KOŹLAK

ALK.6,5%. Dzisiaj na blogu kolejna nowość, tym razem z Browaru Na Jurze.

Cieszy mnie fakt częstego, gęstego wypuszczania premier przez zawierciański browar, tylko wciąż boli mnie brak ciągłości stylistycznej opakowania. Dobrą robotę robi przecież stara seria Jurajskie, której etykiety są spójne i przede wszystkim bardzo stylowe. Jednak od grudnia 2013 roku każda nowość z Zawiercia ma inną banderole... znaczy się etykietę. Nie powiem, bo są wśród nich takie na przykład perełki, ale zdarzały się też i totalne klapy. Dzisiejsza świeżynka jakoś nie specjalnie mnie przekonuje swoim komputerowo stworzonym kozłem, który wygląda niezbyt ciekawie. Niby nie ma tragedii, ale kojarzy mi się on z jakąś niskobudżetową produkcją dla dzieci.

Koźlak swoją dobitną nazwą rozwiewa wszelkie wątpliwości, co do stylu piwa, które mam przed sobą. Ciekawe co na to włodarze Ambera, którzy także mają swojego słynnego i kultowego już Koźlaka?

Powtarzam to jak mantrę, ale ja bardzo lubię piwa spod znaku kozła. Dlatego też cieszy mnie każda nowość w tym stylu, a zwłaszcza, gdy mieści się ona w widełkach BJCP. Koźlak z Jury Krakowsko-Częstochowskiej ze swoimi parametrami (6,5% alk. i 16,5°Blg) przynamniej w teorii jest czystym koźlakiem, z krwi i kości można by nawet rzec.

Piwo nalewa się ze średnio obfitą czapą jasno beżowej piany. Cechują ją średniej wielkości pęcherzyki, słabiutki lacing oraz niezbyt długi czas opadania. Jak widać piana nie jest najmocniejszą strona tego specyfiku, ale za to jego miedziany i klarowny kolor jest bardzo ładny, stylowy i miły dla oka.

Koniec pierdół, czas na konkrety! Niucham i już wiem, co w tym piwie piszczy. Aromat jest nader intensywny, ale nie powiedziałbym, że jakoś mega, strasznie urozmaicony. Niby jest tu wszystko co winno się znaleźć w koźlaku, ale nie ma tego efektu ‘wow’, na który tak liczyłem. Dominuje silna, wyraźnie opiekana nuta słodu i całkiem sporo średnio wypieczonych tostów. Tuż za nimi podąża ociupinka karmelu i skórka od chleba. Jest dobrze, ale wiem, że mogło być dużo lepiej.

Nasycenie piwa jest średnie, a smak dosyć gładki i ułożony. Obfita i nad wyraz intensywna słodowość swoim opasłym cielskiem przykrywa nieśmiałe przebłyski przypieczonej skórki chleba, pieczywa razowego i tostów. Nieco z boku trzyma się nieśmiały słonecznik i subtelna orzechowość, ale nie sposób nie odnieść wrażenia, że całość w dalszym ciągu kręci się wokół opiekanego słodu, który z biegiem czasu mnie troszkę zamula. Całkiem miły akcent stanowi tutaj subtelna i niezbyt mocna goryczka, która jest krótka i nie zalega.

Koźlak z Zawiercia jest dobrym trunkiem, posiadającym odpowiednią pełnię, średnią pijalność i w miarę głęboki posmak. Intensywność doznać jest na przyzwoitym poziomie, jednak mam wrażenie, że piwo jest nazbyt jednowymiarowe, orbitujące za bardzo wokół prażonego słodu i tostów. Wyraźnie brakuje mi tu jakiegoś punktu zaczepienia, jakiegoś „pazura” w formie chociażby szczypty suszonych owoców, które dodałby piwu nieco świeżości i lekkości.

Myślałem, że będzie trochę lepiej, chociaż z drugiej strony nie jest przecież tak źle. Piwo w zasadzie nie ma wad sensorycznych (tylko jest zbyt grzeczne i ułożone) i nikt nie powiedział, że musi to być najlepszy krajowy bock, filcujący kalesony i wyrywający z butów każdego delikwenta już po pierwszym łyku.

OCENA: 7/10

CENA: ok. 7Zł

BROWAR NA JURZE