niedziela, 30 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - DUNKEL WEIZEN (BROWAR STAROPOLSKI)




No cóż, czas kończyć ten długi i szalony tydzień. Jeszcze nigdy w historii bloga cykl „Tydzień z…” nie trwał pełne 7 dni. Zazwyczaj było to pięć dniówek, czasem nawet cztery, ale walić browary od poniedziałku to niedzieli, to już jest niezła przeginka ;) To już podchodzi nawet pod alkoholizm (no, ale kto powiedział, że piwny bloger to nie alkoholik?).
Jeśli śledzicie cykl na bieżąco, to wiecie, że żadne z piw dupy nie urwało, a dwa były naprawdę słabe. Reszta natomiast prezentowała się co najmniej dobrze. Tak się składa, że na zakończenie całej tej telenoweli ostał mi się Dunkel Weizen. Kiedyś, w czasach przed piwną rewolucją, na te słowa serce biło mi zdecydowanie szybciej. Zawsze lubiłem piwa pszeniczne, a ciemne pszeniczne odpowiednio bardziej (if You know what I mean). Ten bawarski sznyt pamiętam do dzisiaj i zawsze z miłą chęcią sięgnę po ‘ciemną pszenicę’. Po prostu jestem człek sentymentalny, co to nie odwraca się od swoich korzeni, pamięta skąd się wywodzi i kim był. To, że swoją przygodę z piwem zaczynałem od Warki czerwonej też pamiętam… (niestety). 


Z zewnątrz piwo wygląda dosyć poprawnie. Jest wysoka i dość drobna piana koloru cappuccino, tudzież jasno beżowego. Pianka opada w średnim tempie, choć na Weizena, to raczej szybciej niż wolniej.  Samo piwo nosi miedziane wdzianko z ładnymi burgudnowymi refleksami jak się spojrzy pod światło. Mętność jest obecna, ale stosunkowo niewielka, patrząc na styl, z którym mamy do czynienia.
Biorę łyka do dzioba i nie wierzę… zepsuli to piwo! Smak jest pusty jak moja sakiewka tuż przed wypłatą. Wiem, że to ‘dwunastka’, ale pszeniczniak ten jest naprawdę okrutnie płaski w smaku, wręcz wodnisty. Wtóruje mu sakrucko niskie wysycenie, kompletnie nie w stylu! Poza tym nie czuję ani krzty banana, czy goździka. W ogóle słodowość tego piwa jest bardzo niska. Majaczy mi tu jakiś chlebek, skórka od chleba, może odrobina karmelu, ale to wszystko jest cholernie stonowane. Zupełnie jakbym pił same wysłodziny. Prawie jak woda z kranu… No tragedia jakaś! Po co to w ogóle pić?!

sobota, 29 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - WHISKY STOUT (BROWAR STAROPOLSKI)




Ehhh…. jest sobota, więc powinniście już wiedzieć co w tym tygodniu dzieje się na tym blogu. Jeśli nie, to kij Wam w nos – ja nie zamierzam się w kółko powtarzać, bo już mnie gęba boli… znaczy się palce mnie bolą od stukania w klawiaturę ;p Poza tym jest dłuuugi łykend majowy, więc nawet ja czasami mogę mieć wyjebane.
Szczerze to powiem Wam, że Whisky Stout tuż obok Black IPA, to wg mnie najciekawsze propozycje z tej całej Piwnej Mapy Świata. Najciekawsze w teorii oczywiście, o czym już mogliśmy się przekonać przy czarnej ipie, która mówiąc delikatnie była kiepskim piwem.
Jak już nie raz i nie dwa powtarzałem, jestem wielkim fanatykiem piw opartych na słodzie wędzonym torfem. Wiem, że takie cymesy mają swoich zagorzałych zwolenników, jak i przeciwników. Ja jednak wszystkie te spalone kable, te smoły, te bakelity i bandaże łykam jak tania dziwka… no wiecie co… ;) Jak tylko widzę napis słód whisky na etykiecie piwa, to mordka mi się śmieje od ucha do ucha. No, ale wiecie, gdyby to był jakiś typowo rzemieślniczy wyrób, to bym się nie bał, ale to jest Browar Staropolski, więc strach jest. Skoro czarną ipę tak spieprzyli, to tu może być podobnie. No jest się czego bać, ale przecież do odważnych świat należy. Szklanki w dłoń i do dzieła!


Praktycznie w każdym piwie miałem coś do zarzucenia w kwestii piany, a tutaj jest w zasadzie idealnie! Mym oczom ukazała się nader wysoka pierzynka zbitej, puszystej i drobnej piany o pięknej barwie cappuccino. Pianka jest tak miła, że bardzo długo dotrzymuje mi towarzystwa. Piwo wydaje się być zupełnie czarne, czyli tak jak książka nakazuje. Zaczyna się dobrze :)
Pijemy. To znaczy ja piję, a Wy czytacie. Ciecz jest nisko wysycona, przeciętnie pełna w smaku, subtelnie treściwa. Z początku smakuje nieco słodkawo (!), lecz po chwili aktywuje się tutaj lekki kwasek, pochodzący oczywiście od ciemnych słodów. W ogóle to samej goryczki jest tu bardzo niewiele. Coś tam majaczy na finiszu, ale to taki poziom typowo koncernowy bym powiedział. Mamy tu bardzo delikatną kawę, mówiąc wprost lurę! Nieco czekolady deserowej, palonych słodów, karmelu oraz torfu. W rzeczy samej czuć akcenty słodu whisky, ale jest to stosunkowo niewielki poziom, a przynajmniej dla kogoś, kto pił kiedykolwiek Nafciarza Dukielskiego, Black Widow albo Biohazard. Tam zjarane przewody elektryczne, aż zgrzytają w zębach, tutaj zaś są tylko namiastką. Pierdółką schowaną za siódmą rzeką, za siódmą górą. Ogólnie całe piwo jest bardzo ugrzecznione, takie stonowane wręcz.  No, ale nawet mi smakuje. Nie mogę powiedzieć, że jest wadliwe, czy jakieś wstrętne. Jest dobrze pijalne, wchodzi gładziutko i bezkolizyjnie. Zupełnie jak któraś już z kolei „pięćdziesiątka” na wieczorze kawalerskim….

piątek, 28 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - PACIFIC WHEAT (BROWAR STAROPOLSKI)




Walczymy dalej. Dla tych, co zaglądają tu raz na ruski rok, przypominam – na blogu trwa właśnie „Tydzień z Browarem Staropolskim” i jego Piwną Mapą Świata. Póki co, piwa są w kratkę. Znaczy się piwa są wlane do okrągłych w przekroju butelek, ale ich jakość jest bardzo zmienna. Jednego dnia trafiam na dobre lub nawet bardzo dobre piwo, by następnego dnia „raczyć się” piwem zwyczajnie słabym, by nie powiedzieć niedobrym.
Dziś - jak widać na załączonym obrazku - na tapecie ląduje Pacific Wheat. Nie każdy od razu będzie wiedział o co kaman (brawa dla kumatych), więc pozwolę sobie co niektórych oświecić, a zwłaszcza tych z Cudkowa… ;p Pacific Wheat, to w zasadzie nic innego jak dobrze znane birgikom American Wheat, tylko że z chmielami z Antypodów. W tym wypadku konkretnie z Nowej Zelandii. Green Bullet i Motueka mają odwalać tutaj czarną robotę… robić za murzynów mówiąc wprost ;)


Pacific Wheat ma ładną prezencję. Piwko nosi znamiona barwy, która jest zawieszona gdzieś pomiędzy pomarańczą, a miodem. Do tego dochodzi wyraźna mętność oraz czapa solidnej, białej piany o mieszano ziarnistej strukturze. Piana opada w średnim tempie, zostawiając sowity osad na szkle.
Smakujemy. Już na wstępie rzec muszę iż piwko jest naprawdę niezłe. Bardzo rześkie, świeże, odpowiednio nasycone i lekkie w odbiorze. Jest trochę białych owoców (białe winogrono, agrest, morela), pochodzących od chmielu, ale nad wszystkim czuwa przyjemna i zwiewna pszeniczna słodowość. Która to chwilami zahacza o rejony herbatników i biszkoptów. Dalej mamy muśnięcie delikatnie kwaskowego cytrusa, głównie skórki cytryny i pomarańczy. W sumie może to nawet więcej niż muśnięcie, bo cytrusy są aż nadto wyczuwalne, podbijając przy okazji pijalność. Chmielowa goryczka jest stosunkowo niska i zupełnie nieagresywna. Wydaje mi się, że rzemieślnicze wydania tego stylu są nieco bardziej goryczkowe… Tak, czy siak smaczne to jest. Piwo wchodzi gładko i bez oporów.

czwartek, 27 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - BLACK IPA (BROWAR STAROPOLSKI)




Kolejnym do degustacji piwem z cyklu „Tydzień z Browarem Staropolskim” jest Black IPA. BTW to chyba najnowszy wypust z Piwnej Mapy Świata. Bardzo odważnie przyznacie, jak na tego pokroju browar. Ale to dobrze. Ja lubię tych, co mają jaja jak dzwon. Takie wiecie… big cojones, czy jak to się mówi ;p
Troszkę niski ekstrakt tu mamy jak na ten styl, no ale może piwo obroni się nawiązką amerykańskich chmieli, bo jak napisano na kontretykiecie „Turbodoładowana amerykańskimi odmianami chmielu…” Zaraz zobaczymy, czy to turbo przypadkiem nie zdechło? ;)
Parę słów jeszcze o etykietach tej całej serii, które muszę przyznać nawet mi się podobają. Przede wszystkim są spójne, co zawsze sobie cenię. Każde piwo ma swój odrębny kolor, więc łatwo je odróżnić (nieco gorzej mają daltoniści). Z przodu butelki zerka na nas całkiem fajna grafika w formie mapy oraz krzyżyka na niej, czyli zaznaczonego miejsca skąd wywodzi się dany styl piwa. Prócz tego jest symboliczne określenie natężenia goryczki, słodowości oraz mocy (w skali trójstopniowej). Jest to dość często spotykany schemat u naszych rzemieślników, za co też mogę dać plusika. Z tyłu natomiast jest pełny skład i krótka bajera o danym stylu. Co prawda nie ma tu np. temperatury serwowania, czy zalecanego szkła, ale i tak jest nieźle. 


Oj coś ta Black IPA blada jakaś…, czyżby żałowali ciemnych słodów? Przy nalewaniu piwo jest co najwyżej jasno brązowe, natomiast w szkle jakieś takie mahoniowe, może burgundowe? W każdym bądź razie z czernią to piwo nie ma nic wspólnego! Pianka beżowa w barwie, dość drobna, średnio obfita. Opada umiarkowanie szybko. Jak to mówią – w tłumie ujdzie.
Mamy tu 14 Plato, więc trochę maławo jak na ipę. W rzeczy samej czuć to w gębie. Ciało jest dość wątłe, a pełnia raczej niewielka (mając na uwadze ten styl oczywiście). Amerykańskie chmiele niby majaczą gdzieś tam w oddali, choć słabiutko to wygląda muszę przyznać. Jest jakiś owoc tropikalny, może nawet kapka zeschłego cytrusa, lecz wszystkiego bardziej trzeba się doszukiwać, aniżeli mamy podane na talerzu. W tle majaczy szczątkowa ilość karmelu, skórki od chleba i tostów. Paloności tu tyle, co w Wiśle rekinów! Ciemnych słodów jest tak mało, że niejeden Dunkel jest bardziej „czarny” w odbiorze. Wysycenie jest średnie, a goryczka…. zaraz, zaraz… jak qrwa goryczka?! O czym mowa? Tu przecież nie ma żadnej goryczki! Co to ma być w ogóle?! Co to za kaszana? Gdzie tu Black IPA? Ludzie opamiętajcie się. Toż to nawet nie jest żadna IPA. Nie wciskajcie ludziom ciemnoty! Strasznie słabo to smakuje. Bez wyrazu, bez polotu, bez charakteru. Po prostu tragedia.

środa, 26 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - FRENCH SAISON (BROWAR STAROPOLSKI)




Jedziem dali. Środa – trzeci dzień tygodnia, więc jest to trzeci już zatem trunek od Browaru Staropolskiego z serii Piwna Mapa Świata. Zaznaczam, że wg producenta są to piwa tworzone z myślą o tej bardziej wymagającej klienteli. Amator Żubra w puszce się tego nie chwyci, bo po primo jest zdecydowanie za drogie, a po drugie primo ultimo skąd on ma mieć jakiekolwiek pojęcie o piwnych stylach? Nawet by nie umiał ich nazw przeczytać…
A propos nazwy… coś mi tu nie gra. Od zawsze mnie w szkole uczyli, że Saison wywodzi się z Belgii, dokładniej z jej południowej części. Skądinąd francuskojęzycznej, ale pierwszy raz się spotykam z przypisywaniem ‘sezona’ do kraju żabojadów i ślimakożerców. WTF??!!
W piwie ze Zduńskiej Woli nie ma żadnych przypraw, a jak mniemam belgijską robotę mają tu robić specjalne szczepy drożdży od Fermentum Mobile. Zresztą bardzo poprawne to założenie. Takie wręcz historyczne. Nie sztuka jest przecież nawalić dwa kartony przypraw i chwalić się, że oto mamy prawdziwego Saisona. Chociaż obecnie jest to zjawisko jak najbardziej powszechne, choć niekoniecznie pochwalane. 


Po przelaniu French Saison wygląda naprawdę apetycznie. Piwo jest przyjemnie złote dla oka, klarowne. Wieńczy je bardzo obfita czapa kremowej, mieszano ziarnistej piany, która dość długo walczy o życie. Lacing też niczego sobie. Nic tylko pić!
No to piję. Mhmmm… bardzo smaczne to jest muszę przyznać. Piwo jest rześkie, lekko kwaskowe, dosyć mocno wysycone (tak ma być), przyjemnie słodowe o chlebowo-herbatnikowym posmaku. Bez obaw – jakieś przyprawy też tu odnajdziesz. Jak widać drożdże Fermentum Mobile „Odkrycie Sezonu” zrobiły tutaj co trzeba. Jest tu ten ‘sezonowy’ sznyt, a to przecież najważniejsze. Nieco w głębi, a może nawet i w tle pobrzmiewa fajna chmielowa nuta o trawiasto-ziołowym profilu, a tuż za nią podążają orzeźwiające owocowe cienie (głównie brzoskwinia, melon i papaja). Następny w kolejce stoi słodkawy karmel, którego w sumie tu nie powinno być. Na cholerę mi on tu potrzebny? Goryczka pozostaje cały czas na stosunkowo niskim poziomie, bo w tym stylu nie chodzi o to, by nam gębę wykrzywiać od poziomu lupulin. Całość wyrazista, smaczna, świeża i soczysta. W to mi graj! Naprawdę bardzo dobre piwo! Poza tym niepotrzebnym karmelowym wtrętem, jest gitara :D
W smaku jest prawie, że wyśmienicie. Ciekawe, czy aromat będzie w stanie temu dorównać

wtorek, 25 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - COFFEE STOUT (BROWAR STAROPOLSKI)




Jedziemy z drugim piwem z cyklu „Tydzień z Browarem Staropolskim” i jego Piwną Mapą Świata. W poprzednim poście browar ze Zduńskiej Woli zabrał nas w podróż do Anglii, dziś będziemy tuż obok, bo w Irlandii – ojczyźnie Stoutu. Start tego „mini-serialu” uważam za bardzo udany. Co prawda English IPA dupy mi nie urwało, ale to naprawdę porządne i solidne piwo do żłopania hektolitrami.
Jak widać na załączonym obrazku dziś na wokandzie ląduje Coffee Stout. Domyślam się, że chodzi o Dry Stout, bo skład milczy odnośnie dodatku jakiejś laktozy, czy płatków owsianych. Zresztą… milczy nawet na temat rzeczonej kawy! Co jedynie w krótkiej notce na kontretykiecie browar raczył nas poinformować, że dodano tu kawę  do leżaka w postaci ziaren. Trochę to dziwne, bo chyba każdy rzemieślnik wymieniłby to ziarno w składzie.
Nie jestem wielkim pasjonatem wytrawnych stałtów, ale nieraz się już przekonałem, że jakiś dodatek zmienia poniekąd mój punkt widzenia i myślenia. Zobaczmy jak będzie tym razem.


Przelewamy i lecimy z koksem. Piana syknęła na mnie jak jakaś żmija zygzakowata, czy inna gadzina. Nie dość, że nie była wysoka, to jeszcze grubo ziarnista i dziurawa. Naprawdę brzydka. Opadła szybko i z głośnym sykiem do milimetrowej warstewki. Kolor piwa czarny jak smoła, prawidłowy.
Wysycenie jest niskie, ale w tym wypadku to zrozumiałe i jak najbardziej logiczne. Patrząc na parametry (14°Blg) jest to taka mocniejsza wersja Dry Stoutu, ale tego ciała to ja tu niestety nie czuję. Piwo jest bardzo lekkie, chyba nawet zaryzykuję stwierdzenie, że delikatnie wodniste. Po prostu puste w smaku. Smakuje jak taka rozwodniona kawa…. lura. Są lekko palone słody, jest też kawa zbożowa, jakieś tosty, karmel i przypieczona skórka chleba. No i delikatna chmielowa nutka w posmaku. Goryczka jest raczej niska, krótka i subtelnie palona. Finisz także krótki, wytrawny. Generalnie mało się tu dzieje. Wieje nudą jak cholera. Niby skojarzenia z kawą przeważają, ale dla mnie to trochę za mało. Tych ziaren to chyba dali jak na lekarstwo…

poniedziałek, 24 kwietnia 2017

Piwna Mapa Świata - ENGLISH IPA (BROWAR STAROPOLSKI)




Wiecie co? Bardzo dawno nie było na blogu cyklu „Tydzień z…” Strasznie dawno nie było. Nieomal już zapomniałem, że mam takie coś w swoim portfolio. Ale niedawno mnie olśniło. Dokładnie olśniło mnie w momencie, gdy nie za bardzo wiedziałem „jak ugryźć” grzejące mi półkę siedem piw z Browaru Staropolskiego. Tak, siedem!
Wiem, co myślicie…, wiem kim dla birgików jest ów przybytek, ale to nie są jakieś tam piwa miodowe, czy zwykłe lagery z soczkiem. Chodzi tu o serię „Piwna Mapa Świata”, którą Browar Staropolski ciągle rozwija i usilnie próbuje nawiązać nią konkurencję z prawdziwymi rzemieślniczymi browarami. Mówiąc wprost są to piwa jak najbardziej stylowe, a niektóre z nich są naprawdę ciekawie zapowiadające się. Na tą chwilę tych piw jest aż siedem i ja je wszystkie mam ;) Nie to, żebym się jakoś mocno na nie napalił i jeździł po sklepach i szukał. Po prostu miałem okazję je wszystkie zgarnąć w jednym miejscu – Targi Piwowary w Łodzi. I to po dość okazyjnej myślę cenie – piątaka za sztukę! Mój portfel nie musiał się długo zastanawiać…
Tak więc „Tydzień z Browarem Staropolskim” czas zacząć! A dokładniej z „Piwną Mapą Świata”, tak dla ścisłości :)

Na pierwszy ogień idzie English IPA. Nie za bardzo jest się tu nad czym rozpisywać, chyba każdy wie o co chodzi i z czym to się je. Otwieram i przelewam, chcę zrobić fotkę, a tu klops… bateria padła! Pianka była naprawdę obfita, ale zanim znalazłem zapasowe źródło prądu i wymieniłem, zdążyła już trochę przysiąść. Tak, czy siak piwo pieni się dziarsko. Kremowa w barwie pierzynka jest drobna, trwała i puszysta. Nawet nieźle brudzi szkło. Samo piwo jest bardzo mętne, jakieś takie brunatne i mało apetyczne. Dopiero pod światło mieni się ładnym bursztynowym odcieniem.
W smaku nie jest najgorzej, choć do szybszego bicia serca daleka droga jak stąd do Hollywood. Przede wszystkim jest bardzo słodowo, co oczywiście jest zgodne ze stylem. Mnóstwo tu herbatników, ciastek, opiekanego słodu, skórki od chleba i tostów. Całość polana jest wyczuwalnym, acz nie nadmiernie intensywnym karmelem. Na drugim planie do gry włączają się akcenty chmielowe – lekka trawiastość, jakieś zioła, kwiaty oraz nieśmiałe ślady tytoniowe. No, a teraz akapit o goryczce, bo jak to w każdym IPA nie może jej zabraknąć. Tu faktycznie jej nie brakuje, ale nie można też powiedzieć, żeby orała ona kubki smakowe. Chmielowo-ziołowa goryczka sprawia umiarkowanie intensywne wrażenie. Jest krótka, miękka i szlachetna. Robi co trzeba i znika, gdzie pieprz rośnie. Podoba mi się taki obrót sprawy. Piwo jest średnio wysycone, choć jak na wyspiarski styl dla niektórych może wydawać się lekko przegazowane. Dla mnie jest okej.

sobota, 22 kwietnia 2017

TAUPO od NEPOMUCENA



Tak jak już pisałem – rzadko robię podejścia do piw z Nepomucena. Nie dlatego, że ich nie lubię, lecz z racji dostępności w moim mieście, ale została mi się jeszcze jedna butelczyna podarowana od serdecznego kolegi Pawła :)
Taupo – to jezioro w Nowej Zelandii, a przy okazji nazwa rzeczonego napitku, którym to jest New Zealand IPA. Z tego co zdążyłem zauważyć Browar Nepomucen ma rękę do różnego rodzaju ajpiej, więc prognozy są dosyć optymistyczne. Co ciekawe jest to single hop Nelson Sauvin. Tak więc mam okazję sprawdzić czym się dokładnie charakteryzuje ta odmiana nowozelandzkiego chmielu. Bez zbędnego ględzenia przechodzimy zatem do rzeczy.


Przelewam, cykam kilka ciulowych fotek i oglądam. Taupo to ładne piwko. Klarowne, bursztynowe w barwie. Pianka też jest OK. Wysoka, drobna, kremowa, puszysta i kurde trwała! Opada naprawdę wolno, ładnie zdobiąc przy tym szkło. W tym aspekcie nie mam żadnych zastrzeżeń.
Bierzemy do dzioba i smakujemy. Tak jak sugeruje dość ciemny kolor jest to piwo bardziej  z prawego wybrzeża. Treściwe, mocno słodowe i karmelowe East Coast mili państwo. Mamy tu też z lekka opiekane słody, troszkę tostów i skórki od chleba. W tle grasuje biszkopcik, odrobinka żywicy i niewielkie naleciałości od chmielu, mianowicie subtelne białe owoce (głównie winogrona) oraz grejpfrut w posmaku, który płynnie przechodzi w umiarkowanej mocy goryczkę. Ta z kolei jest krótka i niezalegająca, ale pozostawia mdłe i nieświeże odczucie :( Wysycenie jest średnie, czyli jak najbardziej poprawne. Mimo to odczuwam braki w rześkości i oczekiwałbym większego nachmielenia. Wiem, że ten Nelson to nie Citra, ale brakuje mi tu świeżego powiewu cytrusów. Bardzo przeciętnie to smakuje. Nie tego się spodziewałem.

czwartek, 20 kwietnia 2017

PORTER PODBITY ŚLIWKĄ z MANUFAKTURY PIWNEJ



Dziś na blogu piwo nie byle jakie. Piwo robiące sporo szumu wokół siebie. Piwo często, gęsto porównywane ze słynnym Imperium Srunum i nie chodzi tu tylko o walory smakowe. Ehhh… dużo by można o nim napisać. Mimo, że to wyrób z Jabłonowa, to specjał ten znalazł uznanie, duży szacunek i poważanie pośród całej rzeszy birkigów (tych z brodą, jak i bez). Naprawdę wszyscy go bardzo chwalą. Pojawiają się nawet głosy, że smakuje lepiej niż tegoroczna warka Imperium lub, że dorównuje pierwszej warce, która powiedzmy sobie szczerze co nieco urywała ;)
Dla mniej ogarniętych w temacie dodam tylko, że chodzi tu o nowy limitowany porter bałtycki spod szyldu Manufaktura Piwna. Piwo zostało wlane do specjalnej, pomalowanej czarną farbą butelki, którą upstrzono miliardem czcionek i napisów (jest na niej nawet mini-komiks). Całość zrobiono na wielkim luzie, po prostu z jajem.
Jest to imperialny „bałtyk”, a cechą go wyróżniającą jest dodatek suszonej śliwki, co oczywiście jest głównym powodem porównywania go z wyrobem z Kormorana. No, może jeszcze fakt, że piwko dojrzewało sobie w browarze przez 10 miesięcy, co też jest nie bez znaczenia. No i opakowanie też chyba nie jest przypadkowe…
I jeszcze ciekawostka – bazą tego piwa jest opisywany niedawno Porter 9. W zasadzie różni je tylko rzeczona śliwka i o miesiąc dłuższy pobyt w tanku leżakowym. Tylko tyle, albo aż tyle. 


Męczyć Was znowu wyglądem? Chyba nie… Przecież wiadomo, że piwo jest niemal czarne i że ma niewysoką beżową pianę. Takie rzeczy po prostu się wie. Wciskam enter i przechodzimy do meritum.
Smakujemy. Jest gęstość, jest mega ciało (w końcu to 25Blg), jest gładkość i ułożenie. Oooo tak – piwo jest bardzo ułożone. Ale też charakterne. Nie jakoś strasznie zadziorne, ale ma motyw przewodni – palone słody. Paloność jest naprawdę spora. Co ciekawe, czuję tu nawet wędzonkę w postaci dymnej, choć jak patrzę na skład, to nie widzę dymionych słodów. Jest za to słód żytni palony, więc to może od niego? Mamy tu też mnóstwo czekolady deserowej, gorzkiego kakao oraz łagodnej kawy z cukrem. Śliwka jest obecna, ale wbrew pozorom nie jakoś szalenie mocna. Spodziewałem się większej petardy w tym temacie. Piłem wiele porterów bez tego dodatku, gdzie suszone owoce były znacznie lepiej wyczuwalne. Finisz jest długi i przyjemny, palono-czekoladowy. W tle natomiast baraszkują sobie nuty ciemnego razowego pieczywa, tostów i przypalonego karmelu. Alko jest wyśmienicie ukryte i ułożone. Ciecz nawet nie piecze w przełyku! Goryczka jest optymalna, dobrze wywiązuje się ze swej roli. Piwo nie jest ani za słodkie, ani tym bardziej nazbyt gorzkawe. No, smaczne to jest. Nawet bardzo :)

wtorek, 18 kwietnia 2017

PIWNI KOLEDZY z INTERMARCHE. Czy jest się czym podniecać?



Z początku miałem olać ten temat, ale z czasem coś mnie tchnęło. Coś we mnie pękło i powiedziałem sobie: „why not”?


Chodzi o cztery piwa, które dostałem kilka tygodni temu w gratisie, że tak powiem (wraz z fajnym drewnianym nosidełkiem, co bym nie musiał już zapindalać po czteropak z badziewną siatką). Piwni Koledzy – to o nich chodzi. Coś już tam mi się obiło o uszy o tej marce, ale szczegółów nie znałem. Piwa otrzymałem po uprzednim „ugadaniu się” z pewną agencją pijarowską, której klientem jest sieć marketów Intermarche. Piwni Koledzy to ich marka własna, a piwa są robione w Piotrkowskim Olbrachcie na zlecenie… I zaczyna się robić dziwnie. Czyżby kolejny pseudobrowar pokroju Łebskiego, czy Hedge Hoga z Tesco? Niestety na to wygląda. Co gorsza, w takich sytuacjach zazwyczaj polega to na tym, że są to tak naprawdę piwa ze stałej oferty browaru, w którym się je warzy, a sieć która je zamawia daje od siebie tylko swoje etykiety. Jestem niemal pewien, że z łatwością znajdziemy w ofercie Jana Olbrachta piwa w tym samych stylach o identycznych parametrach, co Piwni Koledzy z Inter Marche.
Jak mówiłem, mamy tu cztery propozycje: Piwo Jasne, Weizen, Weizenbock i American Pale Ale. Generalnie nic nadzwyczajnego. Podejrzewam, że wabikiem ma być tutaj tylko cena.


PIWO JASNE

Zaczynamy od najnudniejszego w teorii piwa, czy jasnego… ejla. Tak – nie lagera, tylko ejla. Zakładam, że jest to coś w rodzaju English Pale Ale.
Brak pełnego składu od razu wliczamy na poczet niedociągnięć, choć oczywiście da się z tym żyć.
Wygląd prawilny – piwo jest jasne, złociste, lekko mętne ze względu na pominięcie filtracji. Piana wysoka, biała, średnio ziarnista. Opada w przeciętnym tempie, delikatnie znacząc szkło.
Kurde w smaku dziwne jest to piwo. Na pewno wyraźnie estrowe (białe owoce), ale też przez chwilę lekko kwaskowe i ten kwasek właśnie mnie zastanawia. Trochę kojarzy mi się ze starym piwem, którego już nadszarpnął ząb czasu. Jest tu też sporo słodowych pokładów, odrobina ziołowego chmielu, a w tle nieco tytoniu oraz trawy. Finisz zakończony subtelną goryczką, tylko nieznacznie większą niż to, co oferuje nam typowy koncernowy sikacz pokroju Warki, Żywca, czy innego badziewia. Naprawdę słabo to smakuje. Ten słód jest taki dziwnie zbożowy, jakby stary, zleżały, mdły. Fuj! Do tego wysycenie jest za wysokie moim zdaniem. Przeszkadza w odbiorze.
Zapach jest kontynuacją tych nieciekawych doznań. Ponownie masa białych owoców (jabłko, gruszka, brzoskwinia, renkloda), ponownie dziwny kwasek w tle oraz ta mdła, nieświeża i niezbyt przyjemna słodowa podbudowa. Jeśli chodzi o czystą chmielowość, to naprawdę ciężko coś znaleźć. W tle towarzyszy nas bardzo subtelny karmelek. No, a z oddali wynurza się mokry karton, a nawet nieco mokrej szmaty, więc chyba miałem rację. Piwo pachnie brzydko, rześkości tutaj tyle, co w „Maluchu” luksusu.
Bardzo słabe piwo. Jeszcze ponad miesiąc do końca terminu ważności, a tu już mamy wyraźne utlenienie i to w dość brzydkiej postaci. Nie dałem rady zmęczyć całej zawartości kufla. Nie polecam, chyba traficie na świeży egzemplarz. Jak długa jest data ważności? Nie mam pojęcia…
Obstawiam, że pod tym piwem kryje się Korona Olbrachta ze stałej oferty browaru z Piotrkowa Trybunalskiego.
OCENA: 3/10
CENA: nieznana
ALK. 5,6%
TERMIN WAŻNOŚCI: 21.05.2017
PIWNI KOLEDZY//JAN OLBRACHT BROWAR RZEMIEŚLNICZY


WEIZEN

Następny niech będzie bawarski pszeniczniak, który pieni się jak jasna cholera! Barwa piwa wręcz wzorowa – pomarańczowo-złota, totalnie mętna. No, ale ta piana to jakaś taka nie fifata. To, że jest obfita to ok, ale jest ohydnie grubo pęcherzykowa i dziurawa. Opada szybko i z głośnym sykiem. Podobny efekt można uzyskać z coli lub wina musującego…
Smakujemy. O kurde… bąbelki dają mocno po gębie. Wysycenie jest strasznie mocne, grube i szczypiące. Nawet jak na wajcena, to chyba lekka przeginka. Jest tu sporo pszenicy, biszkoptów, herbatników i trochę mniej banana. W tle pobrzmiewa odrobina gumy balonowej i delikatny kwasek – książkowo. No, ale coś tego goździka to ja tu nie czuję. Całość dosyć rześka, wchodzi nieźle mimo lekkiego przegazowania. Piwo pije się żwawo i bez oporów. Zwłaszcza mając na uwadze, że jest już po terminie! Swoja drogą trochę kicha wysyłać recenzentowi piwo na krótko przed końcem daty ważności (paczkę dostałem niecały miesiąc temu). Wstydziliby się!
W zapachu także na szczęście nie odczuwam oznak zepsucia. Aromat jest dość intensywny i w sumie całkiem nie najgorszy. Piwo pachnie słodko, wyraźnie bananowo, słodowo z przewagą pszenicznych klimatów rzecz jasna. Jest też biszkopcik, guma balonowa no i może jakiś subtelny goździk głęboko w tle. W najodleglejszym kącie majaczy natomiast odrobina drożdżowych naleciałości. Więcej niż poprawny to zapaszek. Nawet mi się podoba, choć daleki jestem od jakiejkolwiek euforii.

sobota, 15 kwietnia 2017

DONALD T. - Dymiony RIS z BYTOWA



Bytów Browar Kaszubski to nie jest kolejny kontraktowiec, to jest browar fizyczny. Wiadomo skąd, bo sama nazwa w zasadzie wszystko już zdradza. Co ciekawe w przypadku Bytowa należy mówić o reaktywacji starego browaru, a nie o budowie od podstaw jakiegoś blaszaka z trapezówki.
Wzięło się za to dwóch gości z Torunia, z czego jeden wchodzi w skład ekipy Olimpu, a swego czasu był też współwłaścicielem Wąsosza.
Bytów na początku jak wystartował, to kojarzył mi się jako kolejny nudny regionalny browar pokroju Niechanowa, czy Braniewa. Zaczynał od zwykłych lagerów, pomagając sobie szeroką ofertą piw smakowych. No, generalnie dla birgika wiało nudą jak cholera. Na szczęście w ostatnim czasie zaczęło się to zmieniać i nie mówię tutaj tylko o jednorazowym wybryku, jakim jest mój dzisiejszy gość. A właśnie… Donald T. – Smoked Russian Imperial Stout. Tak więc od tej pory żartobliwe powiedzenie „RISy-Srisy” nabiera realnego znaczenia ;)
Dwa rodzaje wędzonych słodów, płatki owsiane, jęczmień palony, do tego potężny balling 25° przynajmniej w teorii obiecują naprawdę ciekawe piwo. Butelka została przystrojona prostą graficznie, ale całkiem ładną i elegancką etykietą. Z pewnością przyciąga wzrok niejednego hop heada, buszującego pośród setek kraftowych napitków. No i ta dwuznaczna nazwa też dodaje pewnej otoczki oryginalności. O którego Donalda T. tutaj chodzi pozostaje już jednak sferą domysłów i szemranych konspiracji najebanych birgików



Czarne jak pochmurna noc piwo smakuje naprawdę dobrze. Dobrze też wygląda. Uroku dodaje tutaj sympatycznych rozmiarów beżowa piana o ładnej, drobnej budowie. Co prawdą opada ona dość szybko, ale Panie za to jaki lacing tu mamy! Firany pierwsza klasa :)
Piwo jest naprawdę gęste. Cudownie oblepia to, co mamy w jamie ustnej, po czym powoli i niespiesznie spływa w dół przełyku. Gęstość to jedno, a gładkość i aksamitność to drugie (płatki owsiane zawsze na propsie). Samej wędzonki jest niewiele, ale lekka obecność dymu ogniskowego jest bezsprzeczna. Myślę jednak, że fani tego typu klimatów mogą być trochę zawiedzeni. Potężne ciało wnosi tutaj olbrzymie pokłady ciemnych słodów, może nie tyle palonych, co prażonych. Piwo nie jest bardzo palone, czy zadziorne. Wręcz przeciwnie – cechuje go ułożenie, grzeczność i równowaga. Mamy tu także sporo karmelu, łagodnej kawy, słodko-gorzkiej czekolady oraz gorzkiego kakao na finiszu. Wysycenie bardzo niskie. Kawowa goryczka też jest dosyć stonowana i łagodna, ale w sumie chyba wystarczająca. Gładko wchodzi, nie zalega, a przy tym piwo nie jest nadmiernie słodkie, więc dobrze wywiązuje się ze swej roli. Suszone owoce majaczą gdzieś hen na horyzoncie… trochę trzeba się ich doszukiwać muszę przyznać. Nie mniej jednak piwko smakuje bardzo dobrze. Alkoholu w zasadzie nie czuć. Co jedynie po totalnym ogrzaniu coś nas tam z lekka smyra w gardełku, ale to naprawdę nie przeszkadza.

środa, 12 kwietnia 2017

WEST COAST IPA z WĄSOSZA



No i w końcu się doczekałem, a raczej to oto piwo się doczekało. West Coast IPA z Browaru Wąsosz. Wielkim nieporozumieniem jest fakt, że dopiero teraz biorę się za ów trunek. Już wyjaśniam dlaczego.
W czerwcu 2016 miał miejsce VII Częstochowski Konkurs Piw Domowych Bractwa Piwnego (CKPD BP). Główną nagrodą tego konkursu było uwarzenie komercyjnego piwa na bazie zwycięskiej receptury (Grand Championa) w Browarze Wąsosz. Przy współudziale samego zwycięzcy rzecz jasna. Proste jak zachód słońca na etykiecie tego piwa. Rzeczonym zwycięzcą okazał się Mariusz Bigielmajer (wielkie gratki). No i oczywiście swe piwo uwarzył jak mu obiecano. Jego premiera odbyła się pod koniec września Anno Domini 2016. Wszystko ładnie, pięknie, szkoda tylko, że na butelki tego piwa musieliśmy czekać, aż kurna do lutego 2017!!! Nikt dokładnie nie wie, dlaczego we wrześniu na rynku pojawiły się tylko kegi (w niewielkich ilościach jak można domniemywać). Co najlepsze, z tego co się autor piwa dowiadywał, w lutym do butelek trafiło to samo piwo, co na początku jesieni! To jest ponoć jedna i ta sama warka! Zupełnie to nielogiczne, wręcz pojebane. Po kiego grzyba zajmować sobie tank przez tyle miesięcy?! Poza tym przecież nowofalowy napitek z biegiem czasu traci na swoim smaku, jak i aromacie! Ludzie w Wąsoszu, jeśli to info jest prawdziwe, to apeluję do Was – ogarnijcie się! Nie róbcie tak.
Ufff… bebechy mi się gotują. Jedźmy z koksem. 


West Coast IPA nalewa się z całkiem sympatyczną pianą o kremowej barwie i niebywale drobnej budowie. Pianka jest nieznośnie puszysta, zbita i trwała. Opada naprawdę wolno, ładnie i wyraźnie krążkując. Samo piwo jest lekko mętne, dość ciemne jak na styl – jego barwa przypomina krzyżówkę ciemnego miodu i herbaty.
Próbujemy… Łeeee, co to ma być? Chyba faktycznie to piwo zostało uwarzone wieki temu! Wysycenie jest niemal zerowe, ale to nie jest wcale najgorsze. Piwo jest mdłe, ciężkie, toporne, typowo miodowe z nutami opiekanego słodu i karmelu. Jednym słowem – utlenione i to porządnie. W smaku nie czuć prawie nic cytrusa, czy jakiegoś tropika. W ogóle pojawia się tam jakiś dziwny kwasek… Naprawdę kaszana. No może jest tam jakaś żywica i chyba coś sosnowego, ale co z tego?! Nie otake krafty walczyłem ;p Nie ma tu ani krzty rześkości, czy świeżości. Jedyne co, to goryczka jest w porządku. Dość mocna i żywiczna, nie zalega i jest naprawdę wyraźna.

niedziela, 9 kwietnia 2017

WRCLW RYE RIS z BROWARU STU MOSTÓW



Zima już jakiś czas temu się skończyła, ale mnie zostało jeszcze kilka (w porywach do kilkunastu) imperialnych Stoutów i „bałtyków”. Nie zamierzam ich oczywiście trzymać do następnego „sezonu na ciężkie piwa”, więc powoli będę je po prostu spijał. Poza tym lubię ciężkie napitki, nawet latem, więc o ch** Wam chodzi, że się tak grzecznie spytam? ;p
No dobra. Trochę powyzywałem, to można w końcu przejść do bohatera tego wieczoru. WRCLW Rye RIS – kolejny trik w polskim nazewnictwie, po którym możesz połamać sobie język. Generalnie jest to RIS. Taki zwykły, najnormalniejszy w świecie ruski stałt. Beż płatków dębowych, bez leżakowaniu w beczkach po Bóg wie czym. Po prostu klasyka. Archetyp stylu można rzec, gdyby nie dodatek słodu żytniego.
Piłem Ci ja już jednego RISa ze Stu Mostów. Nawet tak samo się nazywał, lecz tamten był biały… etykieta była biała znaczy się. Piwo było czarne. No i ten biały czarny RIS był leżakowany w beczce-po-czymś-tam. Ten obecny natomiast był leżakowany tylko w stalowym tanku. Zobaczmy czy cokolwiek będzie urywał. 


Zacznę od tego, że pianka na tym piwie może już co nieco urwać. Jest tak apetyczna, tak puszysta, tak drobna, że aż ślinka cieknie. Wygląda zupełnie jak bita śmietana! Tylko, że kolor się nie zgadza. Barwą przypomina cappuccino…
Piwo jest łagodne w odbiorze. Nie drapie pazurami i bije po pysku, jak niektóre RISy rodzimej produkcji. Gładkość, oleista faktura, subtelność, niskie wysycenie, ułożenie to jego atrybuty. Ciecz posiada fajny kawowy sznyt i to jest w sumie jego jedyny wyróżnik. Dalej występują palone słody (w umiarkowanych ilościach), gorzka czekolada, kawa zbożowa oraz nuty gorzkiego kakao, takiego z wiatraczkiem (i każdy wie o co kaman). Tłem suną stonowane klimaty opiekanego pieczywa razowego oraz tostów oblanych karmelem. Suszone owoce są raczej w domyśle, choć po całkowitym ogrzaniu chyba wychodzi delikatna wiśnia i śliweczka. W każdym bądź razie w tym elemencie jest naprawdę słabo. Mimo to piwo nawet nieźle smakuje. Wchodzi jak woda, a to przecież 23°Blg. Goryczka jest przeciętnych rozmiarów, ale nieźle balansuje całość. Alkohol delikutaśnie rozgrzewa przełyk i podniebienie. Może nawet chwilami nieco piecze, choć nie ma z tym jakiegoś większego problemu.

piątek, 7 kwietnia 2017

Dwa OLD ALE z BIRBANTA? Czym to się różni?



Dziś dzień szczególny. Dzień próby, dzień testu. Bardzo lubię takie rozkminy ;)
Będziemy analizować dwa różne piwa od Birbanta. Dwa różne, ale mające ze sobą bardzo wiele wspólnego. Mowa tu o dwóch najnowszych odsłonach piwa Old Ale, które to po raz pierwszy światło dzienne ujrzało już dosyć dawno temu. Szczerze – nie mam pojęcia, czy chociażby jedno z nich jest powtórką, czy obydwa to nowinki. Nie ważne. Ważne jest to, że mam przed sobą dwa stare ejle do porównania. Jedno z nich zostało nalane do małej butelki i jest to wersja leżakowana w beczce po niemieckiej whisky Slyrs. Niezbyt znana łycha, ale ma swoich zwolenników. Druga butelczyna to już standardowe półlitra Old Ale, tyle że leżakowane z płatkami dębowymi. W stalowym tanku rzecz jasna. Bazowe piwo jest oczywiście to samo. Minimalnie ponad 19° Plato. Piwa będą się różnić, to pewne jak w banku. Ale w jakim stopniu i które z nich będzie lepsze?
Zaczynamy zabawę.



OLD ALE (Whisky BA)

Wersja po Slyrs to naprawdę wyśmienite piwo. Beczkę czuć chyba z kilometra! Aromat to w głównej mierze wspaniałe i niezapomniane połączenie kokosu, wanilii, dębiny oraz migdałów! Genialnie mi to pachnie :D Cholernie intensywnie, a przy tym wielowątkowo. Klimaty pochodzące od beczki to jeszcze nie wszystko. Do gry włącza się tu jeszcze całkiem wyraźny karmel, opiekana słodowość, tosty, skórka od chleba razowego i tym podobne klimaty. A wszystko to okraszone jest subtelnym sznytem suszonych fig, daktyli i rodzynek. Nie powiem, bo słodko to pachnie, ale za to jak sakrucko przyjemnie! Można wąchać bez końca. No, ale napić się też kiedyś trzeba. Nie po to kupiłem, żeby się spuszczać tutaj nad samym aromatem.
Smak także pozostaje w tych słodszych klimatach. Jest tu od groma słodowych naleciałości. Są melanoidy, głównie chlebek razowy, tosty i przypieczony spód od ciasta. Jest też sporo karmelu, są suszone owoce (choć nie jakoś szalenie intensywne) oraz migdały. To co najciekawsze pozostaje w tle – dość wyraźna wanilia, podbita dębiną, nutami whisky i nieśmiałym kokosem. Goryczka jest naprawdę znikoma. Alkohol niemal niewyczuwalny. Coś tam z lekka grzeje w gardełku, ale bez problemu da się o tym zapomnieć. Bardzo smaaaaaczne to jest!

środa, 5 kwietnia 2017

KISS THE BEAST vol.2 - Ultra IPA


Na wstępie tegoż wpisu skupmy się na stopniowaniu stylu IPA. Najsłabsza będzie pewnie Session IPA, tuż za nią (a może i tuż przed nią) powinna być słynna APA. Dalej będzie po prostu IPA, następnie Double/Imperial IPA. No i gwóźdź programu, czyli Triple IPA lub jak chcą Birbanci i AleBrowar – Ultra IPA. No i właśnie taką Ultra ipę zamierzam dzisiaj ujarzmić.
Kiss The Beast vol.2 to jak nam sama nazwa wskazuje druga edycja tego piwa. Druga nie znaczy jednak taka sama. Gdzieś po drodze zniknął przydomek Belgian, ale na szczęście słowo ultra zostało, dając nam 19,1°Blg oraz 8,5% alko. Naprawdę mocna bestia. Strasznie chwalą sobie to piwko w sieci, a jak ludzie coś chwalą, to ja bardzo lubię to weryfikować. Sprawdzać, czy skubańcy mają rację, czy może coś im się poprzestawiało na poddaszu? ;p


Otwieram i przelewam, po czym klikam kilka parszywych fotek (tosterem, więc nie dziwcie się, że taka, a nie inna jakość). Kooperacyjny trunek ma iście królewską prezencję. Klarowne piwo mieni się odcieniami bursztynu i miedzi, a wieńczy go całkiem zgrabna i sporych rozmiarów piana. Kołderka jest puszysta, średnio pęcherzykowa, opada dość wolno, zostawiając sowite zacieki na szkle.
Próbujemy. Pocałunek Bestii to naprawdę tęgie piwo. Czuć tutaj ten balling. Przez moment jest słodkawo, wręcz karmelowo, lecz już po chwili bestia bierze Cię w żelazny uścisk i nie puszcza do samego końca degustacji. Jak wspomniałem karmelu tutaj nie brakuje, podobnie jak i olbrzymich pokładów słodowości. Konkretnie herbatnikowej, lekko opiekanej słodowości. Dalej mamy udziały żywicy oraz igliwia sosnowego. Tuż za nimi chowają się natomiast akcenty owocowe. Cytrusów raczej nie ma za wiele, chyba bardziej chodzi tu o słodsze owoce tropikalne typu mango, czy marakuja. No i ta goryczka. Czy 200 IBU? Nie sądzę, lecz faktem jest, że lupuliny dają porządnie o sobie znać. Żywiczno-ziołowa gorycz jest naprawdę mocarna, trochę zalegająca, ale sumarycznie sprawia miłe wrażenie (o ile miałeś kiedyś do czynienia z kraftem). Jest gładka i miękka, świetnie kontruje opasłą słodowość.

poniedziałek, 3 kwietnia 2017

PIWO MIESIĄCA - MARZEC 2017




Krótko i na temat. Początek nowego miesiąca to tradycyjnie już czas na podsumowanie ostatnich trzydziestu dni, a ściślej tego co działo się na blogu w ostatnim miesiącu.
Generalnie walka o tytuł Piwo Miesiąca marca, tym razem rozgrywała się między dwoma zupełnie odmiennymi piwami, które dostały ode mnie taką samą notę. Jednakże wybór wbrew pozorom był stosunkowo łatwy – najlepszym trunkiem na blogu Piwa Naszego Powszedniego w marcu 2017 roku okazał się 2028 SPACE ODYSSEY z Browaru Raduga!!!


Serdecznie gratuluję Radudze tak wyśmienitego napitku! :D
Piwo to jest tak bogate, tak złożone, tak zadziorne i tak okrutnie charakterne, że aż głowa boli z wrażenia. Gęstość tego RISa można chyba jedynie porównać do oleju silnikowego! Coś niebywałego. Po prostu czuć to w gębie. Jakość i smak tego piwa czuć każdą komórką ciała. Istna euforia zmysłów.
Szczerze polecam wszystkim amatorom ciężkich, wyrazistych i treściwych trunków, które to nie biorą jeńców, ino ostro ryją beret ;)