SUSKA Z BROWARU PIWOJAD

Kolejny piwowarski debiut na blogu. Tym razem premierowe piwo niedawno co debiutującego Browaru Piwojad! Przysłali mi nawet maila z info o swoim starcie, niestety żadnej paczuszki od nich nie dostałem, z czego bardzo ubolewam ;)

Za projektem tym stoi dwóch Pawłów – Świdniewicz & Teodorczyk. Chłopaki swoje pierwsze piwo uwarzyli w Browarze Cystersów Gryf w Szczyrzycu, który dość szybko stał się istnym zagłębiem produkcyjnym dla rodzimych kontraktowców (obecnie warzy tam chyba więcej inicjatyw niż w Zarzeczu). Ścisk niemiłosierny, trwa walka o każdą kadź, o każdy wolny tank, a poszczególne ekipy grają ze sobą w „papier, kamień, nożyce”. Taka sytuacja, poważnie ;p

Suska to Robust Brown Porter, czyli taki angielski porter na sterydach, którymi to się swego czasu Pudzian szprycował... żartowałem. Ogólnie można by rzec, że nuda jak cholera. Żadnego odjechanego dodatku w stylu drożdży odsianych specjalnym przetakiem (takie sito) z pyłu księżycowego pobranego z dna krateru po ciemnej stronie Księżyca. W składzie znalazły się tylko płatki owsiane, palony jęczmień oraz jakaś siuśka... śuśka... siuśki... aha, suska! Suska sechlońska – śliwka węgierka suszona dymem bukowym w okolicach Sechna. Ta sama, która zrobiła tak znakomitą robotę w Imperium Prunum z Kormorana (dzięki temu trunek ten został wybrany Piwem Miesiąca – Luty 2016).

No to jedziemy z koksem.... Hardcorowym Koksem, a może z Pudzianem? Nevermind.

Słowo Piwojad, to jak widzicie na załączonym obrazku mrówkojad żłopiący piwo ze szklanki. Spoko to nawet wygląda w przeciwieństwie do samej zawartości butelki, która jest tak mętna, że przypomina wodę z kałuży! Kolor nijaki, coś jakby brunatny, ziemisty, ciemno brązowy, błotnisty (moja gleba w ogródku wygląda lepiej). Nie za bardzo mam ochotę się tego napić, ale co zrobić? Takie hobby. Jeszcze tylko słowo o pianie. Na powierzchni pojawiła się niezbyt wysoka, ale drobna i puszysta czapeczka jasno beżowej piany. Niestety jak szybko się pojawiła, tak szybko zniknęła. Nawet na szkle jej nie uświadczysz. Jak na razie słabiutko.

Zamykam oczy i zapominam o wyglądzie. Piwo jest nisko wysycone (klasyka), ale smak jest dosyć intensywny i bogaty. Rzeczoną śliwkę czuć z nawiązką, głównie dlatego, że samego ciała piwo ma stosunkowo niewiele, zwłaszcza bacząc na 16° Plato. Naprawdę piwo aż huczy od suszonej śliwki! Wędzoność też jest obecna – delikatny posmak dymu świetnie koresponduje z całą resztą, czyli prażonym słodem, rodzynkami, odrobiną kakao i czekolady deserowej. Kawy natomiast jest tu naprawdę niewiele, a jeśli już to jakaś kiepska zbożówka pałęta się tu i ówdzie. Na szarym końcu, totalnie w tle majaczy opiekane pieczywo, chlebek razowy oraz orzechy Goryczka jest niska, lekka i przyjemna. Sumarycznie niewiele wznosi, bo piwo jest bardziej słodkie, aniżeli gorzkie. Śliwka daje też niewielki kwasek, ale to nawet lepiej, bo całość nie jest zamulająca.

Czas obwąchać ten specjał. Tutaj jest chyba jeszcze lepiej niż w smaku! Ponownie berło dzierży suszona śliwka węgierka, okryta bardzo urokliwym, dymnym sznytem, który jest nader intensywny i przyjemny. Tuż za nim biegną inne suszone owoce z rodzynką, figą i daktylami na czele. Po piętach drepczą im ciemne, opiekane słody, chodź samej paloności praktycznie tu nie ma. Podobnie jak kawy, ale w przeciwieństwie do czekolady. Słodkiej i deserowej, słusznie kojarzącej się z pralinkami nadziewanymi śliwką właśnie. Jest bardzo słodko, deserowo i wykwintnie. Jestem zauroczony bogactwem oraz intensywnością doznań :D

Suska to niewątpliwie nader oryginalny, niesamowicie owocowy wywar i to nawet pomimo niezbyt okazałej pełni. Nie chciałbym używać tu słowa wodnistość, choć w sumie jest to jak dla mnie jedyny mankament tego napitku. No dobra.... wyraźna słodycz co prawda momentami także zaczyna męczyć, ale wówczas z odsieczą przybywa subtelny kwasek. Dzięki czemu ciągle mamy ochotę na następny łyk. Ciecz szybko znika ze szkła, a człek musi się pilnować, by się nie zachłysnąć tym zacnym trunkiem.

Tytułowa suska ponownie zdała egzamin na piątkę, choć jest to zupełnie odmienne piwo niż Imperium z Kormorana i broń Boże nie należy ich ze sobą porównywać i stawiać w jednej kategorii. To tak, jakby obok siebie na ćwierć mili postawić Ferrari i Poloneza. Bez sensu prawda?

Ps. na zdjęciu to nie odchody Piwojada, tylko suszone śliwki (nie Suski).

OCENA: 8/10

CENA: ok. 8ZŁ

ALK.6,4%
TERMIN WAŻNOŚCI: 04.08.2016

BROWAR PIWOJAD//SZCZYRZYCKI BROWAR CYSTERSÓW GRYF

Komentarze

NAJCHĘTNIEJ CZYTANE

TOP 10 POLSKICH PIW KONCERNOWYCH

Z racji moich zainteresowań, co jakiś czas ktoś mnie pyta, jakie jest moje ulubione piwo? Ja wówczas dyplomatycznie odpowiadam, że nie ma takiego piwa . Nie mam jednego ulubionego piwa, które darzyłbym największą estymą, szacunkiem i czcią, niczym muzułmanie Allaha. Powiem więcej: nie mam nawet jednego ulubionego browaru. I to z bardzo prostego powodu – na rynku jest tak dużo polskich świetnych, wręcz rewelacyjnych piw, że nie jestem w stanie wybrać jednego! Nie żartuję. Mimo widocznej rewolucji piwnej w naszym kraju, nadal zdecydowana większość konsumentów piwa, to niedoinformowani, zamknięci w sobie konserwatyści, którzy przez całe swoje życie pili co najwyżej 3-4 marki piwa. Oczywiście tymi piwami są ‘jasne pełne’ od „wielkiej trójcy” (KP, GŻ, CP), no może co niektórzy napili się raz, czy dwa porteru z Żywca. Z myślą o takich osobach postanowiłem napisać mały przewodnik, odnośnie najlepszych piw koncernowych, które miałem okazję próbować. Dlaczego akurat rzuciłem s...

Czytaj więcej

Nowe Tyskie Pilzner

Nie tak dawno temu w największej sieci handlowej w Polsce pojawiło się nowe piwo Tyskie Pilzner. Ekskluzywna złota puszka z pewnością ma sugerować obcowanie z produktem premium . Na opakowaniu znajdziemy szumne zapowiedzi wyraźnej goryczki, obfitej piany i klarownej złocistej barwy. To w sumie standardowe „Opowieści z Narni”, które znajdziemy niemal na każdym koncernowym (i nie tylko) piwie. Przy warzeniu użyto jednak tradycyjną metodę dekokcji, którą koncerny raczej już dawno zapomniały. Tutaj nie powiem, ale Tyskie mi zaimponowało. Trzeba jednak wspomnieć, że ledwie kilka lat temu, przez krótki okres czasu istniało piwo Tyskie Pilzne, które było bardzo słabe. Piłem go, choć recenzji na blogu próżno szukać. Może więc teraz uda się uratować honor Kompanii Piwowarskiej? Piwo faktycznie jest złociste i nie to, że jakieś blade, niczym siuśki maratończyka po czterdziestym kilometrze. Piany jest ogrom, ale zbyt drobna to ona nie jest. Poza tym, jak to w koncerniakach bywa – szybko opada...

Czytaj więcej

OKO W OKO - Perła Chmielowa vs Perła Export

Było już porównanie Perły Chmielowej Pils w brązowej i zielonej butelce ( tutaj ), no więc w końcu przyszedł czas rozstrzygnąć, która Perełka jest lepsza – Chmielowa, czy Export. Obydwie z pewnością mają swoich zwolenników, jak i przeciwników. Ja raczej opowiadam się za tymi pierwszymi, choć z pewną rezerwą. A tak osobiście i prywatnie, to wolę Chmielową, ale w brązowej flaszce. Co ciekawe, Perła Export pojawiła się na blogu, jako jedna z pierwszych recenzji, a było to równo dziesięć lat temu… To, że są to te same piwa już na wstępie trzeba wykluczyć, bowiem woltaż aż nadto się różni. Producent w obydwu przypadkach nie podaje składu, więc nie wiemy tak naprawdę, jakie różnice są na papierze, ale za chwilę przekonam się, jakie będą w ocenie organoleptycznej. Perła Chmielowa Pils Ładne piwko, złociste, klarowne. Piana średnio obfita, dość rzadka i szybko się dziurawi. Kilka minut i już jej nie było. Lacingu brak. W smaku znajome nuty trawiastego chmielu, ziół oraz jasne...

Czytaj więcej

WIELKI TEST MÓZGOTRZEPÓW

W pewien chłodny listopadowy wieczór, ja i czterech moich ziomali, spotkaliśmy się u mnie na kwadracie celem spożycia alkoholu. Nie jakieś tam zwykłe żłopanie piwska do meczu kopanego, czy innego MMA. Otóż tego wieczoru miał miejsce Wielki Test Mózgotrzepów!!! 9% alko and more … A co? Jak się bawić, to się bawić. Drzwi wyje…, okno wstawić ;p Oficjalnie strong lagery , w żargonie żulerskim mózgotrzepy lub mózgojeby . Są to jasne i bardzo mocne piwa o wyraźnie narzucającym się charakterze słodowym i alkoholowym. Ich jedynym celem jest dostarczenie do organizmu procentów, z czego doskonale zdają sobie sprawę wszyscy stali bywalcy osiedlowych monopolek (pozdro Wiesiek). Walory smakowe są tutaj na ostatnim miejscu. Tak to przynajmniej wygląda w teorii. SPRAWY TECHNICZNE Tym razem ekipa Wielkiego Testu składała się z pięciu osób: · Damian – amator Żubra w puszce (w butelce zresztą też). Nigdy nie rusza się z domu bez sw...

Czytaj więcej

V.I.P. MOCNE Z BIEDRONKI - RÓŻNICE MIĘDZY PUSZKĄ A BUTELKĄ

Ludzie ratunku! „Bieda-piwo” z biedry wkracza na salony! Kto nigdy w życiu nie pił V.I.P.a z Biedronki niech pierwszy rzuci we mnie kamieniem. Żadnych chętnych? Tak myślałem. V.I.P. Mocne to piwo kultowe . Jest bezczelnie tanie, mocne (nieźle dmucha w kaszkiet) i można je kupić w każdym z tysięcy sklepów największej sieci handlowej w tym kraju. Stosunek ceny do procentów jest w V.I.P.ie tak korzystny, że wywołuje spazmy i inne orgazmy wśród głodnej alkoholu klienteli. Zna je każdy, a kto nie zna, ten musi poznać . Mi też kilka razy zdarzyło się mieć z nim kontakt. W czasach liceum człowiek nie miał zbyt wiele hajsu, więc musiał sobie jakoś radzić… Ale nie o tym miało być, nie o tym. Odkąd pamiętam na biedronkowej półce zawsze dumnie stały puszki z V.I.P.em. Jednak ku mojemu zdziwieniu jakiś czas temu obok puszek pojawiły się także butelki! Biorę jedną do łapy i czytam: „Wyprodukowano przez – Zakłady Piwowarskie Głubczyce S.A.”. O żesz w mordę – pomyślałem. Przecież p...

Czytaj więcej

SHORT TEST: Dojlidy Classic powraca

Prolog: Kompania Piwowarska wskrzesiła markę Dojlidy. To fakt, a nie żaden ponury żart. Nie znam dokładnie historii tej marki (Dojlidy to nie było tylko jedno piwo), ale Kompania Piwowarska szybko się jej pozbyła, gdy stała się właścicielem browaru w Białymstoku. O co kaman: Dojlidy Classic, to oczywiście „jasne pełne”. To nie jest identyczne piwo, jak było kiedyś. Jest po prostu „inspirowane oryginalną recepturą” i powraca w odświeżonej formie jako hołd dla wielowiekowego dziedzictwa marki. Znaczy się – gówno z tego będzie. Wdzianko: Ładne, głęboko złociste, nie takie blade, jak typowy koncerniak. Piana średnio ziarnista, nader obfita, umiarkowanie trwała. Kichawa mówi: Dosyć ładny, świeży, głównie chlebowy zapaszek. Do tego dochodzą jakieś ciastka, słód oraz subtelny chmiel w oddali. Całość pachnie rześko i naprawdę solidnie. Jadaczka mówi: Dużo słodu, herbatników, chlebka i zboża. Ciała to tu nie brakuje. W tle biszkopty oraz delikatna chmielowość. Goryczka jakaś tam...

Czytaj więcej

OKO W OKO - Perła Chmielowa (brązowa butelka) vs Perła Chmielowa (zielona butelka)

Zgodnie z zapowiedziami teksty ukazujące się na blogu, gdzie porównuję ze sobą dwa piwa noszą od teraz nazwę „Oko w Oko” i stanowią niejako odrębny dział. Oczywiście wciąż są to recenzje, ale w moim odczuciu chyba nieco bardziej interesujące niż tradycyjne posty. Piwa tu opisywane są w jakimś stopniu do siebie podobne, może nawet niekiedy identyczne (przynajmniej w teorii). W każdym razie zawsze coś ich ze sobą łączy, ale też jednocześnie niekiedy dzieli. Moim zadaniem jest wskazać różnice i podobieństwa oraz rozstrzygnąć, które z nich jest lepsze i dlaczego. Jak widzicie dziś zajmę się piwem Perła Chmielowa Pils, bo tak brzmi pełna nazwa najbardziej popularnego „piwa regionalnego” z Lubelszczyzny. Nie zamierzam tutaj wchodzić w dysputy, czy Perła Browary Lubelskie to browar regionalny, czy już koncernowy. Faktem jest, że to moloch, a jego piwa można bez problemu kupić w całej Polsce. Kto nie był nigdy na Lubelszczyźnie zapewne nie wie, że w tamtych stronach słynna Perełka wyst...

Czytaj więcej

OKO W OKO - Łomża Jasne vs Łomża Pils

W swojej blogerskiej karierze piłem już nie jedną Łomżę. W zasadzie to chyba wszystkie jakie były przez ten czas na rynku. Wiadomo, że jedne piwa znikają, a w ich miejsce pojawiają się inne i mam tu na myśli tylko w obrębie jednej marki. Tak więc tych Łomż/Łomżów trochę już na blogu było. Ostatnio wpadłem jednak na pomysł, aby porównać dwa chyba najbardziej popularne piwa z tej marki – Łomża Jasne i Łomża Pils . To pierwsze jest mi bardzo dobrze znane i lubiane. Można rzec, iż ostatnio regularnie zasila ono moje gardło. Jest piwem szeroko dostępnym, względnie niedrogim, dosyć smacznym i po prostu pijalnym. Łomża Pils natomiast pojawiła się na rynku jakieś dwa lata temu, a na blogu dostała taką samą notę, jak jej starsza siostra. Jednakże piłem to piwo łącznie może trzy razy. Złych wspomnień nie mam, więc uważam je za godnego rywala dzisiejszego „pojedynku”. Łomża Jasne Piwo ubrane jest w jasno złoty odcień o idealnej klarowności. Piana jest całkiem słusznych rozmiarów,...

Czytaj więcej

Piwa Naszego Powszedniego

Szukaj na tym blogu