środa, 5 kwietnia 2017

KISS THE BEAST vol.2 - Ultra IPA


Na wstępie tegoż wpisu skupmy się na stopniowaniu stylu IPA. Najsłabsza będzie pewnie Session IPA, tuż za nią (a może i tuż przed nią) powinna być słynna APA. Dalej będzie po prostu IPA, następnie Double/Imperial IPA. No i gwóźdź programu, czyli Triple IPA lub jak chcą Birbanci i AleBrowar – Ultra IPA. No i właśnie taką Ultra ipę zamierzam dzisiaj ujarzmić.
Kiss The Beast vol.2 to jak nam sama nazwa wskazuje druga edycja tego piwa. Druga nie znaczy jednak taka sama. Gdzieś po drodze zniknął przydomek Belgian, ale na szczęście słowo ultra zostało, dając nam 19,1°Blg oraz 8,5% alko. Naprawdę mocna bestia. Strasznie chwalą sobie to piwko w sieci, a jak ludzie coś chwalą, to ja bardzo lubię to weryfikować. Sprawdzać, czy skubańcy mają rację, czy może coś im się poprzestawiało na poddaszu? ;p


Otwieram i przelewam, po czym klikam kilka parszywych fotek (tosterem, więc nie dziwcie się, że taka, a nie inna jakość). Kooperacyjny trunek ma iście królewską prezencję. Klarowne piwo mieni się odcieniami bursztynu i miedzi, a wieńczy go całkiem zgrabna i sporych rozmiarów piana. Kołderka jest puszysta, średnio pęcherzykowa, opada dość wolno, zostawiając sowite zacieki na szkle.
Próbujemy. Pocałunek Bestii to naprawdę tęgie piwo. Czuć tutaj ten balling. Przez moment jest słodkawo, wręcz karmelowo, lecz już po chwili bestia bierze Cię w żelazny uścisk i nie puszcza do samego końca degustacji. Jak wspomniałem karmelu tutaj nie brakuje, podobnie jak i olbrzymich pokładów słodowości. Konkretnie herbatnikowej, lekko opiekanej słodowości. Dalej mamy udziały żywicy oraz igliwia sosnowego. Tuż za nimi chowają się natomiast akcenty owocowe. Cytrusów raczej nie ma za wiele, chyba bardziej chodzi tu o słodsze owoce tropikalne typu mango, czy marakuja. No i ta goryczka. Czy 200 IBU? Nie sądzę, lecz faktem jest, że lupuliny dają porządnie o sobie znać. Żywiczno-ziołowa gorycz jest naprawdę mocarna, trochę zalegająca, ale sumarycznie sprawia miłe wrażenie (o ile miałeś kiedyś do czynienia z kraftem). Jest gładka i miękka, świetnie kontruje opasłą słodowość.

Wsadzamy kinola do szkła i wąchamy. Już na wstępie powiem, że piwo pachnie cholernie intensywnie. Wyobraźcie sobie, że czułem jego zapach już podczas robienia słit foci (tosterem – pamiętajcie), a snifter stał jakiś metr od mojego nosa!!! Naprawdę zapaszek pierwsza klasa. Premier szip, czy coś tam… Strasznie tu owocowo. Nie brakuje ani cytrusów, ani tropików – grejpfrut, mandarynka, mango, liczi, marakuja, papaja… Jest tego dużo. Tuż obok biegną bardziej słodowe klimaty – karmel, jakieś ciastka (biszkopty, herbatniki), przypieczona skórka chleba. W tle zaś baraszkuje przyjemna żywica, sosna, świerk i tym podobne naleciałości. Bardzo wyraziście to pachnie. Podobna mi się taki obrót sprawy. Obie łapki w górę :)
Ciecz jest szalenie intensywna w swoim odbiorze. Treściwa, bardzo pełna w smaku, o czysto wytrawnym finiszu. Goryczka jest naprawdę wielka, a całość bardzo dobrze zbalansowana. Owoce dają fajnego sznyta, podobnie jak te leśne klimaty. Pijalność jest przeciętna, głównie ze względu na coraz bardziej osadzającą się w gardle goryczkę, bo mimo wysokiego woltażu alkoholu to ja tu nie czuję wcale! Nic, a nic. Co jedynie troszkę w główce zaczyna szumieć…
Polecam to piwo. Naprawdę jest spoko. Jest kwintesencją kraftowego rzemiosła. Dziełem godnym piwnej rewolucji! :D
OCENA: 8/10
CENA: ok 9ZŁ
ALK. 8,5%
TERMIN WAŻNOŚCI: 02.2018
BROWAR BIRBANT & ALEBROWAR//BROWAR ZARZECZE

1 komentarz:

  1. Ja pod koniec już męczyłem się z tą goryczką. Po paru łykach nic nie wnosi i język drętwieje.
    Ciekawe doświadczenie ale nie będę robił powtórki.

    OdpowiedzUsuń