Piwa Naszego Powszedniego

Na początek krótka lekcja historii. Piwo Belfast wkroczyło na rynek w 1997 roku, mając 6,5% alkoholu. Po kilku latach postanowiono zmodyfikować recepturę i zwiększyć woltaż do 8,1%. To nie było zbyt dobre posunięcie. W 2010 roku wrócono do pierwotnej receptury, bo sprzedaż systematycznie malała. W 2026 roku ponownie zmieniono recepturę, czego efektem jest nowy Belfast o zawartości 5,5% alko. Tym samym zamiast dopisku „Strong Irish Stout” mamy „W stylu Irish Stout”. Dodatkowo na kontrze widnieje obietnica: „Dzięki odświeżonej recepturze piwo zyskało więcej głębi i intensywności”. Niestety w bajki, to ja już dawno nie wierzę. Odchudzono woltaż, a więc i ekstrakt. Zatem piwo raczej się rozwodniło, a nie zyskało głębię. Tak w ogóle, to ono nigdy nie smakowało, jak Stout i śmiem sądzić, że nadal tak jest. Nie mniej jednak, mam do niego spory szacunek, bo w czasach przedkraftowych, to była fajna odskocznia od koncerniaczków. Wykorzystując okazję, że obecnie można zakupić obydwie wersje, pos...

  Prolog: Perła Niepasteryzowana pojawiła się na rynku w 2010 roku, a jej recenzja na blogu ( tutaj ) była jedną z kilkunastu pierwszych - było to w roku 2012. Naprawdę dawne czasy. O co kaman: Nie było tego piwa przez ileś lat, ale w tym roku znowu się pojawiło, choć w nowym wydaniu. Kiedyś miało 6% alko, teraz tylko 4,8%. Brązowa butelka została zastąpiona zieloną, a to też ma jakiś wpływ na odbiór piwa. Wdzianko: Złote i lekko mgliste. Piana bardzo wysoka, dość drobna i puszysta. Opada w średnim tempie, ale na lacing nie ma co liczyć. Kichawa mówi: Pachnie piwem. Jest słód, biały chlebek, do tego nieco trawiastego chmielu oraz ociupinka kwiatów i bliżej nieokreślonych owoców. Skunksa brak. Wery najs ! Jadaczka mówi: Jest lekko, rześko i bardzo pijalnie. Poza oczywistym słodem jęczmiennym, czuć tu odrobinkę chmielu, chleba oraz ziołowego posmaku. Goryczka obecna, ale delikatna. Naprawdę dobrze to smakuje. Największe zdziwko: Ten nieznaczny, ale jednak owocowy sznyt. C...

Nawet nie wiecie ile frajdy i zabawy dają mi pojedynki piwne „Oko w Oko”. Przy okazji również niosą ze sobą sporą dawkę wiedzy i doświadczenia. Sam werdykt też często jest wielkim zaskoczeniem, dlatego uwielbiam to robić. Porównywać do siebie te same style piwa, ale z różnych browarów. Dziś jak widzicie, biorę na tapet dwa lagery wiedeńskie. Kiedyś uznawane za mega nudne, ale obecnie jest duży hype na kraftowe dolniaki. Lager Wiedeński od Trzech Kumpli (12,5°Blg) jest z nami od 2023 roku, natomiast ten od AleBrowaru (12°Blg) to nowość z maja tego roku. Ten pierwszy nachmielono Saazem i chmielem Styrian Goldings, a drugi rodzimym Puławskim.  Lager Wiedeński (AleBrowar) Piwo ma piękny miedziany kolor, przy czym jest wyraźnie zmętnione. Piana należy do średnio obfitych, jest drobna i puszysta, o kremowej barwie. Opada w średnim tempie. Wyraźnie słodowy smak oferuje lekko podpiekane klimaty - skórka chleba, tosty oraz herbatniki. Goryczka jest niska, delikatnie chmielowa. Cało...

Dziś na wokandzie Ultimate Imperial Połczyn Black Currant z Browaru Połczyn-Zdrój. Jak do pory, piwa z tej serii miały u mnie mieszaną renomę. Zobaczymy za chwilę, w którą stronę pójdzie, bodajże najmłodsze dziecko z przedrostkiem „Ultimate Imperial”. Tym razem padło na sok z czarnej porzeczki, choć w składzie widnieje również sok jabłkowy, sok z czarnej marchwi i hibiskusa. Jak zawsze, nie zabrakło również aromatu. No przecież, jak można by zrobić piwo smakowe bez dodatku aromatu? To jest niemożliwością :>    Piwo świetnie się prezentuje – klarowna, bursztynowa barwa, do tego bardzo obfita piana, drobna i puszysta, o sporej trwałości. Zostawia sowite zacieki na ściankach. W smaku jest słodko, ale dość przyjemnie i naturalnie. Wyraźna nuta ciemnych owoców nieźle współgra z bazą piwną. Czuć, że to wciąż piwo z dodatkami, a nie jakiś soczek. Jest słód, są biszkopty oraz wspomniane owoce (czarna porzeczka, maliny, borówki, jagody oraz dojrzałe czereśnie). W tle doszukałem ...

Ci, co śledzą bloga od lat, wiedzą że ja nie przepadam za super lekkimi piwami. To znaczy napiję się i docenię, ale wolę te bardziej wyraziste i pełne, jak koźlaki, portery bałtyckie lub RISy. Z tego też powodu nie znajdziesz tu zbyt wielu recenzji np. Grodziskiego, czy Gose . Desitki także wrzucam do tego samego wora, a osmički to dla mnie po prostu woda z chmielem. Šestki natomiast, na samą myśl wywołują u mnie palpitacje serca. Taki już jestem dziwoląg. No, ale czasem lubię „zaszaleć” i wlać w gardło, jakiś wodnisty napitek. Dziś padło na Twierdzowe Desitka z Browaru Racibórz, chmielone Marynką i Lubelskim. Nie tak dawno Kopyr bardzo chwalił to piwo, poza tym miałem je już od jakiegoś czasu na oku. Zatem sprawdźmy z czym to się je :>   O dziwo, trunek ma ciemnozłoty kolor, a nie jakiś blady. Piany jest od groma! Jest ona średnio ziarnista, ale za to niebywale trwała i mega oblepia szkło. W smaku dzieje się zaskakująco dużo, jak na tak niski ekstrakt. Nienachalna słodowoś...

W ostatnich miesiącach pojawiło się na rynku sporo bardzo mocnych piw, najczęściej smakowych. Mówię tutaj o woltażu min. 8% i   więcej (17% w przypadku marki Karpackie). Wygląda mi to na walkę konkurencyjną, w którą jednak nie są zaangażowane browary rzemieślnicze. Nie mniej jednak, od lat trendem w naszym kraju i na świecie jest obniżanie zawartości alko w piwach. Jak również wypuszczanie perdyliard nowych, lekkich piwek. Rzemieślnicy np. wchodzą w desitki , osmi čki , a nawet   š estki , które praktycznie nie różnią się od wody z chmielem. Dlatego moje zdziwienie było ogromne, gdy w kwietniu ujrzałem w sklepie Okocim Mocne (6,5%) i nowe Okocim Mocne Dubeltowe (7%). O co tu chodzi?! Przecież od dwóch dekad polskie piwa koncernowe tylko zmniejszały procenty, a koncern Carlsberg Polska robił to w najbardziej widoczny sposób. BTW, nazywanie piwa 6,5% mocnym, to jakaś kpina. Teraz, po kilku miesiącach obserwacji sądzę, że Okocim Mocne znika z rynku, a zastępuje je Okocim Mocne Du...

Ronin’s Journey to piwo z zeszłego roku, ale oczywiście to jest druga warka. Gdy brałem je z półki w Lidlu za cholerę nie wiedziałem, co znaczy Mochi IPA. Sądziłem, że być może to jakiś single hop na nieznanym chmielu mochi . Myliłem się. Otóż mochi , to japoński owocowy deser/koktajl, bardzo gęsty, gładki i kleisty, przypominający w smaku tropikalne żelki. Piwo z Piwnego Podziemia swoją kremową strukturę zawdzięcza dodatkom używanym podczas warzenia, takim jak kleisty ryż, płatki owsiane, płatki ryżowe, słód pszeniczny, maltodekstryna oraz laktoza. Użyto tu chmielu Nectaron, Cascade, Citra Incognito, Nelson Sauvin, Rakau i Abstrax Peach. W składzie są też terpeny naturalne, czyli tak naprawdę aromaty. Chyba już drugi raz spotykam się z tym określeniem. Dziwne.   Wygląda to, jak hejzi ipka . Piwo jest złote, lekko mleczne i totalnie mętne. Średnich rozmiarów piana jest śnieżnobiała, drobna i puszysta. Opada jednak trochę za szybko. Ej, w teorii miało być słodko, a jest raczej kw...

Tym razem zabieram Was w podróż do Książenic na Mazowszu, a okazją ku temu jest porter bałtycki o nazwie Wycieczka Po Mazowszu: Nadwiślańska Twierdza. Przetwórnia Chmielu – tak dokładnie nazywa się browar, który uwarzył to piwo. Mieści w się starym PGR w Książenicach, koło Grodziska Mazowieckiego. Właścicielem i głównym piwowarem jest Łukasz Śledziński, który oczywiście zaczynał jako piwowar domowy. Browar wydał na świat pierwsze „dziecko” wiosną 2019 roku i od tego czasu sporo się rozbudował. Fajnie, że kolejny przybytek debiutuje na moim blogasku, a samo piwo jest klasycznym porterem bałtyckim (22° Plato) bez udziwnień.    Piwo jest czarne, jak najczarniejszy Stout . Piana bardzo obfita, gęsta, zbita i betonowa. Opada całe wieki. Naprawdę miło się no to patrzy. Smak to swoisty kolaż opiekanych słodów, przypieczonej skórki chleba, tostów, kawy zbożowej i niezbyt słodkiej czekolady. Dalej mamy odrobinę karmelu, trufli, cukru trzcinowego, jakichś pralin, sosu sojowego oraz ...

Lecimy z kolejnym piwnym pojedynkiem. Ostatnio bardzo polubiłem tę formę recenzji, choć jest dużo więcej pisania, a wy macie dużo więcej czytania. Jakieś trzy miesiące temu do Żabek po cichutku wjechało Okocim Białe – nowość, o której nikt nie wiedział i nikt wcześniej nie słyszał. Po prostu zupełne incognito. No, a jak najlepiej posmakować koncernowego Witbiera ? Oczywiście zestawić go z innym koncernowym „witkiem”. Żywiec Białe w zasadzie można już określić mianem weterana. Jest z nami już od iks lat i ja naprawdę lubię i szanuję to piwo. W składzie ma kolendrę i oczywiście aromaty, ale nowinka z Okocimia także zasilana jest aromatami. Niemniej jednak dodano do niej także skórkę pomarańczy oraz kolendrę. No to zaczynamy. Żywiec Białe Piwo jest złociste i tylko lekko mętne. Piana średnich rozmiarów, drobna, dość zwarta i puszysta. Opada w umiarkowanym tempie. W smaku mamy klasyczne witbierowe smaczki – skórkę pomarańczy, słód pszeniczny, bułkę bagietkę, gumę balonową, a w tl...

Ja wiem, że Kopyr wypił, żebyśmy nie musieli, ale jednak ciekawość zwyciężyła :> W końcu udało mi się wyhaczyć cztery nowe mocarze marki Karpackie. Trzy wersje smakowe oraz podstawka. Nie mogę sobie pozwolić na testowanie ich pojedynczo, bo kolejka jest zbyt długa. Tak więc, ‘karpaty’ wchodzą z buta, a ja od razu odpalam trójpaka, czyli Mini Test. Uspokajam zarazem internetowych szeryfów – nie wypiję tego na raz. Van Pur tak zszokował rynek tymi wypustami, że ja do dzisiaj nie zebrałem szczeny z podłogi. 17% alko!!! I nie są to rzecz jasna wymrażanki. Na co komu takie piwa? To nawet najwytrwalszych żuli poskłada do reszty. Ciekawostką jest tu górna fermentacja, więc to mogą być takie pseudo barli łajny z aromatami. A co myśleliście, że dolano tu soków? No dobra, do jednego dolano, ale o tym poniżej. Zobaczcie jak bardzo rynek się spolaryzował ostatnio – z jednej strony mega szybko rosnący udział „zerówek”, a z drugiej coraz więcej fest mocnych piw (najczęściej smakowych). Był...

Prolog: Lew Pils to styczniowa nowość od Ambera. Bardzo chciałem go „sparować” z Gryfem Pils, ale tego drugiego od dwóch miesięcy nie mogę nigdzie znaleźć. Więc będzie solówka. O co kaman: Lew Pils to jeden z kilku pilsów, jakie ma w ofercie Browar Amber. Piwo ma 11,3° Blg, ale nie wiadomo jakich użyto chmieli. Wdzianko: Nienaganne. Jasnozłota i klarowna barwa. Piana średnio wysoka, ale szalenie drobniutka, zbita i dosyć trwała. Kichawa mówi: Ładny, świeży zapach jasnego słodu, chleba, chmielu, kwiatów i trawy. Intensywnie to pachnie i nader zachęcająco. Jadaczka mówi: Rześki, słodowy napitek z lekką nutą białego chleba, bagietki, chmielu oraz świeżo ściętej trawy. Goryczka minimalna, ale gładka i przyjemna. W posmaku jest leciutko kwaskowe. Dobre piwko, ale jako lager, bo do pilsa brakuje goryczki. Największe zdziwko: Czemu nigdzie nie ma Gryfa Pils? Epilog: Miał być pils, a jest tylko zwykły lager. Zwykły, ale dużo lepszy, niż krajowe koncerniaczki. Piwo jest rześkie, świ...

O dwóch nowościach marki Książęce pewno już wieta. Ja, po pszenicznym z mango , biorę się za Książęce Tropical IPA. Oczywiście najlepszą opcją, jaka przyszła mi do łba, jest porównanie go ze starszym bratem, tudzież pierwowzorem, czyli dość starym już Książęce IPA. Rzeczona nowinka posiada tylko 11,6° Blg i w zasadzie powinna się nazywać Session IPA lub Micro IPA, ale zostawmy to. W składzie mamy takie chmiele jak: Citra, Mosaic, Cascade, Centennial, Azacca i Pekko (co ciekawe – dokładnie te same chmiele są też w drugim piwie). Dodano tu też soki z cytryny, ananasa i marakui. Całe 0,14%. Naprawdę w *uj! Rzecz jasna nie mogło się obyć bez aromatów naturalnych. No jakże to można zrobić piwo owocowe bez aromatów? Przecież to niemożliwe. Nie da się. Książęce IPA Jasnozłote piwo spowiło się dość pokaźną czapą białej, drobnej i puszystej piany, która zostaje ze mną naprawdę długo. Smak to nieśmiały atak cytrusów (różowy grejpfrut, mandarynka, limonka) połączony z domieszką tradycyj...