środa, 28 października 2015

LUBUSKIE WITbier

Gro czasu nie piłem już nic z cieszącego się złą sławą browaru w Witnicy, więc czemu bym miał nie sięgnąć po tamtejszego Witbiera?
Nie, nie jestem szalony - zapewne olałbym to piwo ciepłym moczem, gdyby nie fakt, że zostało ono uwarzone na podstawie zwycięskiej receptury I Lubuskiego Konkursu Piw Domowych. Konkurs ten odbył się w 2014 roku w ramach Witnickich Piwowariów (lokalnego festynu piwnego organizowanego przez wspomniany browar), a uhonorowanym szczęśliwcem zwycięskiej receptury jest Piotr Kowalski.
W składzie tego ‘witka’ oprócz słodu pszenicznego znalazły się także płatki pszenne, płatki owsiane, a także kolendra, skórka gorzkiej pomarańczy i skórka cytrynowa. Na dokładkę wrażeń trunek potraktowano hamerykańskim chmielem Cascade! Zapowiada się zatem naprawdę zacnie, lecz jestem ciekaw jak sobie tu poradzono z diacetylem i metalicznością, które są przecież zmorą niemal każdego piwa witnickiego browaru.


Rzeczony trunek przywitał mnie nad wyraz obfitą i bujną pianą o białej barwie i bardzo drobnej strukturze. Wysoki kożuszek dzielnie się trzyma, opadając naprawdę wolno i niespiesznie, zostawiając przy okazji wyraźne firany na szkle – super!
Piwo posiada złocisty kolor, przy czym jest to bardziej ciemny odcień złota, aniżeli jasny. Wysycenie dwutlenkiem węgla oscyluje na średnio wysokim poziomie jak na Witbiera, odrobinę wyższe z pewnością by nie zaszkodziło.
Wygląd wyglądem, ale czas na ocenę organoleptyczną. Zapach dość mocno trąca cytrusem z niewielką, acz zauważalną dominacją skórki pomarańczy. Nieco dalej siedzi sobie cichutko skryta i jakby zakompleksiona kolendra, której sumarycznie jest raczej niewiele. Tłem natomiast łagodnie sunie przyjemna chmielowa nuta oraz mało wyraźna i stonowana słodowość, która wypełnia luki pomiędzy cytrusem, chmielem, a kolendrą. Na szczęście nie wyczuwam tu ani żelaza, ani masełka, nie mniej jednak gdzieś tam w głębi majaczy ta słynna, nieco mdła i mydlana witnicka woń, którą poznam wszędzie.

niedziela, 25 października 2015

ZUPA DĘBOWA

Dziś kolejne piwo z browaru kontraktowego Piwoteka, a jest nim Zupa Dębowa. Co tym razem zgotowałem dla nas Marcin Chmielarz? Jest to klasyczne, czyli angielskie Pale Ale. Żeby jednak nie było tak nudno i drętwo potraktowano je amerykańskim chmielem na zimno, dosypano słodu żytniego i dodano płatków dębowych do leżaka... Od razu inna bajka prawda?
Od jakiegoś czasu etykiety z Piwoteki stały się spójne i przemyślane, posiadające jedną wspólną koncepcję. Zazwyczaj nazwa piwa odnosi się w ten, czy inny sposób do Łodzi lub okolic i to jest jak najbardziej fajne. Z tyłu butelki mamy szereg dodatkowych informacji, od temperatury serwowania, po polecane przy piwie potrawy i to też jest fajne. Niestety w tej beczce miodu jest też łyżka dziegciu – niektóre etykiety, czy też ich fragmenty są mało czytelne. Wszystko się tu zlewa, bo czcionka jest mała, a przy okazji czasami nazbyt wymyślna, kolory jakieś takie nijakie, mdłe i wyblakłe... Sam pomysł mi się podoba, ale nad wykonaniem bym jeszcze posiedział. W końcu nie o to przecież chodzi, by klient mając w ręku butelkę zastanawiał się jaka jest nazwa tego piwa.


Zupa Dębowa generuje tak obfitą i drobną czapę piany, jakby ktoś nafaszerował ją azotem. Nie mam fotki, ale bez mała jedna trzecia szklanki to biały puch... sorki – bardziej ecru niż biały. Rzeczona piana cechuje się nadzwyczajną puszystością i żywotem, którym nawet żółwie by nie pogardziły ;) Natomiast na ściankach wzrok przyciąga niezwykle sowity i urokliwy lacing. Taką piankę to ja rozumiem!
Bursztynowo-miedziany trunek jest wyraźnie zmętniony, a w cieczy gołym okiem widać niewielkich rozmiarów farfocle. Niezbyt apetycznie to wygląda, ale wystarczy przecież zamknąć oczy, albo mieć silną wyobraźnię. Mi bynajmniej wcale to nie przeszkadza.
Piwo jest przyjemnie aksamitne i gładkie, co zapewne jest zasługą  żytniego słodu. W smaku pierwsze skrzypce gra oczywiście solidna słodowa baza, okraszona nutką przypieczonej skórki chleba i średnio wypieczonych tostów. Nieco dalej pojawia się dość wyraźny karmel oraz nie mniej wyraźna chmielowość typu ziołowego. Na samym końcu dopiero majaczy delikatna dębina, która bardzo płynnie przechodzi w umiarkowanie goryczkowy finisz, gdzie spotyka nas szlachetna i krótka, ziołowo-łodygowa goryczka. Wysycenie jest niskie, ale w końcu to angielskie Pale Ale.

poniedziałek, 19 października 2015

ŻYWIEC SAISON VS. SEZONOWE CIESZYŃSKIE


Czy dziełem przypadku jest, że w stosunkowo krótkim czasie na rynku pojawiły się dwa piwa w tym samym stylu, w zasadzie od tego samego producenta? Sezonowe Cieszyńskie przywitało nas gdzieś w połowie wakacji, a Żywiec Saison trafił na półki sklepowe pod koniec września.
Wciąż trwają spory wielu piwoszy, czy cieszyński browar nadal należy do Grupy Żywiec, czy też na tyle odciął pępowinę od firmy-matki, że można go uznać za zupełnie oddzielny byt? Jakkolwiek by na to nie patrzeć w Cieszyńskim Browarze Zamkowym po dziś dzień warzone są piwa z portfolio GŻ (Brackie, Brackie Mastne, Żywiec Porter, Żywiec APA), więc jakieś tam układy istnieją. Tak się akurat składa, że nowy Żywiec Saison także powstał w Cieszynie, dokładnie na tej samej warzelni co Sezonowe Cieszyńskie! Zwykły zbieg okoliczności? No fucking way!
Wiele osób podejrzewa jakiś szwindel i sądzi, że obydwie nowości to jedno i to samo piwo, choć nieco różniące się „cyferkami”. Sam mam pewną wątpliwość gdzie leży prawda, więc postanowiłem zabawić się w detektywa i to sprawdzić. Degustacja porównawcza to niezastąpione „narzędzie” w tego typu sytuacjach.
Obydwa piwa są w belgijskim stylu Saison (o stylu tym pisałem więcej tutaj, więc nie będę drugi raz na darmo strzępił klawiatury). W obydwu przypadkach jedyną użytą przyprawą jest skórka pomarańczy, reszta belgijskich klimatów jest efektem pracy specjalnych szczepów drożdży.


Żywiec Saison                         Sezonowe Cieszyńskie

Alk.6,5%. Ekstrakt 13,8%.                                   Alk.5,9%. Ekstrakt 13,6%.
Piana - biała, dość wysoka, drobna i puszysta.     Piana - biała, drobna i puszysta, lecz odrobinę
Opada w średnim tempie, lacing praktycznie         bardziej obfita niż w Żywcu. Lacingu także nie
nieobecny.                                                          ma.
Barwa - klarowna, ciemno złota.                          Barwa - identyczna jak w Żywcu, tyle że                                                                             lekko opalizuje.
Aromat - intensywny, wyraźnie przyprawowy        Aromat - równie intensywny, lecz zdecydowanie
z dużą dozą skórki pomarańczy i innych               bardziej owocowy. Dominuje tu przyjemna
cytrusów. Nieco w głębi pobrzmiewa chmiel          cytrusowość i dosyć wyraźny aldehyd octowy (zielone  oraz ciasteczkowy słód okraszony szczyptą         jabłuszko). Jest także trochę niuansów chmielowych i
słodkich biszkoptów. W tle można odnaleźć         słodu, przy czym ten ostatni mniej rzuca się w oczy,
niewielką nutkę drożdży, która jest trochę             aniżeli miało to miejsce w Żywcu.
niepokojąca.

piątek, 16 października 2015

OWOCOWE LOVE Czarne

Gdzieś w okolicy lata Browar Na Jurze wypuścił Owocowe Love Czerwone, którego nie dane mi było skonsumować. Niedawno ów przybytek poszedł za ciosem, wydając na świat ciemne wcielenie tego piwa, dodatkowo okraszając je szczyptą bakterii kwasu mlekowego. Mamy więc tu klasyczny przykład owocowego Sour Ale! Co prawda w tym momencie nie jest to już żadne novum na polskim rynku, ale i tak propsy się należą, choćby za sam niezwykle odważny i ciekawy koncept.
Oprócz tych małych, skubanych żyjątek w piwie tym znalazły się soki (dodane na etapie fermentacji) z czarnej porzeczki, czarnego bzu oraz aronii. Za tą ostatnią zbytnio nie przepadam, ale jakoś to zdzierżę. Na dokładkę mamy tu nowozelandzki chmiel Pacific Gem na goryczkę i nowalijkę w postaci aromatycznego Huell Melon, który ostatnio robi się coraz popularniejszy.
Przyznacie, że zapowiada się niezwykle ciekawie??


Iście różowa piana może i nie wygląda zbyt zachęcająco, ale przynajmniej mamy dowód, że soki były dodane na etapie fermentacji, a nie tuż przed rozlewem do butelek. Wspomniana pierzynka jest dość obfita, niezwykle drobna i puszysta. Opada wolno, zostawiając po sobie liczne i gęste zacieki na szkle. Przepięknie to wygląda.
Kolor tegoż napitku nie jest rzecz jasna czarny, lecz bardziej przypomina mi sok z malin. Jest to bordowo-różowa barwa, która swoją mętnością niemal dorównuje owocowemu shake’owi.
Biorę pierwszy łyk, bo ciekawość zżarła mi już pół żołądka. Dominuje octowa kwaśność, której nie powstydziłby się chyba nawet Lambik, czy Flanders Red Ale. Lactobacillus Helveticus poszalał sobie tutaj, aż miło. Drugi plan natomiast to owocowe morze, czyli mariaż czarnej porzeczki i równie wyraźnej aroni (czarny bez gdzieś się schował). Mam również wrażenie smaku kwaśnej wiśni i w mniejszych stężeniach innych owoców, ale to pewnie ten kwasior wypalił mi już kubki smakowe ;p Nieco dalej dają o sobie znać akcenty dzikie z przewagą belgijskich klimatów, czyli stajni, końskiej derki, siana, itp. Piwo jest niezwykle wytrawne i odpowiednio nasycone dwutlenkiem węgla, dając niesamowite wrażenie rześkości i orzeźwienia.

wtorek, 13 października 2015

SALVADOR

Seria piw z wąsem z Browarów Regionalnych Wąsosz to niewątpliwie ciekawa i atrakcyjna oferta dla każdego (brodatego, czy też nie) beer geeka. Ostatnim piwem z zarostem jest Salvador w stylu Smoked Coffe Stout.
Inspiracją dla tego trunku jest oczywiście Salvador Dali – słynny hiszpański malarz, surrealista, często, gęsto uznawany za dziwaka i ekscentryka.
W zasypie tego specjału znajdziemy między innymi słód jęczmienny wędzony bukiem, a także słód żytni czekoladowy. Wiele razy powtarzam, że nie jestem wielkim fanem stoutów, jednak gdy dany egzemplarz może mnie zaskoczyć jakimś specjalnym dodatkiem, to chętniej się na niego skuszę. Tak też było i tym razem. Zobaczcie sami, czy wąsaty jegomość spełnił pokładane w nim nadzieje. 


Salvador przywitał mnie całkiem miłą dla oka pianą. Beżowa, niezwykle drobna i puszysta pierzynka może nie była nad wyraz okazała, jednak jej trwałość jest iście mistrzowska! Skubana opada naprawdę w żółwim tempie, powolutku odsłaniając niezwykle obfite i urodziwe „firany” na szkle.
Piwo jest nisko nasycone dwutlenkiem węgla, a jego barwa jest czarna jak górnik pod koniec swojej szychty.
Najpierw zacznę od smaku, by tymczasem trunek nieco mi się ogrzał i oddał całą feerię swoich aromatów.
Nowość z Wąsosza to pełne i bogate w smaku piwo, posiadające stosunkowo sporo ciała jak na ten ekstrakt (13°Blg). Mamy tu nadzwyczaj urodziwy kolaż słodko-gorzkiej czekolady, pralinek i świeżo parzonej kawy, której lurą z pewnością nazwać nie można. Akompaniują im wyraźnie palone słody oraz lekko popiołowe naleciałości. Piwo jest gładkie i aksamitne od słodu żytniego, lecz przyznam, że obiecanej wędzoności to ja tu nie czuję. Finisz to umiarkowanie mocna i doskonale zbalansowana goryczka o podwójnym charakterze, będącym wypadkową paloności oraz chmielu.

czwartek, 8 października 2015

REBEL Z CORNELIUSA RAZY TRZY


Wiem, że lato skończyło się już jakiś czas temu, ale mimo to ostatnio sprawdziłem dla Was trzy typowo letnie piwa – radlery (jak chcecie to możecie mnie za to ukamienować).
Mam tu na myśli najnowsze wypusty od Corneliusa marki Rebel, którą swego czasu swoim nazwiskiem firmował były Wielki Mistrz Bractwa Piwnego, czyli Marek Suliga.
Rzeczone trunki to kolejno radlery o smaku coli, liczi oraz rabarbaru&jabłka. Trzeba przyznać, że jest to dość oryginalna propozycja, no może z wyjątkiem tej o smaku coli, wszak mamy już z tej serii Lecha i Okocimia. Dla mnie sprawa jest o tyle ciekawa, że uwielbiam liczi, no i rabarbar też (ciasto z rabarbarem – pycha!). Nie mogłem więc nie spróbować..., a najlepsze jest to, że wcale tego nie pożałowałem :)

 

Rebel Cola Mix


ALK.2,2% (napój o smaku cola 55%, piwo jasne pełne 45%).
Piana – średnio wysoka, drobna, puszysta, barwy ecru. Opada szybko, nie zostawiając po sobie nawet cienia śladu na szkle.
Barwa – brązowa jak każdy napój typu cola.
Zapach – piwo pachnie niemal identycznie jak Coca-Cola, czy inna Pepsi, czyli dominacja karmelu i orzeszków drzewa kola z niewielką domieszką toffi, a także miodu. Całość zalatuje mocno słodyczą, ale jest dość przyjemna.
Smak – słodki, ale dość naturalny. Przypomina nieco rozwodnioną colę z wyraźnym akcentem karmelowym. Wysycenie wysokie, grube.
Podsumowanie – piwo to pachnie i smakuje niemal identycznie jak Coca-Cola. Zero w tym śladu normalnego piwa, choć złe nie jest. Jednak to nie moje klimaty.
OCENA: 6/10
CENA: 2.69ZŁ (Tesco)
TERMIN WAŻNOŚCI: 08.12.2015
BROWAR CORNELIUS/SULIMAR

 

Rebel Lychee


ALK.4% (napój o smaku liczi 30%, piwo jasne pełne 70%).
Piana – bardzo wysoka, drobna, gęsta i puszysta o białej barwie. Opada dość wolno, zostawiając wyraźny lacing.
Barwa – mleczno-żółta, bardzo mętna, zawiesista.
Zapach – bardzo mocne liczi i nieco innych owoców tropikalnych z nader wyraźnym grejpfrutem. Aromat jest bardzo naturalny, lecz nie ma w nim nic w piwa.
Smak – lekko słodkawy z liczi i grejpfrutem w roli głównej. W tle śladowe ilości innych owoców rodem z tropików. Na finiszu wyraźna i krótka grejpfrutowa goryczka, co w radlerach raczej się nie zdarza. Całość naturalna i ciekawa.
Podsumowanie – bardzo oryginalny radler. Nie za słodki z nieźle zaznaczoną goryczką. Brawo za pomysłowość i solidne wykonanie.
OCENA: 7/10
CENA: 2.69ZŁ (Tesco)
TERMIN WAŻNOŚCI: 06.02.2016
BROWAR CORNELIUS/SULIMAR

 

Rebel Rabarbar & Jabłko


ALK.2,5% (napój o smaku rabarbar-jabłko 50%, piwo jasne pełne 50%).
Piana – dość wysoka, biała, drobna i puszysta. Opada w średnim tempie, lacing na przeciętnym poziomie.
Barwa – jasno złota, opalizująca.
Zapach – bardzo silny aromat rabarbaru i dojrzałych zielonych jabłek. Oprócz tego pojawiają się akordy białych winogron, gruszek i odrobiny melona. Całość iście owocowa, naturalna i przyjemna.
Smak – lekko kwaskowy, wyraźnie jabłkowy z nie mniej wyraźnym rabarbarem. W tle majaczy nieco limonki i cytryny. Piwo mocno orzeźwia za sprawą przyjemnej kwaśności oraz wysokiego i drobnego wysycenia.
Podsumowanie – bardzo rześki i smaczny napitek, choć piwem bym tego nie nazwał. Wielki plus za znakomite połączenie ww. owoców, a drugi plus za brak słodyczy.
OCENA: 7/10
CENA: 2.69ZŁ (Tesco)
TERMIN WAŻNOŚCI: 07.12.2015
BROWAR CORNELIUS/SULIMAR

niedziela, 4 października 2015

POLSKIE BROWARY - Carlsberg Polska



Z góry uprzedzam komentarze wszelakich typów purystów językowych – wiem, że Carlsberg Polska to nie jest browar, lecz grupa piwowarska. Nie mniej jednak na moim blogu piwa z poszczególnych koncernów piwowarskich wrzucam do jednego wora, bez rozkminiania z którego browaru pochodzi dany wywar.
Zgodnie więc z moimi zasadami w dziale Polskie Browary opisuję producentów napoju z pianką, których liczba piw na blogu osiągnęła min. 25. No i właśnie jakiś czas temu przekroczyłem ową liczbę, jeśli chodzi o trunki opatrzone logiem Carlsberg Polska.

 

Carlsberg Polska

Rok założenia
2001
Prezes
Tomasz Bławat
Główna lokalizacja
Brzesko
Właściciel
Carlsberg Breweries (Dania)
Logo

Carlsberg Polska to polski koncern piwowarski, którego głównym i zarazem jedynym udziałowcem (czyt. właścicielem) jest duński gigant Carlsberg Breweries A/S, zajmujący obecnie czwartą lokatę na świecie pod względem wielkości producentów piwa.
Grupa CP powstała w 2001 roku z połączenia browarów w Brzesku, Szczecinie, Sierpcu i Wrocławiu, który to został zamknięty trzy lata później. Tak więc na chwilę obecną mówiąc Carlsberg Polska mamy na myśli Browar Okocim, Browar Bosman i Browar Kasztelan. Jako ciekawostkę dodam, że CP ma jeszcze w swoim posiadaniu nieczynny browar w Chociwlu.

Grupa Carlsberg Polska to trzeci pod względem wielkości producent piwa w kraju, który na naszym rynku radzi sobie ostatnio bardzo dobrze. Podczas, gdy udziały pozostałych dwóch koncernów piwnych (GŻ, KP) od kilku lat systematycznie spadają, to słupki sprzedażowe CP powoli, ale równomiernie pną się w górę. W 2014 roku udziały rynkowe tego koncernu wynosiły już ponad 20%, podczas gdy w momencie jego powstania liczba ta nie przekraczała 12,5%. Zapewne głównym motorem napędowym jest tutaj namiętnie promowana marka Harnaś oraz Kasztelan, lecz w portfolio tego producenta można także znaleźć troszkę bardziej ciekawsze piwa niż wyprane ze smaku i odfermentowane do granic możliwości ojrolagery. Rzecz jasna nie ma tu żadnego Smoked RIS, Barel Aged Barley Wine, AIPA, czy innego typowo rzemieślniczego specjału, bo to przecież okrutny, zły i podły koncern, jak myśli wielu beer geeków ;)

Jednym z godnych polecenia piw jest na przykład Pszeniczne Naturalnie Mętne (dawniej Okocim Pszeniczne), które co prawda nie jest produkowane w Polsce, ale kto by się tym przejmował... Z pewnością nie jest to najlepsza ‘pszenica’ jaką piłem, ale dla odmiany smaku, między jednym, a drugim Harnasiem bez obawień można łyknąć.
Pozycją obowiązkową jest już natomiast Porter Mocno Dojrzałe (wkurzają mnie te idiotyczne dopiski), które jest następcą piwa Okocim Porter. Nowy porter jest sporo lepszy niż stary i może być niezłą gratką dla wszystkich miłośników mocnych i czarnych trunków.
Jakiś czas temu CP wypuścił serię Piw Sezonowych, które dostępne są w sprzedaży tylko w określonej porze roku. O ile jeszcze Dożynkowe (niepasteryzowany lager) i Świętojańskie (niefiltrowany lager) możemy sobie darować, o tyle po Wielkanocne (koźlak) oraz Świąteczne śmiało można uderzać do monopolki. Zwłaszcza, że niewygórowane ceny czynią je bodajże najtańszymi piwami w swoim segmencie. Grupa ta posiada w swoim portfolio jeszcze jedną linię piw Sezonowe (dostępne tylko w Biedronce), ale one akurat nadają się jedynie do zasilania miejscowego systemu kanalizacji.
CP zadbał także o miłośników radlerów, gdzie do dyspozycji konsumentów mamy, aż trzy rodzaje tego typu napitków. Ja wielkim fanem piw z lemoniadą nie jestem, ale wg mnie z czystym sercem mogę polecić Okocim Radler z Limonką, który wspaniale orzeźwia swoim kwaskowym smakiem limonki.


Najnowszą serią piw są natomiast Kasztelan Specjały (Chmielowe, Białe i Niefiltrowane). Niefiltrowane przemilczę, Chmielowe też brzmi bardzo oklepanie, wobec tego Białe wydaje się być najciekawsze z tej trójki. Wg mnie jest to ichni Hefe-Weizen, choć niektórzy twierdzą, że czują tam kolendrę i biorą go za Witbiera. Tak, czy siak piwo większego szału nie robi, ale lepsze to niż zwykłe ‘jasne pełne’.
Na koniec jeszcze słowo o piwie, które jest stosunkowo nowe i na początku, gdy je opisywałem na blogu nie zrobiło na mnie żadnego wrażenia, jednak z biegiem czasu sporo zyskało w moim oczach (może pierwsza warka była niedopracowana?). 
Mowa tu o Harnasiu Wysokochmielowym, który z definicji ma wyróżniać się wyraźnym aromatem chmielowym, przy minimalnej dawce goryczy. W rzeczy samej piwo jest równie gorzkie, co i słone, ale faktycznie zapach, a po części także smak zdecydowanie różnią się od pozostałych koncerniaków. Są tam przyjemne nutki owocowe (głównie lekkie cytrusy) oraz coś jakby białe owoce z zielonym jabłkiem na czele. Teoretycznie aldehyd octowy (bo tak się to fachowo nazywa) w wysokich stężeniach jest uznawany za wadę, ale akurat w koncernowym jasnym lagerze mi to pasuje i można przyjąć, że to zaleta. Piłem to piwo wiele razy i tu muszę nadmienić, że są wahania formy. Raz jest przyjemnie chmielowe/owocowe, a czasem pachnie i smakuje jak zwykły Harnaś. Może warki są nierówne, a może poszczególne egzemplarze pochodzą z różnych browarów, tego nie wiem, ale na pewno warto zaryzykować. Nieudane butelki na szczęście trafiają się niezbyt często.



 Jeśli ten tekst Ci się spodobał i nie chcesz, by w przyszłości ominęły Cię kolejne, ciekawe artykuły – zapisz się do newslettera, dołącz mnie do swoich kręgów Google+ lub polub mój profil na fejsie ;>


piątek, 2 października 2015

APARTMENT

Rzeczą normalną jest, że gdy robię piwne zakupy przeważnie wybieram same nowości, ewentualnie coś, co mi wcześniej umknęło, a na czym mi bardzo zależało. Niestety w momencie, kiedy biorę ten trunek na warsztat, znaczy się robię ‘reckę’, to mija już tyle czasu od jego premiery, że mało kto w ogóle o nim pamięta. Wkur... denerwuje mnie to jak jasna cholera, ale co zrobić? Piw jest od groma, a czas nie jest przecież z gumy, że nie wspomnę o wątrobie, czy mamonie...
Jednym właśnie z takich nowych-starych specjałów jest Apartment z Browaru Raduga, który swego czasu zakupiłem w Tesco. Jak głosi etykieta jest to Six Flakes AIPA, czyli amerykańska IPA z sześcioma rodzajami płatków zbożowych: pszenicznymi, owsianymi, żytnimi, ryżowymi, gryczanymi i jaglanymi. No jeszcze tylko mleka brakuje i śniadanko jak znalazł ;p


Apartment w szkle prezentuje bardzo zacnie – obfita czapa śnieżno białej piany dumnie pręży muskuły. Jest ona niezwykle drobna, puszysta i przede wszystkim szalenie trwała. Skubana opada naprawdę w ślimaczym tempie, sakrucko oblepiając przy tym szkło. Lacing jak złoto!
Piwo nosi lekko ciemnozłote wdzianko, przy czym jest lekko mętne, bo niefiltrowane.
Biorę pierwszy łyk. Wysycenie nie za wysokie, ale w normie. Na pierwszym planie słodowa podbudowa typu chlebowo-zbożowego, wsparta nieznacznymi niuansami karmelu. Nawet dość niezła, ale w euforię nie wpadłem. Dalej mamy już naleciałości chmielowe – jest kapka cytrusa (głównie grejpfrut), a także garść owoców tropikalnych. Wtóruje im całkiem pokaźnych rozmiarów żywica, odrobina ziół oraz solidnie ukryte akcenty leśne, tudzież sosnowe. Na finiszu natomiast niepodzielnie króluje bardzo mocna, ziołowo-żywiczna goryczka, która lekko zalega i jest nieco tępa. Niestety z biegiem czasu zaleganie robi się coraz dłuższe, a to już nie jest takie przyjemne.