Piwa Naszego Powszedniego

  Kochane birgiczki, nie mam fejsa. To znaczy chodzi o fanpage Piwa Naszego Powszedniego. Skurczybyki od Zuckerberga usunęli ten profil. Po prostu zniknął z sieci bez żadnych wcześniejszych ostrzeżeń wraz z całą zawartością. Odkąd prowadzę bloga (2012 rok) już kilka razy były różne cyrki z tym fejsbukiem. Dwa, czy trzy razy już blokowali mi konto tymczasowo, niby za naruszanie polityki, czy inne pierdoły. Ale zawsze po kilku dniach udało się je odzyskać. Teraz chyba będzie inaczej. Powiadomienie o usunięciu prowadzi donikąd. Na serio wyświetla się "not found". Tak więc, robią co chcą, a my nie mamy na to wpływu. *ujki niemyte!  No cóż, na razie nie wiem co robić. Recenzje chyba będą się tu pojawiać, ale mediów społecznościowych póki co, nie mam. Może pójdę w Instagram, choć raczej nie chcę wchodzić w nic nowego. Może po prostu zacznę wszystko od zera? Od jednego followersa , itd. Czas pokaże. Trzymajcie się ciepło i zaglądajcie tu czasem.

Dark Waves to kolejny porterek uwarzony na Baltic Porter Day 2026, który jednak na szerokie wody wypłynął już po rzeczonym dniu. Piwo to jest kooperacją z samym twórcą BPD, czyli znanym wzdłuż i wszerz Marcinem Chmielarzem z kanału Kociokwik TV. Kurde, w ilu już porterach ten facet maczał palce, to nie mam pojęcia. Nigdzie nie jest to napisane, ale tak naprawdę jest to imperialny porter bałtycki, o czym świadczy ekstrakt na poziomie 24° Plato. No i podano go na etykiecie! Można? Pewnie, że można, a nawet trzeba. Inne browary uczcie się piwnej etykiety. W tym przypadku to powiedzenie można nawet brać dosłownie 😊   Piwo ma rzadko spotykany kolor, jak na porter bałtycki. Taki głęboko miedziany z mahoniowymi i burgundowymi przebłyskami. Piana jest bardzo skąpa i po chwili znika. Oj, wytrawny to skurczybyk. Dużo tu palonych słodów, gorzkiej czekolady i kawy (tym bardziej zadziwia taki kolor). Tuż za nimi podąża pumpernikiel, brownie oraz wyraźna lukrecja. W tle praliny belgijskie,...

Styczeń to tradycyjnie już czas wysypu porterów bałtyckich, wszak to w tym miesiącu wypada Święto Porteru Bałtyckiego. Ja obkupiłem się jak głupi, to teraz pewnie do lata będę je spijał, ale dobrze mi z tym. Humpback pojawił się akurat chwilę po Baltic Porter Day. Browar Brokreacja opisuje go jako Dry Hopped Imperial Baltic Porter . Oczywiście jankeskie lupuliny w porterze nie są niczym nowym, ale tutaj mamy jeszcze chmielenie na zimno, a to już konkretna nisza. Użyte tutaj chmiele to Amarillo, Cascade, Chinook i Saaz. Humpback jest zwycięskim piwem Krakowskiego Konkursu Piw Domowych, uwarzonym we współpracy z Mateuszem Woronowskim. Niestety, nie podawanie ekstraktu na etykiecie staje się powoli normą, co rodzi u mnie gniew, smutek i rozgoryczenie zarazem. Trzeba posługiwać się internetami, a te mówią, że piwo ma 24° Blg.   Czarniutki trunek pieni się, jak szalony! Gęsta, drobna i zbita czapa beżowej piany jest niebywale trwała, wręcz betonowa. Do tego tworzy wyraźne firany na sz...

W końcu jest. Oto i on, cały na biało – Żywiec Salty w konserwie. „Wyrafinowany lager”. Taaa, na pewno. Już w lutym trąbiły o nim internety, ale do niedawna było to piwo-widmo. Mógłbym ten trunek zestawić ze zwykłym Żywcem i zrobić „Oko w Oko”, ale akurat mam już kilka pojedynków w zanadrzu, dlatego dziś Żywiec tańczy solo (a może raczej z solą). Piwa z solą nie są niczym zaskakującym dla żadnego beergeeka . Wystarczy chwycić się pierwszego lepszego Gose , choć oczywiście nie tylko. Generalne tej soli jest dawane tak mało, że prawie nigdy jej nie czuć. Jej zadaniem jest tylko podbicie smaku. W nowości od Żywca mamy sól z Wieliczki oraz chmiel Amarillo (to tylko przypuszczenie) i to raczej w nim należy upatrywać nadzieję, że będzie to trunek w jakimś stopniu ciekawy, czy po prostu smaczny.  Oczywiście w składzie nie mogło też zabraknąć aromatu naturalnego, który jest domeną prawie wszystkich koncernowych piw, innych niż szczochy typu ‘jasne pełne’.    Jasnozłote i idealn...

Prolog: Sprawa jest prosta – mam do wypicia piwo i muszę się mocno skupić. Jak wiadomo, dużą sztuką jest skupić się, a nie popuścić. O co kaman: I have a dream. Sen to Black IPA z Browaru Cztery Ściany. W składzie m.in. słód żytni, słód pszeniczny oraz płatki owsiane. Użyte chmiele to: Krush, Talus, HBC1019 i Idaho 7. Ekstrakt zatrzymał się na 18° Plato. Niestety tych info nie znajdziemy na etykiecie. Wdzianko: Niemalże czarne, z miedzianymi przebłyskami. Piana solidnych rozmiarów, beżowa, drobna i gęsta. Opada bardzo powoli. Kichawa mówi: Jest pięknie, wyraziście i bardzo rześko. Owoce tropikalne i cytrusy świetnie się tu dogadują z opiekanym słodem, czekoladą, pralinkami i ‘kakałkiem’. Z tła wyłuskałem jeszcze nuty żywicy, igliwia, chleba razowego i prażonego słonecznika. Obłęd! :D Jadaczka mówi: Pyszne piwerko! Są wyraźne cytrusy, nieco tropików i żywicy, a do tego ciemne słody, czekolada deserowa, kawa zbożowa, prażony słonecznik i skórka chleba. Jest też konkretna goryc...

Po Browarze Sulewskim przyszedł czas debiutu (na blogu) Browaru Wołów, który oczywiście swoją nazwę zaczerpnął od miasteczka w woj. Dolnośląskim. To bardzo młody browar stacjonarny, gdzie pierwsze piwo uwarzono w grudniu 2024 roku. Browar Wołów powstał niejako z połączenia dwóch podmiotów - Odra Barrels i Browaru Majstersztyk, który de facto wciąż istnieje, a piwa tej marki są dostępne. Tak więc marka Wołów, to piwa klasyczne w butelkach, a Majstersztyk to nowa fala w puszkach. Tak to się obecnie przedstawia. Porter Bałtycki z Wołowa stanowi klasyczne podejście do tematu. Niestety z etykiety nie dowiemy się, jaki jest ekstrakt. Jak zawsze szkaluję takie lekceważenie konsumenta, który w tym wypadku najczęściej jest świadomy, tego co pije. To nie Mietek żul spod Żabki, co zeruje Sterna Extra Strong na strzała.    Piwo jest troszkę przegazowane i lekko wylata z butelki. Ostrzegano mnie przed tym, jednocześnie zapewniając, że nie jest to efekt zakażenia, czy refermentacji, a bł...

Browar Lubrow na tegoroczny Baltic Porter Day przygotował, aż cztery piwa! Wszystkie są porterami bałtyckimi o takich samych parametrach – 8/22. Podstawką jest Giewont 1895, a pozostałe trzy (I’m Not Pastry), to po prostu to samo piwo, ale z różnymi dodatkami. U mnie na pierwszy ogień idzie I’m Not Pastry With Smoked Pear And Cocoa Nibs. Ziarna kakaowca są częstym dodatkiem do porterów bałtyckich, ale wędzona gruszka też już kilka razy się pojawiła „na salonach”. No dobrze, pora zacząć tą degustację.   Czarny jak smoła napitek pieni się bardzo dobrze. Piana jest gęsta, puszysta i zwarta. Opada długo i niespiesznie, zostawiając delikatne zacieki na szkle. W smaku klasyka porterowa – mnóstwo mlecznej czekolady, prażonego słodu i chleba razowego z wyraźną domieszką kakao. Chlebek okraszony jest delikatnym toffi i melasą. W tle natomiast błąka się subtelna nuta pralin, kawy zbożowej, cukierków kukułek i trufli oraz suszonych owoców. Wędzonych gruszek nie czuję, ale to nic, bo piwo ...

Imperialny porter bałtycki - Pan Portier, pierwszy raz pojawił się kupę lat temu. Dokładnie było to w 2018 roku. Chwilę wcześniej po ziemi chodziły jeszcze dinozaury. Tamten porter miał 24° Blg i niecałą dyszkę procentów. Natomiast w styczniu tego roku Browar Zakładowy stworzył prawdziwego potwora. Pan Portier 2026 posiada srogie 30 ballingów oraz równe 12% alko! No i takie portery, to ja szanuję. To nie jest piwo z dodatkami, no chyba, że za takowy uznamy cukier kandyzowany. O ile dobrze pamiętam, piwo to pojawiło się w sklepach dopiero po tegorocznym Baltic Porter Day. Widocznie się nie wyrobili na zakrętach w tej Poniatowej.    Piwo jest czarne i nieprzejrzyste, niczym cylinder kominiarza. Pieni się jednak bardzo słabo. Beżowa kołderka całkowicie zniknęła, zanim skończyłem robić foty. Pan Portier 2026 jest gładkim napitkiem, mocno czekoladowym z wyraźnym akcentem pralin, melasy i kakałka . Na drugie danie dostajemy pieczywo razowe, ciemne słody, cukier kandyzowany oraz c...

Od jakiegoś czasu Browar Nepomucen ma nową serię piw - Gold oraz Silver. Jak sami piszą: „seria Gold i Silver to klasyczne nowofalowe style, które poddajemy własnej, oryginalnej interpretacji”. Piwa pojawiają się co miesiąc. U Niemca też są. Gold to Ultra Hazy DDH IPA. Znaczy się dojebali chmielu na maksa, albo i jeszcze ciut więcej. Nie wiem, czy dotyczy to całej serii Gold, ale te dwa, które tu mam, mają identyczne parametry 6,5/16,5. Podany na puszce skład także jest taki sam, poza chmielami. Hop Crown nachmielono Sabro, Mosaicem i Simcoe. Natomiast w Gold Rush znajdziemy Idaho 7, Strata i Cashmere. Ten sam browar, ten sam styl, prawdopodobnie ten sam zasyp i receptura, co jedynie różne chmiele. Nie znajdę dzisiaj lepszego materiału na wpis z cyklu „Oko w Oko”. Hop Crown Żółciutkie piwo o mocnym, jednolitym zmętnieniu. Wieńczy je niewysoka, ale dość drobna pianka, która niestety niezbyt długo się utrzymuje. Smak jest nader rześki, soczysty, wybitnie owocowy. Mamy tu miks świ...