sobota, 29 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - WHISKY STOUT (BROWAR STAROPOLSKI)




Ehhh…. jest sobota, więc powinniście już wiedzieć co w tym tygodniu dzieje się na tym blogu. Jeśli nie, to kij Wam w nos – ja nie zamierzam się w kółko powtarzać, bo już mnie gęba boli… znaczy się palce mnie bolą od stukania w klawiaturę ;p Poza tym jest dłuuugi łykend majowy, więc nawet ja czasami mogę mieć wyjebane.
Szczerze to powiem Wam, że Whisky Stout tuż obok Black IPA, to wg mnie najciekawsze propozycje z tej całej Piwnej Mapy Świata. Najciekawsze w teorii oczywiście, o czym już mogliśmy się przekonać przy czarnej ipie, która mówiąc delikatnie była kiepskim piwem.
Jak już nie raz i nie dwa powtarzałem, jestem wielkim fanatykiem piw opartych na słodzie wędzonym torfem. Wiem, że takie cymesy mają swoich zagorzałych zwolenników, jak i przeciwników. Ja jednak wszystkie te spalone kable, te smoły, te bakelity i bandaże łykam jak tania dziwka… no wiecie co… ;) Jak tylko widzę napis słód whisky na etykiecie piwa, to mordka mi się śmieje od ucha do ucha. No, ale wiecie, gdyby to był jakiś typowo rzemieślniczy wyrób, to bym się nie bał, ale to jest Browar Staropolski, więc strach jest. Skoro czarną ipę tak spieprzyli, to tu może być podobnie. No jest się czego bać, ale przecież do odważnych świat należy. Szklanki w dłoń i do dzieła!


Praktycznie w każdym piwie miałem coś do zarzucenia w kwestii piany, a tutaj jest w zasadzie idealnie! Mym oczom ukazała się nader wysoka pierzynka zbitej, puszystej i drobnej piany o pięknej barwie cappuccino. Pianka jest tak miła, że bardzo długo dotrzymuje mi towarzystwa. Piwo wydaje się być zupełnie czarne, czyli tak jak książka nakazuje. Zaczyna się dobrze :)
Pijemy. To znaczy ja piję, a Wy czytacie. Ciecz jest nisko wysycona, przeciętnie pełna w smaku, subtelnie treściwa. Z początku smakuje nieco słodkawo (!), lecz po chwili aktywuje się tutaj lekki kwasek, pochodzący oczywiście od ciemnych słodów. W ogóle to samej goryczki jest tu bardzo niewiele. Coś tam majaczy na finiszu, ale to taki poziom typowo koncernowy bym powiedział. Mamy tu bardzo delikatną kawę, mówiąc wprost lurę! Nieco czekolady deserowej, palonych słodów, karmelu oraz torfu. W rzeczy samej czuć akcenty słodu whisky, ale jest to stosunkowo niewielki poziom, a przynajmniej dla kogoś, kto pił kiedykolwiek Nafciarza Dukielskiego, Black Widow albo Biohazard. Tam zjarane przewody elektryczne, aż zgrzytają w zębach, tutaj zaś są tylko namiastką. Pierdółką schowaną za siódmą rzeką, za siódmą górą. Ogólnie całe piwo jest bardzo ugrzecznione, takie stonowane wręcz.  No, ale nawet mi smakuje. Nie mogę powiedzieć, że jest wadliwe, czy jakieś wstrętne. Jest dobrze pijalne, wchodzi gładziutko i bezkolizyjnie. Zupełnie jak któraś już z kolei „pięćdziesiątka” na wieczorze kawalerskim….

piątek, 28 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - PACIFIC WHEAT (BROWAR STAROPOLSKI)




Walczymy dalej. Dla tych, co zaglądają tu raz na ruski rok, przypominam – na blogu trwa właśnie „Tydzień z Browarem Staropolskim” i jego Piwną Mapą Świata. Póki co, piwa są w kratkę. Znaczy się piwa są wlane do okrągłych w przekroju butelek, ale ich jakość jest bardzo zmienna. Jednego dnia trafiam na dobre lub nawet bardzo dobre piwo, by następnego dnia „raczyć się” piwem zwyczajnie słabym, by nie powiedzieć niedobrym.
Dziś - jak widać na załączonym obrazku - na tapecie ląduje Pacific Wheat. Nie każdy od razu będzie wiedział o co kaman (brawa dla kumatych), więc pozwolę sobie co niektórych oświecić, a zwłaszcza tych z Cudkowa… ;p Pacific Wheat, to w zasadzie nic innego jak dobrze znane birgikom American Wheat, tylko że z chmielami z Antypodów. W tym wypadku konkretnie z Nowej Zelandii. Green Bullet i Motueka mają odwalać tutaj czarną robotę… robić za murzynów mówiąc wprost ;)


Pacific Wheat ma ładną prezencję. Piwko nosi znamiona barwy, która jest zawieszona gdzieś pomiędzy pomarańczą, a miodem. Do tego dochodzi wyraźna mętność oraz czapa solidnej, białej piany o mieszano ziarnistej strukturze. Piana opada w średnim tempie, zostawiając sowity osad na szkle.
Smakujemy. Już na wstępie rzec muszę iż piwko jest naprawdę niezłe. Bardzo rześkie, świeże, odpowiednio nasycone i lekkie w odbiorze. Jest trochę białych owoców (białe winogrono, agrest, morela), pochodzących od chmielu, ale nad wszystkim czuwa przyjemna i zwiewna pszeniczna słodowość. Która to chwilami zahacza o rejony herbatników i biszkoptów. Dalej mamy muśnięcie delikatnie kwaskowego cytrusa, głównie skórki cytryny i pomarańczy. W sumie może to nawet więcej niż muśnięcie, bo cytrusy są aż nadto wyczuwalne, podbijając przy okazji pijalność. Chmielowa goryczka jest stosunkowo niska i zupełnie nieagresywna. Wydaje mi się, że rzemieślnicze wydania tego stylu są nieco bardziej goryczkowe… Tak, czy siak smaczne to jest. Piwo wchodzi gładko i bez oporów.

czwartek, 27 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - BLACK IPA (BROWAR STAROPOLSKI)




Kolejnym do degustacji piwem z cyklu „Tydzień z Browarem Staropolskim” jest Black IPA. BTW to chyba najnowszy wypust z Piwnej Mapy Świata. Bardzo odważnie przyznacie, jak na tego pokroju browar. Ale to dobrze. Ja lubię tych, co mają jaja jak dzwon. Takie wiecie… big cojones, czy jak to się mówi ;p
Troszkę niski ekstrakt tu mamy jak na ten styl, no ale może piwo obroni się nawiązką amerykańskich chmieli, bo jak napisano na kontretykiecie „Turbodoładowana amerykańskimi odmianami chmielu…” Zaraz zobaczymy, czy to turbo przypadkiem nie zdechło? ;)
Parę słów jeszcze o etykietach tej całej serii, które muszę przyznać nawet mi się podobają. Przede wszystkim są spójne, co zawsze sobie cenię. Każde piwo ma swój odrębny kolor, więc łatwo je odróżnić (nieco gorzej mają daltoniści). Z przodu butelki zerka na nas całkiem fajna grafika w formie mapy oraz krzyżyka na niej, czyli zaznaczonego miejsca skąd wywodzi się dany styl piwa. Prócz tego jest symboliczne określenie natężenia goryczki, słodowości oraz mocy (w skali trójstopniowej). Jest to dość często spotykany schemat u naszych rzemieślników, za co też mogę dać plusika. Z tyłu natomiast jest pełny skład i krótka bajera o danym stylu. Co prawda nie ma tu np. temperatury serwowania, czy zalecanego szkła, ale i tak jest nieźle. 


Oj coś ta Black IPA blada jakaś…, czyżby żałowali ciemnych słodów? Przy nalewaniu piwo jest co najwyżej jasno brązowe, natomiast w szkle jakieś takie mahoniowe, może burgundowe? W każdym bądź razie z czernią to piwo nie ma nic wspólnego! Pianka beżowa w barwie, dość drobna, średnio obfita. Opada umiarkowanie szybko. Jak to mówią – w tłumie ujdzie.
Mamy tu 14 Plato, więc trochę maławo jak na ipę. W rzeczy samej czuć to w gębie. Ciało jest dość wątłe, a pełnia raczej niewielka (mając na uwadze ten styl oczywiście). Amerykańskie chmiele niby majaczą gdzieś tam w oddali, choć słabiutko to wygląda muszę przyznać. Jest jakiś owoc tropikalny, może nawet kapka zeschłego cytrusa, lecz wszystkiego bardziej trzeba się doszukiwać, aniżeli mamy podane na talerzu. W tle majaczy szczątkowa ilość karmelu, skórki od chleba i tostów. Paloności tu tyle, co w Wiśle rekinów! Ciemnych słodów jest tak mało, że niejeden Dunkel jest bardziej „czarny” w odbiorze. Wysycenie jest średnie, a goryczka…. zaraz, zaraz… jak qrwa goryczka?! O czym mowa? Tu przecież nie ma żadnej goryczki! Co to ma być w ogóle?! Co to za kaszana? Gdzie tu Black IPA? Ludzie opamiętajcie się. Toż to nawet nie jest żadna IPA. Nie wciskajcie ludziom ciemnoty! Strasznie słabo to smakuje. Bez wyrazu, bez polotu, bez charakteru. Po prostu tragedia.

środa, 26 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - FRENCH SAISON (BROWAR STAROPOLSKI)




Jedziem dali. Środa – trzeci dzień tygodnia, więc jest to trzeci już zatem trunek od Browaru Staropolskiego z serii Piwna Mapa Świata. Zaznaczam, że wg producenta są to piwa tworzone z myślą o tej bardziej wymagającej klienteli. Amator Żubra w puszce się tego nie chwyci, bo po primo jest zdecydowanie za drogie, a po drugie primo ultimo skąd on ma mieć jakiekolwiek pojęcie o piwnych stylach? Nawet by nie umiał ich nazw przeczytać…
A propos nazwy… coś mi tu nie gra. Od zawsze mnie w szkole uczyli, że Saison wywodzi się z Belgii, dokładniej z jej południowej części. Skądinąd francuskojęzycznej, ale pierwszy raz się spotykam z przypisywaniem ‘sezona’ do kraju żabojadów i ślimakożerców. WTF??!!
W piwie ze Zduńskiej Woli nie ma żadnych przypraw, a jak mniemam belgijską robotę mają tu robić specjalne szczepy drożdży od Fermentum Mobile. Zresztą bardzo poprawne to założenie. Takie wręcz historyczne. Nie sztuka jest przecież nawalić dwa kartony przypraw i chwalić się, że oto mamy prawdziwego Saisona. Chociaż obecnie jest to zjawisko jak najbardziej powszechne, choć niekoniecznie pochwalane. 


Po przelaniu French Saison wygląda naprawdę apetycznie. Piwo jest przyjemnie złote dla oka, klarowne. Wieńczy je bardzo obfita czapa kremowej, mieszano ziarnistej piany, która dość długo walczy o życie. Lacing też niczego sobie. Nic tylko pić!
No to piję. Mhmmm… bardzo smaczne to jest muszę przyznać. Piwo jest rześkie, lekko kwaskowe, dosyć mocno wysycone (tak ma być), przyjemnie słodowe o chlebowo-herbatnikowym posmaku. Bez obaw – jakieś przyprawy też tu odnajdziesz. Jak widać drożdże Fermentum Mobile „Odkrycie Sezonu” zrobiły tutaj co trzeba. Jest tu ten ‘sezonowy’ sznyt, a to przecież najważniejsze. Nieco w głębi, a może nawet i w tle pobrzmiewa fajna chmielowa nuta o trawiasto-ziołowym profilu, a tuż za nią podążają orzeźwiające owocowe cienie (głównie brzoskwinia, melon i papaja). Następny w kolejce stoi słodkawy karmel, którego w sumie tu nie powinno być. Na cholerę mi on tu potrzebny? Goryczka pozostaje cały czas na stosunkowo niskim poziomie, bo w tym stylu nie chodzi o to, by nam gębę wykrzywiać od poziomu lupulin. Całość wyrazista, smaczna, świeża i soczysta. W to mi graj! Naprawdę bardzo dobre piwo! Poza tym niepotrzebnym karmelowym wtrętem, jest gitara :D
W smaku jest prawie, że wyśmienicie. Ciekawe, czy aromat będzie w stanie temu dorównać?

wtorek, 25 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - COFFEE STOUT (BROWAR STAROPOLSKI)




Jedziemy z drugim piwem z cyklu „Tydzień z Browarem Staropolskim” i jego Piwną Mapą Świata. W poprzednim poście browar ze Zduńskiej Woli zabrał nas w podróż do Anglii, dziś będziemy tuż obok, bo w Irlandii – ojczyźnie Stoutu. Start tego „mini-serialu” uważam za bardzo udany. Co prawda English IPA dupy mi nie urwało, ale to naprawdę porządne i solidne piwo do żłopania hektolitrami.
Jak widać na załączonym obrazku dziś na wokandzie ląduje Coffee Stout. Domyślam się, że chodzi o Dry Stout, bo skład milczy odnośnie dodatku jakiejś laktozy, czy płatków owsianych. Zresztą… milczy nawet na temat rzeczonej kawy! Co jedynie w krótkiej notce na kontretykiecie browar raczył nas poinformować, że dodano tu kawę  do leżaka w postaci ziaren. Trochę to dziwne, bo chyba każdy rzemieślnik wymieniłby to ziarno w składzie.
Nie jestem wielkim pasjonatem wytrawnych stałtów, ale nieraz się już przekonałem, że jakiś dodatek zmienia poniekąd mój punkt widzenia i myślenia. Zobaczmy jak będzie tym razem.


Przelewamy i lecimy z koksem. Piana syknęła na mnie jak jakaś żmija zygzakowata, czy inna gadzina. Nie dość, że nie była wysoka, to jeszcze grubo ziarnista i dziurawa. Naprawdę brzydka. Opadła szybko i z głośnym sykiem do milimetrowej warstewki. Kolor piwa czarny jak smoła, prawidłowy.
Wysycenie jest niskie, ale w tym wypadku to zrozumiałe i jak najbardziej logiczne. Patrząc na parametry (14°Blg) jest to taka mocniejsza wersja Dry Stoutu, ale tego ciała to ja tu niestety nie czuję. Piwo jest bardzo lekkie, chyba nawet zaryzykuję stwierdzenie, że delikatnie wodniste. Po prostu puste w smaku. Smakuje jak taka rozwodniona kawa…. lura. Są lekko palone słody, jest też kawa zbożowa, jakieś tosty, karmel i przypieczona skórka chleba. No i delikatna chmielowa nutka w posmaku. Goryczka jest raczej niska, krótka i subtelnie palona. Finisz także krótki, wytrawny. Generalnie mało się tu dzieje. Wieje nudą jak cholera. Niby skojarzenia z kawą przeważają, ale dla mnie to trochę za mało. Tych ziaren to chyba dali jak na lekarstwo…

poniedziałek, 24 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - ENGLISH IPA (BROWAR STAROPOLSKI)




Wiecie co? Bardzo dawno nie było na blogu cyklu „Tydzień z…” Strasznie dawno nie było. Nieomal już zapomniałem, że mam takie coś w swoim portfolio. Ale niedawno mnie olśniło. Dokładnie olśniło mnie w momencie, gdy nie za bardzo wiedziałem „jak ugryźć” grzejące mi półkę siedem piw z Browaru Staropolskiego. Tak, siedem!
Wiem, co myślicie…, wiem kim dla birgików jest ów przybytek, ale to nie są jakieś tam piwa miodowe, czy zwykłe lagery z soczkiem. Chodzi tu o serię „Piwna Mapa Świata”, którą Browar Staropolski ciągle rozwija i usilnie próbuje nawiązać nią konkurencję z prawdziwymi rzemieślniczymi browarami. Mówiąc wprost są to piwa jak najbardziej stylowe, a niektóre z nich są naprawdę ciekawie zapowiadające się. Na tą chwilę tych piw jest aż siedem i ja je wszystkie mam ;) Nie to, żebym się jakoś mocno na nie napalił i jeździł po sklepach i szukał. Po prostu miałem okazję je wszystkie zgarnąć w jednym miejscu – Targi Piwowary w Łodzi. I to po dość okazyjnej myślę cenie – piątaka za sztukę! Mój portfel nie musiał się długo zastanawiać…
Tak więc „Tydzień z Browarem Staropolskim” czas zacząć! A dokładniej z „Piwną Mapą Świata”, tak dla ścisłości :)

Na pierwszy ogień idzie English IPA. Nie za bardzo jest się tu nad czym rozpisywać, chyba każdy wie o co chodzi i z czym to się je. Otwieram i przelewam, chcę zrobić fotkę, a tu klops… bateria padła! Pianka była naprawdę obfita, ale zanim znalazłem zapasowe źródło prądu i wymieniłem, zdążyła już trochę przysiąść. Tak, czy siak piwo pieni się dziarsko. Kremowa w barwie pierzynka jest drobna, trwała i puszysta. Nawet nieźle brudzi szkło. Samo piwo jest bardzo mętne, jakieś takie brunatne i mało apetyczne. Dopiero pod światło mieni się ładnym bursztynowym odcieniem.
W smaku nie jest najgorzej, choć do szybszego bicia serca daleka droga jak stąd do Hollywood. Przede wszystkim jest bardzo słodowo, co oczywiście jest zgodne ze stylem. Mnóstwo tu herbatników, ciastek, opiekanego słodu, skórki od chleba i tostów. Całość polana jest wyczuwalnym, acz nie nadmiernie intensywnym karmelem. Na drugim planie do gry włączają się akcenty chmielowe – lekka trawiastość, jakieś zioła, kwiaty oraz nieśmiałe ślady tytoniowe. No, a teraz akapit o goryczce, bo jak to w każdym IPA nie może jej zabraknąć. Tu faktycznie jej nie brakuje, ale nie można też powiedzieć, żeby orała ona kubki smakowe. Chmielowo-ziołowa goryczka sprawia umiarkowanie intensywne wrażenie. Jest krótka, miękka i szlachetna. Robi co trzeba i znika, gdzie pieprz rośnie. Podoba mi się taki obrót sprawy. Piwo jest średnio wysycone, choć jak na wyspiarski styl dla niektórych może wydawać się lekko przegazowane. Dla mnie jest okej.

sobota, 22 kwietnia 2017

TAUPO od NEPOMUCENA



Tak jak już pisałem – rzadko robię podejścia do piw z Nepomucena. Nie dlatego, że ich nie lubię, lecz z racji dostępności w moim mieście, ale została mi się jeszcze jedna butelczyna podarowana od serdecznego kolegi Pawła :)
Taupo – to jezioro w Nowej Zelandii, a przy okazji nazwa rzeczonego napitku, którym to jest New Zealand IPA. Z tego co zdążyłem zauważyć Browar Nepomucen ma rękę do różnego rodzaju ajpiej, więc prognozy są dosyć optymistyczne. Co ciekawe jest to single hop Nelson Sauvin. Tak więc mam okazję sprawdzić czym się dokładnie charakteryzuje ta odmiana nowozelandzkiego chmielu. Bez zbędnego ględzenia przechodzimy zatem do rzeczy.


Przelewam, cykam kilka ciulowych fotek i oglądam. Taupo to ładne piwko. Klarowne, bursztynowe w barwie. Pianka też jest OK. Wysoka, drobna, kremowa, puszysta i kurde trwała! Opada naprawdę wolno, ładnie zdobiąc przy tym szkło. W tym aspekcie nie mam żadnych zastrzeżeń.
Bierzemy do dzioba i smakujemy. Tak jak sugeruje dość ciemny kolor jest to piwo bardziej  z prawego wybrzeża. Treściwe, mocno słodowe i karmelowe East Coast mili państwo. Mamy tu też z lekka opiekane słody, troszkę tostów i skórki od chleba. W tle grasuje biszkopcik, odrobinka żywicy i niewielkie naleciałości od chmielu, mianowicie subtelne białe owoce (głównie winogrona) oraz grejpfrut w posmaku, który płynnie przechodzi w umiarkowanej mocy goryczkę. Ta z kolei jest krótka i niezalegająca, ale pozostawia mdłe i nieświeże odczucie :( Wysycenie jest średnie, czyli jak najbardziej poprawne. Mimo to odczuwam braki w rześkości i oczekiwałbym większego nachmielenia. Wiem, że ten Nelson to nie Citra, ale brakuje mi tu świeżego powiewu cytrusów. Bardzo przeciętnie to smakuje. Nie tego się spodziewałem.