niedziela, 29 listopada 2015

GLAPA

Glapa to bodajże najnowszy trunek od Szałupiw z serii etykiet ze zwierzakami, którą de facto bardzo lubię. Ich nieodłącznym elementem jest historyjka pisana w gwarze poznańskiej, której bez jakiegoś translatora raczej nie zrozumiemy.
Mniejsza jednak o to, ważniejsze jest co siedzi w butelce, a z pewnością nie są to wrony ;p
Glapa to Coffee Milk Stout, czyli słodki stout mleczny podsycony dodatkiem kawy, a w tym przypadku także prażonej cykorii. W składzie znalazł się również słód żytni, karmelowy i palony, a całość nachmielono polską Marynką. Prawda, że brzmi ciekawie? 


Nie dość, że brzmi ciekawie, to jeszcze wygląda. Piękna i nieskazitelna czerń uroczo na mnie spogląda ze szkła – piwo jest czarniejsze niż najczarniejsza wrona, jaka istnieje na tym świecie. Piana także niczego sobie – może i nie jest zbyt wysoka, ale za to niebywale drobna i puszysta. Jej barwa to mocny odcień beżu, kojarzy mi się z kawą z mlekiem.
Wiele razy przypominam, że nie pijam kawy, bo nie lubię jej smaku. Jednak do stoutów powoli zaczynam się przekonywać, nawet do tych kawowych.
Specjał od Szałupiw w rzeczy samej jest iście kawowy. Na wskroś i na wylot. Świeżo parzona kawa o umiarkowanej mocy, tyle że zimna i nieco nasycona dwutlenkiem węgla – takie właśnie mam odczucie (mimo, że nie pijam kawy, to wiem jak smakuje, bo kilka razy próbowałem). Poza kawą jest tu także całkiem sporo mlecznej czekolady (zasługa laktozy), chwilami zahaczającej o rejony kakao, które akurat lubię. W tle pojawiają się przyjemnie palone słody, mocno przypieczona skórka od chleba oraz obiecana cykoria. Tuż za nią uaktywnia się nieźle zarysowana goryczka, pochodząca od palonego słodu, która jest krótka, ale zdecydowana. Wystarczająco kontruje słodkie aspekty, tego napitku. Całość jest nader lepka, wręcz gęsta, a zarazem aksamitna i gładka – słód żytni zrobił co do niego należało. W zasadzie mamy tu wszystko, co obiecała nam etykieta – jest laktoza, jest kawa i cykoria. Super!

czwartek, 26 listopada 2015

KWAS PRUSKI

Kto by pomyślał, że Browar Na  Jurze stanie się czołowym - obok Pinty i Szałupiw - producentem kwachów piwnych?
Jedną z ostatnich (albo nawet ostatnią) ich nowością jest Kwas Pruski, czyli piwo w stylu Berliner Weisse. Nie żadna hybryda upstrzona tysiącem rożnorakich dodatków, lecz czyste stylowo niemieckie, lekkie i kwaśne piwo pszeniczne, którego mekką jest Berlin, a domeną bakterie kwasu mlekowego. Może nie jest to żadne novum na polskim rynku piwa, ale nawet biorąc pod uwagę cały świat, jest to bardzo rzadko uprawiany styl piwa. Z tego też względu cieszy fakt, iż w Polsce mamy już kilka piw w tym stylu, jednak niektóre z nich to różnego rodzaju wariacje oryginalnego Berliner Weisse.
Z tą czystością stylu w przypadku Kwasu Pruskiego, to też nie do końca prawda, ponieważ oprócz polskiej Marynki, niemieckiego Hallertauer Tradition, użyto tu nowofalowych odmian chmielu (Citra i Amarillo), by jak mniemam dodatkowo podbić cytrusową stronę piwa.


Kwas Pruski tak obficie się pieni, że naprawdę ciężko zmieścić piwo do szklanki. Olbrzymich rozmiarów czapa zbudowana jest z mieszanej wielkości pęcherzy, a jej śnieżno biała barwa i kosmiczna wręcz trwałość pochodzą chyba z innej planety! Nie inaczej jest z lacingiem – gruba i zwarta koronka przepięknie zdobi ścianki, szkoda, że tego nie widzicie...
Piwo jest rzecz jasna mętne, a jego kolor to słomkowe wcielenie złota, do złudzenia przypominające typową barwę naszego Grodziskiego (zdjęcie tego nie oddaje).
Czas obwąchać to cudo. Zapach jest dość intensywny jak na tak lekki trunek. Dominuje tu wyraźna cytrusowa rześkość, aż chwilami kręci w nosie. Tuż obok dumnie pierś wypina nader przyjemna kwaskowa nuta, która jest szlachetna jak tylko jest to możliwe. Żadne tam ogórki kiszone, czy kapusta – po prostu czysta i świeża kwaskowość, nieco kojarząca się z obraną przed chwilą cytryną, czy limonką. Na samym końcu dopiero egzystuje niewielka dawka lekkiego słodu pszenicznego, która w kulturalny sposób daje o sobie znać. Nie narzuca się i cichutko siedzi sobie w koncie. Całość pachnie czysto i wyraźnie, naprawdę namiętnie stylowy aromat :D

poniedziałek, 23 listopada 2015

POMORSKIE z Intensywną Goryczką Szlachetnego Chmielu

Jakiś czas temu dostałem piwną przesyłkę z Browaru Staropolskiego, wobec tego postanowiłem wszamać dziś jedno z piw opatrzonych szyldem Pomorskie. Swoją drogą w życiu bym się nie spodziewał takiego posunięcia z ich strony, no ale skoro Browar Pilsweiser vel. Grybów wysłał paczki blogerom, to czemu Browar Staropolski miałby być gorszy?
Generalnie jak do tej pory tylko trzy razy piłem trunki z tej warzelni i jak można było się tego spodziewać – szału nie było (mówiąc bardzo delikatnie). Wobec tego już na wstępie muszę pogratulować niebywałej odwagi, a za otrzymane dary serdecznie podziękować.
Dziwi mnie natomiast fakt, iż Browar Staropolski w tak krótkim czasie po reaktywacji (niewiele ponad rok) ma w swojej ofercie, aż tyle pozycji. Wymienię choćby serię piw Zduńskie, Łódzkie, Staropolskie, Bestbir, Anstadt, czy rzeczone Pomorskie. Naprawdę jest tego sporo, szkoda tylko, że wszystkie te trunki to jasne lagery, czasem tylko niefiltrowane, a czasem posmarowane większą lub mniejszą zawartością miodu (poza Bestbir, bo to smakowa linia piw). Rzecz jasna zawartość ekstraktu oraz woltaż nieco się wahają w poszczególnych piwach, ale nie sposób odnieść wrażenia, że niektóre z nich to klony innych marek, różniące się w zasadzie tylko etykietą (choć pewności nie ma). Nawet jeśli tak nie jest, to zapewne receptura jest co najwyżej lekko modyfikowana. No, ale wróćmy już do Pomorskiego...


Piwo nalało mi się z całkiem obfitą czapą białej, mieszano ziarnistej piany, która jednak chyba nie za bardzo mnie polubiła. Szybko zaczęła się dziurawić, a jej trwałość była raczej umiarkowana. Lacing za to był pierwsza klasa! Potężne firany, można było podziwiać bez końca :)
Barwa piwa to mętne wcielenie pomarańczowego i złotego odcienia, przy czym jest to raczej ciemne złoto. Całość wyglądała dość apetycznie, niestety tylko wyglądała...
W smaku bardzo rzuca się w oczy potężna słodowa podbudowa, okraszona chlebowo-zbożowymi wtrętami oraz szczyptą chmielu. Finisz został naznaczony całkiem wyraźną, ziołowo-trawiastą goryczką, która co prawda nie zalega, ale jest nieco mdła i sumarycznie mało ciekawa. Z tła natomiast wyłapać można lekkie, acz obecne nuty piwniczne, kojarzące się z nie pierwszej młodości piwem.

sobota, 21 listopada 2015

MUERTO

W tym roku listopad nie obrodził zbytnio w piwa dyniowe, wobec tego dzisiaj na tapecie nie żadna nowość, lecz zeszłoroczny wypust Browaru Kingpin, który postanowił uczcić Hallowen Pumpkin ejlem z dodatkiem rokitnika, palonego jęczmienia icukru kandyzowanego oraz jankeskich lupulin (bo Kingpin nie znosi nudy ;)).
W rzeczy samej piwa dyniowe nie należą do najsmaczniejszych cymesów na świecie, bowiem sam miąższ dyni prawie nic nie wnosi lub wnosi bardzo niewiele do gotowego trunku. Dlatego też niepisanym zwyczajem jest pakowanie do tego typu piw wielu różnych rodzajów przypraw. Kingpin postawił na oryginalność i wybrał owoce rokitnika zwyczajnego, który w stanie dzikim rośnie również w Polsce. Jego sadzonki często wykorzystywane są jako roślina ozdobna w ogrodach, z owoców zaś można przyrządzać soki, dżemy i przeciery, a także maseczki kosmetyczne i herbatki lecznicze. Szczerze – nie mam pojęcia jak to cholerstwo pachnie, ani jak smakuje. 


Otwieram i przelewam. Cykam kilka fotek i jadę z koksem. Piwo jest bardzo mętne (to zrozumiałe), a jego barwa cechuje się brunatnymi naleciałościami z lekką domieszką ciemnego bursztynu. Mało apetycznie to wygląda, ale co tam...
Muerto tuż po przelaniu okrył się umiarkowanie wysoką czapą jasno beżowej piany, zbudowanej ze średniej wielkości pęcherzy. Niestety nie obcowała ona ze mną zbyt długo – po dłuższej chwili nastąpiła redukcja do symbolicznego kożuszka. Mówi się trudno.
Biorę pierwszy łyk, bo chyba piwko jest jeszcze troszkę za zimne na wąchanie. Czuję wyraźną mętność i gładkość tego specjału, który wolno i niespiesznie spływa mi po przełyku. Na pierwszy plan wysuwa się bardzo przyjemna owocowa nuta, pochodząca od chmielu. Mamy tu całkiem przystępną ilość tropików oraz garść cytrusów, które jednak są dość stonowane. Na drugim planie egzystuje lekko opiekana słodowość, tosty, karmel, nieco chmielowych aspektów, trochę ziół, a także szczypta żywicznych doznań. Na samym końcu być może majaczy ten rokitnik. Wyczytałem w internetach, że jego owoce są kwaśne i cierpkie i właśnie coś takiego siedzi sobie cichutko w tle. Nie mniej jednak jest to smaczne i rześkie zarazem. Śladu dyni oczywiście nie wyczułem. Aha, na finiszu pojawia się i szybko znika bardzo szlachetna, chmielowa goryczka, która mimo, że nie jest zbyt mocna, to idealnie kontruje słodową pełnię. Dosłownie pasuje do tego piwa, jak dłoń do rękawiczki (o ile to nasz rozmiar).

środa, 18 listopada 2015

KWAS DELTA

Browar Pinta nie ustaje w eksperymentach, czego efektem jest Kwas Delta (ciekawy jestem kiedy dojdą do Omegi?), czyli czarny Berliner Weisse, albo jak woli Pinta – Berliner Schwarze. Jest to już czwarty kwasior z tego browaru, który należy także do rodziny Pinta Miesiąca. Wrześniowa nowość została specjalnie uwarzona na trzecią edycję Beer Geek Madness, jednakże większość zgodnie twierdzi, że piwo wcale takie szalone nie jest.
A czy właściwie jest Berliner Schwarze? To z wyglądu ciemne i bardzo lekkie piwo pszeniczne, którego kwaśność pochodzi od bakterii Lactobacillus Plantarum. I w zasadzie to by było na tyle. Nie ma tu żadnych dziwnych dodatków w stylu zmielone bycze jądra, czy odchody skunksa macerowane w dwudziestoletniej Whisky ;p


Mój dzisiejszy gość generuje dość obfitą pianę barwy ecru, jednakże jej żywotność pozostawia wiele do życzenia. Z początku wysoka pierzynka szybko się rozrzedza i ulega metamorfozie do postaci cienkiej koronki, by po kilku minutach zupełnie zniknąć.
Kwas Delta to w zasadzie niemal czarne piwo, lecz nie jest to zasługa ciemnych słodów, a ekstraktu słodowego barwiącego – taka sytuacja. Jest to więc zabieg celowy, bowiem czarne piwo ma smakować jak jasne (trochę podobnie jak w Black IPA). I w rzeczy samej zaraz ten smak zweryfikuję, wpierw jednak muszę to obwąchać.
Skłamałbym, gdybym napisał, że aromat jest intensywny. Wręcz przeciwnie – jest okrutnie słaby! Naprawdę ciężko wyczuć tu coś konkretnego, poza wyczuwalną kwaskowatością, będącą wypadkową zapachu wody po kiszonych ogórkach i kiszonej kapuście. W tle pałęta się jeszcze nieco soku z cytryny, delikatna słodowa nutka oraz szczypta niuansów chleba razowego, które są na granicy mojej percepcji. Na tym niestety koniec.

niedziela, 15 listopada 2015

TENCZYNEK MILK STOUT

Browary Regionalne Jakubiak znane są z tego, że kupują stare i zniszczone, zabytkowe browary, a potem remontują je i wznawiają produkcję. W tym roku właśnie zrobiono tak z Browarem Tenczynek w Małopolsce. Fajne to i zacne zarazem, bo dzięki nim już cztery polskie browary odzyskały swój dawny blask. Nic tylko się cieszyć :)
Jednak miny szybko zrzedły naszym krajowym beer geekom, gdy na starcie Tenczynek wypluł z siebie jasnego Lagera i Marcowe, które de facto też jest przecie jasnym lagerem... Na szczęście całkiem niedawno na salony wkroczył budzący craftową nadzieję Milk Stout, a chwilę później Aborygen (Australian IPA). Nic to jednak w porównaniu z petardą jaką jest Tenczynek Imperial Stout, który na dniach zawita do sklepów! Takiego posunięcia to żem się kurna nie spodziewał.
Pierwsze dwa premierowe piwa sobie darowałem (ze względu na niezbyt obiecujące doznania), jednak nad Milk Stoutem nie mogłem przejść obojętnie. 


Butelkę nowości z Tenczynka zdobi przedniej urody etykieta, która nie posiada jednak kontry (czyżby zainspirowali się Kompanią Piwowarską?). Wszystkie informacje znajdują się z przodu, choć szczerze powiem, że nie pisze tu nic więcej o piwie poza podanym składem i stylem. Trochę słabo jak na trunek mający konkurować z krajowym craftem.
Otwieram i przelewam. Co jak co, ale piany to w tym piwie nie uświadczymy. Mimo lania z dużej wysokości na powierzchni pojawiła się tylko skąpa i rzadka koronka barwy ecru, którą nawet nie sposób nazwać pianą.
Kolejne zdziwko to kolor, który tylko z pozoru jest czarny, bo w rzeczywistości piwo jest ciemno brunatne. A przecież każdy stout powinien być raczej czarny....
Wygląd wyglądem, no ale jak to w końcu smakuje? Na pierwszym planie świeżo parzona kawa, która jednak nie jest jakoś szalenie mocna. Wtórują jej mleczno-śmietankowe akcenty, czyli w tym wypadku wymieniona w składzie laktoza. Na drugim planie maszerują lekko palone słody, oblane całkiem przyjemną czekoladą, która jest mieszanką odmiany gorzkiej i mlecznej. W tle chowa się szczypta popiołu, łagodnego chmielu oraz symboliczna i szlachetna goryczka. Nie mniej jednak całość ma raczej wydźwięk słodkawy, czekoladowo-kawowy, a przy tym gładki i aksamitny za sprawą słodu żytniego. Wysycenie jest okrutnie niskie, prawie że zerowe, co tłumaczy tak niską pienistość tego piwa.

czwartek, 12 listopada 2015

POLSKIE BROWARY - Browar Cornelius




Rok założenia
1999
Prezes
Mariusz Supady
Siedziba
Piotrków Trybunalski
Właściciel
Sulimar Sp.z o.o.
Motto
Kogut wśród piw
Logo


Browar Cornelius jest częścią przedsiębiorstwa o nazwie Sulimar, którego historia sięga aż 1981 roku. Założyli je Henryk Supady i Eugeniusz Lisowski, którzy początkowo zajęli się rozlewem piwa na zlecenie największych państwowych browarów. W 1993 roku firma została przeniesiona na przedmieścia Piotrkowa, gdzie wybudowano dość duży i nowoczesny budynek, w którym już rok później otwarto winiarnię Winmar. Natomiast w roku 1999 zdecydowano się samodzielnie produkować piwo i tak powstał Browar Kiper (główną marką było piwo o tej właśnie nazwie).
Browar systematycznie się rozrastał i unowocześniał, a w 2007 roku za jego sterami zasiedli synowie założycieli, zmieniając nazwę browaru na Cornelius. W owym czasie na rynek została wprowadzona także marka piw Cornelius, która po dziś dzień jest głównym motorem napędowym tej firmy. Obecnie Sulimar oprócz piwa i wina jest również producentem napojów energetycznych, oprócz wytwarzania swoich marek firma aktywnie działa też na zlecenie innym firm.


Browar Cornelius należy do grupy tzw. browarów regionalnych, jednak w rzeczywistości jest to całkiem potężny zakład o zdolnościach produkcyjnych sięgających 1000000 hektolitrów rocznie, co czyni go dużym graczem na rynku.
Czy dla typowego beer geeka Cornelius ma coś ciekawego do zaoferowania? No niestety próżno tu szukać jakichś nowofalowych trunków, choć portfolio browaru jest dosyć szerokie. Na szczęście nie każdy przecież jest zapalonym hop headem, dla którego liczy się tylko wykręcająca gębę wartość IBU, leżakowanie w drewnie, czy nowe odmiany chmielu hodowane na marsie... Ludzie nie dajmy się zwariować. Piwna rewolucja jest fajna, ale tradycyjne niemieckie, czy belgijskie style też są nam potrzebne.
Specjalnie dla Was zrobiłem przegląd piw z Corneliusa, po które wg mnie warto czasem sięgnąć i mówię to ja, czyli typowy beer geek ;) Nie ma tego dużo, ale jak to mówią: lepszy rydz, niż nic.


Główną marką tego browaru jest Cornelius, a jak piwa z kogucikiem to koniecznie polecam ich Portera – jedno z dwóch piw na blogu, które dostało ode mnie maksymalną ocenę, czyli 10/10!!! Genialny aromat i przyprawiający o palpitację serca głęboki smak. Kwintesencja porteru bałtyckiego, po którą często sięgam. Jest to jednak jeden ze słodszych na rynku porterów, wobec czego nie każdemu będzie smakować tak jak mnie. Ja jednak jestem zdania, że Baltic Porter powinien być dosyć słodkawy, a wysoką goryczkę i palone akcenty zostawmy RISom.

niedziela, 8 listopada 2015

ARGUS PORTER

Jest listopad – porterowy sezon czas zacząć! Wreszcie nie trzeba już chować się po kątach, by napić się naszego polskiego skarbu narodowego. Teraz już żaden piwny purysta nie wyskoczy Ci z tekstem: „Pijesz portera bałtyckiego latem?! Weź przestań, przecież i tak nie będzie Ci smakował...”
To oczywiście bzdura, ale faktem jest, że w letnie miesiące zazwyczaj nie mam większej ochoty na wychylenie kufelka „czarnego złota”, jak niekiedy jest nazywany Baltic Porter. Co jednak wcale nie znaczy, że mi się to nie zdarza. Ogólnie mam taką regułę, że od wiosny do jesieni raczej chomikuję porterki, by raczyć się nimi w te chłodniejsze miesiące.
Mimo, że listopad, to temperatury są stosunkowo wysokie. W związku z tym na otwarcie sezonu wybrałem lekki porter z Lidla pod marką Argus. Od razu zaznaczam, że to nie jest to samo piwo, co Argus Porter Czarny, który pojawił się w sklepach tej sieci w zeszłym roku. Tamten był produkowany przez Browar Amber, a ten zjechał z linii rozlewniczej Browarów Łódzkich (mam tylko nadzieję, że nie jest to rozwodniona wersja Porteru Łódzkiego). 


Po przelaniu rzeczony trunek prezentuje się bardzo przyzwoicie – beżowa, obfita, drobno i średnio pęcherzykowa piana pięknie góruje nad niemal czarnym piwem (pod światło lekkie brązowe refleksy). Co prawda jej trwałość mogłaby być nieco większa, ale i tak jest nieźle. Lacing nie za duży, ale obecny.
No to teraz czas obwąchać ten specjał. Aromat nie jest jakoś szalenie intensywny, choć nie jest najgorzej – króluje w nim silna czekoladowa ulepkowatość, wspierana przez prażone i lekko palone ciemne słody oraz karmel. Nieco z tyłu do drzwi puka subtelna kawa z mlekiem wespół z kawą zbożową. W tle natomiast można uświadczyć delikatne muśnięcie chleba razowego. Spory plus za doskonale ukryty alkohol, minus za brak jakiejkolwiek owocowości. No, ale nie wymagajmy zbyt wiele od świeżego porteru bałtyckiego. Zapewne po odpowiednio długim leżakowaniu pojawiłyby się tu jakieś wiśnie, suszone śliwki czy rodzynki.

poniedziałek, 2 listopada 2015

STOUT CIESZYŃSKI

Stout Cieszyński to póki co ostatnie piwo z Browaru Zamkowego Cieszyn, którego jeszcze nie piłem, a które wygląda zarazem na całkiem obiecujące. Zresztą generalnie większość napitków tego producenta (po „uzyskaniu niepodległości” od Grupy Żywiec) prezentuje wysoki poziom, a zwłaszcza mogę polecić Wam Sezonowe, Pszeniczne i Double IPA.
Stout Cieszyński to nie taki zwyczajny stout jak można by pobieżnie sądzić, bowiem za dodatkowe wrażenia podczas degustacji odpowiedzialność ponosi tu wanilia oraz kakao. Bardziej hardcorowi piwosze także mogą czuć się ukontentowani, gdyż do piwa dorzucono również nieco papryczek chili! Rzecz jasna nie można nazwać tego wyczynu szczytem piwnej kreatywności (zwłaszcza w obecnych czasach), no ale z drugiej strony dobrze, że coś tam pokombinowali, bo przecież stout sam w sobie jest dość nudnym i monotonnym stylem. 


Cieszyński specjał prezentuje się iście królewsko – olbrzymia czapa puszystej i gęstej jak bita śmietana piany, nieludzko długo utrzymuje się przy życiu. Beżowa pierzyna co prawda zbudowana jest z mieszanej wielkości pęcherzy, ale jej trwałości naprawdę można tylko pogratulować. Na dokładkę wrażeń na ściankach tworzy nam się piękny i nader urokliwy lacing.
Piwo posiada ciemny, niemal czarny kolor, choć pod silne światło można dojrzeć ciemno brązowe przebłyski.
Biorę pierwszy łyk i bez ogródek stwierdzam, że piwo jest stosunkowo słodkie, a nie jest to przecie żaden milk stout (widocznie cukier w składzie to niezbyt trafny pomysł). Czekoladowa słodycz jest tutaj podbita lekkimi nutami kakao, a także minimalnie palonym słodem, który de facto bardziej jest prażony, a niżeli palony. W tle majaczą śladowe ilości kawy z mlekiem oraz przypieczonej skórki chleba. Niestety spodziewanej wanilii nie odnotowałem, a szkoda, bo jestem wielkim fanem tej przyprawy (wszelakie ciastka, wafelki i ciasteczka to tylko waniliowe!). Z początku myślałem też, że zrobili mnie w bambuko z tym chili, ale chyba jednak się myliłem. Po kilkunastu łykach w przełyku zacząłem odczuwać nasilające się piekące uczucie, które jednak nie należało do przyjemnych. Piłem kilka piw z chili, gdzie naprawdę ostrość robiła dobrą robotę, a tutaj jakoś mi ona nie pasuje do profilu tego słodkawego piwa. Na finiszu natomiast pałęta się symboliczna i delikatnie palona goryczka - krótka, nikła i jakaś taka bez wyrazu.