa się kolejne piwo z kontraktowego Browaru Kingpin. Pod nazwą tą kryje się Pumpkin Ale z dodatkiem rokitnika.
  • Chłopaki z Doctor Brew w zeszłym miesiącu zaaplikowali piwoszom trójpak w postaci dwóch single hopów (Centennial IPA, Mosaic IPA) oraz Double IPA.
  • Swoisty trójpak wypuściła także Pracownia Piwa z Modlniczki – Wheat Wine Hey Now (Wheat Wine), 200! (Rye Imperial AIPA) oraz kooperacyjna z Browarem Szałpiw 2 (Belgian Stout).
  • Browary Regionalne Wąsosz także nie próżnują. Kolejnym „piwem z wąsem” jakie pojawiło się na rynku jest Albert w stylu American Weizen.
  • Browar Olimp dorobił się kolejnego greckiego boga w kolekcji. Bóg wojny Ares to piwo w stylu Polish Red Ale.
  • Wujek Vettis (Black IPA) i Gacie Po Tacie (Smoked Stout) to dwie listopadowe nowinki z Browaru Podgórz.
  • Podwójną nowość zgotowała nam także Pinta, która wydała na świat American Pale Ale o nieco dwuznacznej nazwie A Ja Pale Ale oraz American Amber Wheat, który nazywa się Sanrajza.
  • Browar Birbant także dorzucił coś od siebie. Mowa tu o piwie Imperial Red AIPA, które jest imperialną wersją znanej wszystkim Red AIPY.
  • Pomorski Amber tej jesieni świętował dwudziestolecie swojego istnienia. Z tej okazji na rynku ukazał się limitowany, ciemny i niefiltrowany lager – Toast.