ZDUŃSKIE POLSKI LAGER

ALK.5,7%. Tak jak lizak cieszy każdego dzieciaka, tak z pewnością każdego piwosza cieszy fakt wskrzeszania upadłych/zamkniętych browarów, zwłaszcza tych o bogatej i długoletniej historii. Jednym z takich właśnie przybytków jest reaktywowany w ubiegłym roku Browar Staropolski ze Zduńskiej Woli.

Reinkarnacji tego zabytkowego browaru dokonała firma Dystrybucja Pomorze z siedzibą w Słupsku, dając tym samym nadzieję na lepszą jakość staropolskich napitków, która powiedzmy sobie szczerze raczej nie należała do najwyższych. Wiem to oczywiście tylko ze słyszenia, bowiem mieszkając w małej wiosce na Lubelszczyźnie nie miałem nigdy sposobności skonfrontować tej tezy z rzeczywistością.

Niedawno jednak podczas mojej eskapady do Krotoszyna natknąłem się w jednym z okolicznych monopolowych na całą paletę wyrobów z historycznego browaru Zenona Anstadta w Zduńskiej Woli. Bez namysłu wymieniłem gotówkę na trzy butelczyny piwa i z uśmiechem na gębie wróciłem do domu. 

Ponoć w browarze tym w dalszym ciągu piwo robi się tradycyjną metodą: otwarte kadzie fermentacyjne, długie trzydziestodniowe leżakowanie w podziemnych piwnicach, a wszędzie wokół pełno jest miedzi i urządzeń z pewnością pamiętających czasy wczesnego komunizmu.

Na pierwszy ogień wziąłem jasnego lagera (12°Blg), który obecnie jest chyba sztandarowym produktem warzonym w Zduńskiej Woli. Oprócz marki Zduńskie, robią tam jeszcze Łódzkie oraz markę premium - Anstadt. Mam jednak wrażenie, że niektóre piwa różnią się od innych tylko etykietą, a zawartość jest ta sama (taka sytauacja!).

Zduńskie Polski Lager jest dość ciemne jak ten ekstrakt. W szklance trunek wydaje się być lekko mętny, a jego kolor jest wyraźnie jasno bursztynowy (fotka nie oddaje oryginału). Na powierzchni utworzyła się średnich rozmiarów czapa o drobnej strukturze i śnieżno białej barwie. Niestety piana nie jest zbyt trwała i szybko opada do cienkiego kożuszka, zostawiając na szkle nieliczne osady. Nienajlepiej to wszystko wygląda.

Nigdy nie piłem piw powiedzmy z lat 70-tych, czy 80-tych, ale jeśli miałbym sobie wyobrazić ich smak, to Zduńskie nadaje się to tego celu w stu procentach. Piwo to ewidentnie kojarzy mi się z epoką Gierka, czy Jaruzelskiego (podobne, acz nie tak silne wrażenia miałem pijąc Połczyńskie Zdrojowe). W smaku występuje sporo tzw. akcentów piwnicznych oraz niewiele mniej nut chlebowo-zbożowych, poniekąd dających odczucie swoistej pełni. Typowy słód jest tu tylko wątłym dodatkiem, który dość udanie komponuje się z subtelną słodyczą, jakby miodu lub delikatnego karmelu (co może sugerować utlenienie). Finisz pokropiony został wyczuwalną, lecz niezbyt silną i krótką chmielową goryczką, której jednak daleko do szlachetnego rodowodu. Z biegiem czasu staje się ona coraz bardziej tępa, mdła i uciążliwa.

W aromacie są wyraźne nutki miodu i mokrego kartonu, ewidentnie wskazujące na utlenienie, co od dawna jest domeną wielu „drugorzędnych” browarów regionalnych. Po kilku głębszych ‘niuchach’ wyczuwam tu również tony chlebowego słodu, nieśmiałe akcenty piwnicy i stęchlizny oraz szczyptę zboża, a nawet drożdży. Chmiel w tym dramacie odgrywa tylko i wyłącznie rolę statysty, i to drugoplanowego!

Nie sposób nie odczuć tutaj wyraźnego oldskulowego klimatu, który wyobraźnią przenosi mnie do czasów młodości moich rodziców. Piwo wyraźnie brakuje rześkości i świeżości. W zamian tego dostajemy dość monotonne, mdłe, typowo słodowe i ciężkie cechy starego piwa.

Wbrew moim narzekaniom możne je jednak wypić, ale zalecam jak najszybsze spożycie, bo wraz z upływem czasu staje się ono coraz bardziej upierdliwe i toporne.

Bardzo dziwne jest to piwo. Nie brakuje mu pełni i treściwości, nie jest wyprane ze smaku jak koncernowe siuśki, nie mniej jednak nie za bardzo mi smakuje. Ta mdła, tępa i nieco piwniczna słodowość jakoś nieszczególnie trafia w moje gusta.

OCENA: 4/10

CENA: 3.20ZŁ (Bank Piwny)

BROWAR STAROPOLSKI