JAK JA TO ROBIĘ?

Zboczeńcy seksualni i inni dewianci będą pewnie sfrustrowani, ale w tym tekście nie będzie nic o seksie!

Wbrew pozorom ocenianie jakiegoś piwa na blogu wcale nie jest takie proste, łatwe i banalne jak się osobom postronnym (‘nie-blogierom’) wydaje. Może i nie można tego porównać do harówy górnika, czy hutnika, ale pewien wysiłek i trud też trzeba w to włożyć. Nie tyle fizyczny, co umysłowy. No, chyba że odkapslowanie butelki zaliczymy do pracy fizycznej ;>

Zapewne u każdego wygląda to trochę inaczej, nie mniej jednak ja robię to wg pewnego schematu, który zazwyczaj w mniejszym lub większym stopniu się powtarza. Oczywiście nie ma dwóch identycznie sporządzonych recenzji, ale u mnie mniej więcej wygląda to tak.

Pierwszym etapem całego przedsięwzięcia jest wybór piwa, które zamierzam zdegustować. Jest to pierwszy krok, ale dla mnie zarazem najtrudniejszy ze wszystkich. Piwa (nie wszystkie, ale większość) trzymam w piwnicy i zawsze, gdy tam schodzę mam spory dylemat – które piwko dzisiaj wziąć na warsztat? Przeważnie na pierwszy ogień idą nowości, ale gdy takowych nie mam pod ręką (bo np. przez ostatni tydzień jak oszalały trzaskałem po dwie ‘recki’ dziennie), to kombinuję coś z trunkami, których żywot powoli dobiega końca. Już niejednokrotnie byłem zmuszony przyśpieszyć konsumpcję jakiegoś piwa przez kilka głupich cyferek zwanych datą ważności! Mam taką zasadę, że nie pijam piw po terminie (chyba, że styl na to pozwala) i nie zwyczajny też jestem zasilać miejscową oczyszczalnie ścieków niczym więcej niż tylko produktami ubocznymi mojego metabolizmu.

Gdy jednak nie nagli mnie przydatność do spożycia, a wszystkie nowości „zaliczyłem” jeszcze przed ich premierą, to pojawia się trzeci czynnik – aktualna pogoda, pora roku, mój nastrój, samopoczucie, etc. Nie będę ukrywał, że w miesiącach zimowych staram się pić piwa mocniejsze, tęższe i bardziej ekstraktywne, a w letnich lekkie, sesyjne i pijalne. Nie można mnie jednak nazwać piwnym purystą, bo to są tylko starania, z których bardzo często nic nie wychodzi. Faktem jednak jest, że w miarę możliwości zwracam no to uwagę. Z nastrojem też bywa różnie – raz mam ochotę na tradycyjnego, rześkiego pilsa lub weizena, a niekiedy wprost pragnę raczyć się godzinami ciężkim i esencjonalnym quadruplem, czy porterem bałtyckim. 

Gdy obiekt moich westchnień w końcu znajdzie się na stole, to czytam etykietę od początku do końca, od A do Z, wzdłuż i wszerz, od deski do deski. Wszystko po to, by jak najwięcej się o danym piwie dowiedzieć. Często jednak to nie wystarcza, wówczas korzystam z nieograniczonej wiedzy wujka Google. Gdy już co nieco liznę wiedzy o produkcie, który za chwilę skonsumuję, biorę się za pisanie wstępu do mojego posta. Jak więc widzicie prolog piszę zanim jeszcze piwo wyląduje w szkle, a tym bardziej w moim gardle. Od tej reguły zdarzyło się jednak parę wyjątków.

W ciągu tych wszystkich wydarzeń zwracam też uwagę na temperaturę samego piwa, która ma ścisłe korelacje z jego rodzajem. Oczywiście nie łażę z termometrem jak jakiś nawiedzony beer geek i nie sprawdzam kiedy piwo ociepli mi się do pożądanych dla RISa 16-18°C. Nie mniej jednak mam w piwnicy szklane, dość wąskie i podłużne urządzenie z cieniutką rurką w środku, które mówi mi ile w danej chwili jest tam stopni. Wbrew pozorom temp. w ciągu roku waha się tam od 2 do 16°C, bo jest to piwnica „wolnostojąca”, że się tak wyrażę. Konkludując staram się dostosowywać temperaturę spożywanego trunku do stylu jaki reprezentuje, by podczas degustacji nie upośledzać moich zmysłów.

Następnie cykam photo moim starym, wysłużonym, kompaktowym Olympusem m1010, przez złośliwym nazywanym tosterem. Nie jestem wielkim fanatykiem fotografii, ani jakimś super estetą wrażliwym na piękno krajobrazu i otoczenia. Aczkolwiek muszę przyznać, że od bardzo niedawna staram się robić ciekawsze niż dotąd ujęcia, co powyższym aparatem nie do końca mi jednak wychodzi. Ale jest nadzieja, bo w tym roku planuję zakup lepsiejszego urządzenia do pstrykania fotek :)

Przyszła w końcu najprzyjemniejsza część całego procesu – degustacja. Tutaj to już jest wolna amerykanka. Wącham, niucham, parskam, prycham, mieszam, piję, siorbię, przełykam, smakuję, mlaskam, a przy okazji robię ze 120 dziwnych i niekonwencjonalnych min. Zwracam uwagę na opakowanie, kolor piwa, mętność, pianę, aromat, smak, wysycenie, teksturę, pijalność, pełnię, treściwość, a także zgodność z deklarowanym stylem i ewentualne wady. Opisuję wrażenia w trakcie degustacji, a nie godzinę, czy dwa dni później. Przy czym z końcową oceną wstrzymuję się do momentu, aż piwo zniknie w czeluściach mojego żołądka.

Gdzieś słyszałem, że „po robocie Harnaś sie nalezy”, jednak ja nie praktykuję takiego zakończenia sprawy.

Sumaryczna nota jest wypadkową wrażeń smakowo-zapachowych, zgodności ze stylem, a także moich indywidualnych upodobań, które jednak odgrywają najmniejsze znaczenie. Moja opinia jest jak najbardziej subiektywna, dlatego też nie każde piwo, które mi smakuje zasmakuje również i Tobie.

W swoich postach pragnę nie tylko wyrazić jak smakuje i pachnie (etc.) dane piwo, ale również przybliżam jego krótką historię i/lub historię browaru, wytyczne dla stylu i inne warte uwagi ciekawostki, tak aby czytelnik jak najwięcej dowiedział się o danym produkcie.