Piwa Naszego Powszedniego

Ronin’s Journey to piwo z zeszłego roku, ale oczywiście to jest druga warka. Gdy brałem je z półki w Lidlu za cholerę nie wiedziałem, co znaczy Mochi IPA. Sądziłem, że być może to jakiś single hop na nieznanym chmielu mochi . Myliłem się. Otóż mochi , to japoński owocowy deser/koktajl, bardzo gęsty, gładki i kleisty, przypominający w smaku tropikalne żelki. Piwo z Piwnego Podziemia swoją kremową strukturę zawdzięcza dodatkom używanym podczas warzenia, takim jak kleisty ryż, płatki owsiane, płatki ryżowe, słód pszeniczny, maltodekstryna oraz laktoza. Użyto tu chmielu Nectaron, Cascade, Citra Incognito, Nelson Sauvin, Rakau i Abstrax Peach. W składzie są też terpeny naturalne, czyli tak naprawdę aromaty. Chyba już drugi raz spotykam się z tym określeniem. Dziwne.   Wygląda to, jak hejzi ipka . Piwo jest złote, lekko mleczne i totalnie mętne. Średnich rozmiarów piana jest śnieżnobiała, drobna i puszysta. Opada jednak trochę za szybko. Ej, w teorii miało być słodko, a jest raczej kw...

Tym razem zabieram Was w podróż do Książenic na Mazowszu, a okazją ku temu jest porter bałtycki o nazwie Wycieczka Po Mazowszu: Nadwiślańska Twierdza. Przetwórnia Chmielu – tak dokładnie nazywa się browar, który uwarzył to piwo. Mieści w się starym PGR w Książenicach, koło Grodziska Mazowieckiego. Właścicielem i głównym piwowarem jest Łukasz Śledziński, który oczywiście zaczynał jako piwowar domowy. Browar wydał na świat pierwsze „dziecko” wiosną 2019 roku i od tego czasu sporo się rozbudował. Fajnie, że kolejny przybytek debiutuje na moim blogasku, a samo piwo jest klasycznym porterem bałtyckim (22° Plato) bez udziwnień.    Piwo jest czarne, jak najczarniejszy Stout . Piana bardzo obfita, gęsta, zbita i betonowa. Opada całe wieki. Naprawdę miło się no to patrzy. Smak to swoisty kolaż opiekanych słodów, przypieczonej skórki chleba, tostów, kawy zbożowej i niezbyt słodkiej czekolady. Dalej mamy odrobinę karmelu, trufli, cukru trzcinowego, jakichś pralin, sosu sojowego oraz ...

Lecimy z kolejnym piwnym pojedynkiem. Ostatnio bardzo polubiłem tę formę recenzji, choć jest dużo więcej pisania, a wy macie dużo więcej czytania. Jakieś trzy miesiące temu do Żabek po cichutku wjechało Okocim Białe – nowość, o której nikt nie wiedział i nikt wcześniej nie słyszał. Po prostu zupełne incognito. No, a jak najlepiej posmakować koncernowego Witbiera ? Oczywiście zestawić go z innym koncernowym „witkiem”. Żywiec Białe w zasadzie można już określić mianem weterana. Jest z nami już od iks lat i ja naprawdę lubię i szanuję to piwo. W składzie ma kolendrę i oczywiście aromaty, ale nowinka z Okocimia także zasilana jest aromatami. Niemniej jednak dodano do niej także skórkę pomarańczy oraz kolendrę. No to zaczynamy. Żywiec Białe Piwo jest złociste i tylko lekko mętne. Piana średnich rozmiarów, drobna, dość zwarta i puszysta. Opada w umiarkowanym tempie. W smaku mamy klasyczne witbierowe smaczki – skórkę pomarańczy, słód pszeniczny, bułkę bagietkę, gumę balonową, a w tl...

Ja wiem, że Kopyr wypił, żebyśmy nie musieli, ale jednak ciekawość zwyciężyła :> W końcu udało mi się wyhaczyć cztery nowe mocarze marki Karpackie. Trzy wersje smakowe oraz podstawka. Nie mogę sobie pozwolić na testowanie ich pojedynczo, bo kolejka jest zbyt długa. Tak więc, ‘karpaty’ wchodzą z buta, a ja od razu odpalam trójpaka, czyli Mini Test. Uspokajam zarazem internetowych szeryfów – nie wypiję tego na raz. Van Pur tak zszokował rynek tymi wypustami, że ja do dzisiaj nie zebrałem szczeny z podłogi. 17% alko!!! I nie są to rzecz jasna wymrażanki. Na co komu takie piwa? To nawet najwytrwalszych żuli poskłada do reszty. Ciekawostką jest tu górna fermentacja, więc to mogą być takie pseudo barli łajny z aromatami. A co myśleliście, że dolano tu soków? No dobra, do jednego dolano, ale o tym poniżej. Zobaczcie jak bardzo rynek się spolaryzował ostatnio – z jednej strony mega szybko rosnący udział „zerówek”, a z drugiej coraz więcej fest mocnych piw (najczęściej smakowych). Był...

Prolog: Lew Pils to styczniowa nowość od Ambera. Bardzo chciałem go „sparować” z Gryfem Pils, ale tego drugiego od dwóch miesięcy nie mogę nigdzie znaleźć. Więc będzie solówka. O co kaman: Lew Pils to jeden z kilku pilsów, jakie ma w ofercie Browar Amber. Piwo ma 11,3° Blg, ale nie wiadomo jakich użyto chmieli. Wdzianko: Nienaganne. Jasnozłota i klarowna barwa. Piana średnio wysoka, ale szalenie drobniutka, zbita i dosyć trwała. Kichawa mówi: Ładny, świeży zapach jasnego słodu, chleba, chmielu, kwiatów i trawy. Intensywnie to pachnie i nader zachęcająco. Jadaczka mówi: Rześki, słodowy napitek z lekką nutą białego chleba, bagietki, chmielu oraz świeżo ściętej trawy. Goryczka minimalna, ale gładka i przyjemna. W posmaku jest leciutko kwaskowe. Dobre piwko, ale jako lager, bo do pilsa brakuje goryczki. Największe zdziwko: Czemu nigdzie nie ma Gryfa Pils? Epilog: Miał być pils, a jest tylko zwykły lager. Zwykły, ale dużo lepszy, niż krajowe koncerniaczki. Piwo jest rześkie, świ...

O dwóch nowościach marki Książęce pewno już wieta. Ja, po pszenicznym z mango , biorę się za Książęce Tropical IPA. Oczywiście najlepszą opcją, jaka przyszła mi do łba, jest porównanie go ze starszym bratem, tudzież pierwowzorem, czyli dość starym już Książęce IPA. Rzeczona nowinka posiada tylko 11,6° Blg i w zasadzie powinna się nazywać Session IPA lub Micro IPA, ale zostawmy to. W składzie mamy takie chmiele jak: Citra, Mosaic, Cascade, Centennial, Azacca i Pekko (co ciekawe – dokładnie te same chmiele są też w drugim piwie). Dodano tu też soki z cytryny, ananasa i marakui. Całe 0,14%. Naprawdę w *uj! Rzecz jasna nie mogło się obyć bez aromatów naturalnych. No jakże to można zrobić piwo owocowe bez aromatów? Przecież to niemożliwe. Nie da się. Książęce IPA Jasnozłote piwo spowiło się dość pokaźną czapą białej, drobnej i puszystej piany, która zostaje ze mną naprawdę długo. Smak to nieśmiały atak cytrusów (różowy grejpfrut, mandarynka, limonka) połączony z domieszką tradycyj...

Browar Na Jurze ma olbrzymie portfolio, wśród których znajdziemy pozycje stałe oraz bardzo dużo jednorazowych wypustów. Różnorodność ich piw jest szersza, niż Wisła przy ujściu do morza. Ale zauważyłem też pewną korelację – sporo trunków opiera się na pewnym powtarzalnym schemacie. Mianowicie są bardzo mocne, słodko-gorzkie, jasne, często z sokami owocowymi, bakteriami Lactobacillus i najczęściej zawierają nowofalowe chmiele oraz różnorakie dodatki (np. przyprawy, miód, kwiaty). Chodzi mi o takie wypusty, jak Gorące Maliny , Akcja Akacja , Kwaśny Mniszek , czy Rycząca Czterdziestka . Część z nich zaszczepiono też belgijskimi drożdżami, tak samo jak najnowsze piwo, czyli Dua Lipa … Podwójna Lipa. W składzie mamy jankeskie lupuliny: Columbus, Cascade, Citra, Mosaic, do tego miód lipowy, kwiat lipy, cukier, sok cytrynowy i limonkowy oraz bakterie Lacto. W sumie te piwa, to w praktyce wariacje na temat Belgian Golden Strong Ale .    Piwo jest mega zmętnione, złote, wpadające lekko...

Po wizycie w Browarze Śląsk ( link ) przytargałem na chatę trzy piwka. Jednym z nich jest Ex Flammis Orior, czyli koźlak majowy. Niedługo później do Kauflandów zawitał Maibock z Browaru Jastrzębie. To zatem doskonała okazja na porównanie tych dwóch napitków, zwłaszcza że obydwa piwa mają równiutko po 16° Blg. Koźlak majowy to niezmiernie rzadkie zwierzę na polskim rynku piwnym, a chyba i nawet na światowym. Czym różni się od tradycyjnego koźlaka? Oczywiście dużo jaśniejszą barwą, a co za tym idzie również smakiem i aromatem (brak melanoidyn). Parametry ma takie same, ale historycznie było warzone późną jesienią, by było gotowe na wiosnę (stąd nazwa), czyli dokładnie odwrotnie, niż w przypadku zwykłego bocka. Ex Flammis Orior Jasnozłoty trunek nosi lekkie ślady zamglenia. Wieńczy go sporych rozmiarów piana – drobna, zwarta, puszysta i naprawdę trwała. W smaku czuć niespodziewaną lekkość. Jakby było tu mniej ekstraktu, niż w rzeczywistości. Dominuje przyjemna słodowa nuta w typie...

To już trzeci i zarazem ostatni porter z odjechanymi dodatkami, jaki Browar Lubrow przygotował na tegoroczny Baltic Porter Day. Jest jeszcze podstawka – Giewont 1895, ale nie jestem w jej posiadaniu. Wcześniej piłem już wersję z przyprawami korzennymi i syropem klonowym ( link ) oraz wersję z wędzoną gruszką i ziarnami kakaowca ( link ). Obydwie bardzo mi smakowały, choć sztosami nie były. Dlatego moje oczekiwania wciąż są duże – może za trzecim razem w końcu uda się sfilcować mi skarpetki? Na koniec zostawiłem sobie porterka z czarnym czosnkiem, herbatą Lapsang i jałowcem. Gdzieś tam już kilka razy doświadczyłem tego Lapsanga w piwie, jałowca także, ale z czarnym czosnkiem to na pewno nigdy nie miałem do czynienia. Ki diabeł?   Bardzo ciemne, niemal czarne piwo zerka na mnie ze szkła. Wieńczy je beżowa czapa drobnej i zwartej piany o doskonałej trwałości, a na ściankach można podziwiać obfite „firany”. Ależ gładziutki jest to porter. Naprawdę mega aksamitny, bardzo kremowy i t...