Piwa Naszego Powszedniego

No birgiczki, do tego pojedynku musiało kiedyś dojść. To bratobójcze starcie po prostu wam się należało. Dziś w szranki staje słynny już Trybunał ’90 oraz Trybunał Export . Jak dotąd chyba tylko jedna osoba blogerska (dobre, co?) zrobiła takie porównanie. Ale skąd się wziął pomysł? Otóż, obecny tu Trybunał ’90 to jego druga warka (pierwsza partia) i jak tylko pojawił się w gardłach piwoszy, ci natychmiast zarzucili mu, że jest gorszy od pierwszej warki, że mniejsza goryczka, że mniej szlachetna, mniejsza słodowość, a w ogóle, że to jest po prostu Trybunał Export pod inną etykietą. Naprawdę osobiście widziałem masę takich komentarzy. Ja oczywiście w to nie wierzę, bo nawet skład jest nieco inny, choć parametry faktycznie prawie identyczne. W każdym razie mówię: sprawdzam.  Trybunał ‘90 Złociste piwo jest idealnie klarowne. Piana obfita, średnio ziarnista, idealnie biała, puszysta i umiarkowanie trwała. Mamy też wyraźny lacing. W smaku jest potężna słodowość i tak zwany oldsc...

To jest degustacja wymuszona. Przywiozłem to piwo z wakacji, myśląc że to jakaś nowość i że na luzie obale je za kilka miesięcy. Tymczasem okazuje się, że powoli zbliża się termin ważności. Nie będę więc dłużej czekał. Power Kick z Browaru Jabłonowo pojawił się w sklepach pod koniec zeszłego roku. To coś jakby Stout z dodatkiem (niestety) aromatu kawy oraz samej kofeiny. Nazwa odnosi się więc do kopa kofeinowego, a nie alkoholowego, jak początkowo sądziłem. Ale wiecie – tyle ostatnio tych cholernych mocarzy się pojawiło, to co miałem myśleć?    Piwo nosi ciemnobrązowe wdzianko z burgundowymi wstawkami, przy czym sprawia lekko zmętnione wrażenie. Piana jest niska, ale drobna, koloru ecru . Czuć, że to ciemne piwo, czuć także kawę, ale nie jest ona jakoś bardzo mocno intensywna. Lekka kawusia z cukrem i mlekiem – tak bym określił. Są tutaj też ciemne słody, bardziej prażone, aniżeli palone. W tle zaś odnalazłem subtelne nuty przypalonego karmelu, pumperniklu i czekolady dese...

Kiedyś bardzo lubiłem piwa miodowe. Jeszcze przed istnieniem bloga, była to prawdziwa odskocznia na tle nijakich, koncernowych jasnych lagerów. Obecnie nie jestem ich fanem, ale czasem lubię się napić dobrego miodowego piwa, najczęściej któregoś ze stajni Manufaktury Piwnej. Niedawno zauważyłem na rynku dwa piwa miodowe koncernowych marek. Był to oczywisty impuls, by zrobić kolejny test „Oko w Oko”. Kasztelan Miodowe pojawił się w sklepach w lutym 2025 roku. W składzie jest 2% miodu, ale nie wiemy jakiego. Do tego dochodzą niestety aromaty. Książęce Miodowy Lager zadebiutowało w marcu tego roku. Tu mamy 2,5% miodu gryczanego. Aromatu brak. Da się? Kasztelan Miodowe Piwo ma jasnozłotą, lekką opalizującą barwę. Piany jest dużo, ma ona drobną i zwartą teksturę. Opada w umiarkowanym tempie, zostawiając wyraźne zacieki na szkle. Piję. Czuć wyraźny miód, ale nie jest on przytłaczający. Spod niego bez problemu wyłapiemy słodowe klimaty, jak również lekki biszkopt, herbatnik oraz karme...

Po serii owocowych hardcorów marki Karpackie (zerknij tutaj ) przyszła pora na podstawkę, czyli Karpackie Mocne 17%. W tym napitku już nie ma żadnych soczków, czy aromatów. Z surowców niesłodowanych jest jedynie cukier, a tak w ogóle, to jest to piwo górnej fermentacji, a nie lager. Van Pur tym piwem trochę namieszał, bo przecież Karpackie Mocne (6,8%) jest już na rynku „iks” lat. Swego czasu było też kultowe Karpackie Super Mocne, kilka lat temu przemianowane po prostu na Karpackie 9% . Tak więc trzeba bardzo precyzyjnie się wyrażać o danym piwie, żeby nikogo nie wprowadzić w błąd.    W szkle przywitało mnie głębokie i dość ciemne złoto. Piany jest niewiele i nim się człowiek obejrzy już nie ma czego wspominać. Piję, smakuję, cmokam, degustuję. Po paru łykach jedno ciśnie mi się na usta – pali suka! Bardzo czuć etanol, taki piekący, wódczany i rozgrzewający trzewia. Dominuje oczywiście słodowa podbudowa w typie biszkoptów i herbatników polanych karmelem. Tak, jest słodko....

Na początek krótka lekcja historii. Piwo Belfast wkroczyło na rynek w 1997 roku, mając 6,5% alkoholu. Po kilku latach postanowiono zmodyfikować recepturę i zwiększyć woltaż do 8,1%. To nie było zbyt dobre posunięcie. W 2010 roku wrócono do pierwotnej receptury, bo sprzedaż systematycznie malała. W 2026 roku ponownie zmieniono recepturę, czego efektem jest nowy Belfast o zawartości 5,5% alko. Tym samym zamiast dopisku „Strong Irish Stout” mamy „W stylu Irish Stout”. Dodatkowo na kontrze widnieje obietnica: „Dzięki odświeżonej recepturze piwo zyskało więcej głębi i intensywności”. Niestety w bajki, to ja już dawno nie wierzę. Odchudzono woltaż, a więc i ekstrakt. Zatem piwo raczej się rozwodniło, a nie zyskało głębię. Tak w ogóle, to ono nigdy nie smakowało, jak Stout i śmiem sądzić, że nadal tak jest. Nie mniej jednak, mam do niego spory szacunek, bo w czasach przedkraftowych, to była fajna odskocznia od koncerniaczków. Wykorzystując okazję, że obecnie można zakupić obydwie wersje, pos...

  Prolog: Perła Niepasteryzowana pojawiła się na rynku w 2010 roku, a jej recenzja na blogu ( tutaj ) była jedną z kilkunastu pierwszych - było to w roku 2012. Naprawdę dawne czasy. O co kaman: Nie było tego piwa przez ileś lat, ale w tym roku znowu się pojawiło, choć w nowym wydaniu. Kiedyś miało 6% alko, teraz tylko 4,8%. Brązowa butelka została zastąpiona zieloną, a to też ma jakiś wpływ na odbiór piwa. Wdzianko: Złote i lekko mgliste. Piana bardzo wysoka, dość drobna i puszysta. Opada w średnim tempie, ale na lacing nie ma co liczyć. Kichawa mówi: Pachnie piwem. Jest słód, biały chlebek, do tego nieco trawiastego chmielu oraz ociupinka kwiatów i bliżej nieokreślonych owoców. Skunksa brak. Wery najs ! Jadaczka mówi: Jest lekko, rześko i bardzo pijalnie. Poza oczywistym słodem jęczmiennym, czuć tu odrobinkę chmielu, chleba oraz ziołowego posmaku. Goryczka obecna, ale delikatna. Naprawdę dobrze to smakuje. Największe zdziwko: Ten nieznaczny, ale jednak owocowy sznyt. C...

Nawet nie wiecie ile frajdy i zabawy dają mi pojedynki piwne „Oko w Oko”. Przy okazji również niosą ze sobą sporą dawkę wiedzy i doświadczenia. Sam werdykt też często jest wielkim zaskoczeniem, dlatego uwielbiam to robić. Porównywać do siebie te same style piwa, ale z różnych browarów. Dziś jak widzicie, biorę na tapet dwa lagery wiedeńskie. Kiedyś uznawane za mega nudne, ale obecnie jest duży hype na kraftowe dolniaki. Lager Wiedeński od Trzech Kumpli (12,5°Blg) jest z nami od 2023 roku, natomiast ten od AleBrowaru (12°Blg) to nowość z maja tego roku. Ten pierwszy nachmielono Saazem i chmielem Styrian Goldings, a drugi rodzimym Puławskim.  Lager Wiedeński (AleBrowar) Piwo ma piękny miedziany kolor, przy czym jest wyraźnie zmętnione. Piana należy do średnio obfitych, jest drobna i puszysta, o kremowej barwie. Opada w średnim tempie. Wyraźnie słodowy smak oferuje lekko podpiekane klimaty - skórka chleba, tosty oraz herbatniki. Goryczka jest niska, delikatnie chmielowa. Cało...

Dziś na wokandzie Ultimate Imperial Połczyn Black Currant z Browaru Połczyn-Zdrój. Jak do pory, piwa z tej serii miały u mnie mieszaną renomę. Zobaczymy za chwilę, w którą stronę pójdzie, bodajże najmłodsze dziecko z przedrostkiem „Ultimate Imperial”. Tym razem padło na sok z czarnej porzeczki, choć w składzie widnieje również sok jabłkowy, sok z czarnej marchwi i hibiskusa. Jak zawsze, nie zabrakło również aromatu. No przecież, jak można by zrobić piwo smakowe bez dodatku aromatu? To jest niemożliwością :>    Piwo świetnie się prezentuje – klarowna, bursztynowa barwa, do tego bardzo obfita piana, drobna i puszysta, o sporej trwałości. Zostawia sowite zacieki na ściankach. W smaku jest słodko, ale dość przyjemnie i naturalnie. Wyraźna nuta ciemnych owoców nieźle współgra z bazą piwną. Czuć, że to wciąż piwo z dodatkami, a nie jakiś soczek. Jest słód, są biszkopty oraz wspomniane owoce (czarna porzeczka, maliny, borówki, jagody oraz dojrzałe czereśnie). W tle doszukałem ...