MOJA PIWNICZKA: 4-LETNI CIECHAN PORTER 22°

   "Moja Piwniczka" to regularny cykl degustacji porządnie wyleżakowanych piw (minimum 4-letnich), które pojawiają się na blogu mniej więcej raz na miesiąc w okresie jesienno-zimowym.

Drugi sezon cyklu  „Moja Piwniczka” uważam za oficjalnie otwarty! Jak wiecie latem odpuszczam tą zabawę, ale gdy tylko przychodzi jesień i robi się chłodno od razu sięgam w głąb mojej piwnicy po wyleżakowane cymesy. Dla nowych, a także nieco mniej kumatych czytelników z tego miejsca polecam mój artykuł „Wszystko co powinieneś wiedzieć o leżakowaniu piwa”, który to stanowi swoiste preludium do tego działu. Zawarłem w nim wszystkie niezbędne informacje odnośnie zagadnienia leżakowania piwa. Naprawdę warto się z nim zaznajomić, by nie zadawać zbędnych i niekiedy mało sensownych pytań :)

Jak widzicie dziś zabieram się za ponad czteroletniego porterka z Ciechanowa. Początkowo Browar Ciechan produkował tylko portera 18-tkę, ale szybko poszedł po rozum do głowy, warząc cięższą ‘dwudziestkę dwójkę’ i tym samym dając beergeekom powód do zbiorowej masturbacji, czy innych osobistych uniesień. Nie ulega wątpliwości, że Ciechan Porter 22° to jeden z bardziej cenionych krajowych ‘bałtyków’. Żaden entuzjasta ciemnych klimatów nie przejdzie obojętnie obok takiego specjału. Obejrzy się choćby na moment ;p

Już świeże egzemplarze uwodzą głębią smaku i złożonym aromatem. Jak zatem wypada ponad czteroletni okaz, starzony w odmętach chłodnej i ciemnej piwnicy?

Producent	Browar Ciechan
Termin ważności	08.01.2014
Wiek (miesiące)	52
Zawartość alkoholu (%)	9
Ekstrakt (°Blg)	22

Ciechan Porter 22° to jeden z ciemniejszych porterów bałtyckich. W zasadzie jest niemal zupełnie czarny i totalnie nieprzejrzysty. Generuje niezbyt wysoką, acz ładnie zbudowaną pianę o puszystej, drobnej strukturze i zacnym beżowym odcieniu. Całość prezentuje się niezwykle dostojnie i elegancko. 

Smak… mhmmm… jest dość pełny, na pewno bogaty, niebywale ułożony i taki strasznie gładki. Alkoholu nie czuć tu absolutnie wcale. Nic, a nic! Czekolada deserowa w taki fajny sposób miesza się tutaj z wyraźnymi i jakże przyjemnymi akcentami kakao, drogich pralinek i łagodnej kawy ze śmietanką. Na dalszym planie dopiero koncert dają nuty winne, prażone słody, melasa, karmel oraz opiekane ciemne pieczywo a’la pumpernikiel. Akompaniują im rodzynki, suszone śliweczki oraz wiśnie. Mam wrażenie jakbym przed chwilą zjadł czekoladkę wypełnioną sokiem z tychże owoców. Wysycenie jest oczywiście niskie, ale to przecież standard. Goryczka niewielka, a całość kieruje się bardziej w te słodsze rejony, co zresztą nie jest żadnym zaskoczeniem. Cholernie smaczne to jest. Smaczne, bogate i złożone! Pychotka :D

W aromacie także na bogato. Przepych, dobrobyt oraz luksus na najwyższym poziomie. Piwo pachnie nad wyraz intensywnie i wielowątkowo. Od razu czuć, że ma już swoje lata. Jest w kompletny sposób ułożone i takie zharmonizowane można rzec. W tym elemencie aspekty słodowe są jakby silniejsze i wywołują mocne skojarzenia z lekko palonością, słodko-gorzką czekoladą, ciemnym pieczywem, melasą oraz delikatną kawą. Drugi plan to niezbyt odkrywcza, ale dość przyjemna nuta karmelu, suszonych owoców i coś jakby toffi i/lub cukru kandyzowanego. Owszem, jest słodko, ale bez wszelakich przesadyzmów. Nie jest chyba możliwe, aby porter bałtycki z biegiem czasu stawał się bardziej wytrawny i gorzki Zawsze przybędzie mu nieco słodyczy, poza tym generalnie styl ten już z definicji jest poniekąd słodkawy. Całość pachnie naprawdę cudownie, onieśmielająco. Wprost przepięknie! Żadnego alkoholu nawet ze świecą tu nie znajdziesz ;p

Porządnie wyleżakowany okaz tego porteru smakuje i pachnie cholernie bogato. Piwo jest bardzo pełne w smaku, bardzo treściwe i strasznie złożone. Upływ czasu widać tutaj dość wyraźnie – przybyło mu trochę słodyczy i suszonych owoców, goryczka stała się prawie, że niezauważalna, a alkohol zniknął w zasadzie całkowicie. Całość stała nie niespotykanie gładka, miękka i zaokrąglona. Trunek w przyjemny sposób lepi się do podniebienia, długo i powoli sunie w dół przełyku, osadzając się na ściankach. Co ciekawe, jego gęstość wcale nie jest jakaś olbrzymia. On po prostu jest niebywale aksamitny, taki kremowy i puszysty. No generalnie pije się go nadzwyczaj przyjemnie!

Świeża wersja smakowała doskonale. Ów czterolatek również zasługuje na piedestał, ale które jest lepsze? Żadne. W tym konkretnym przypadku ocena pozostaje taka sama, czyli równie wysoka. Wyleżakowany egzemplarz smakuje po prostu inaczej. Żeby zrozumieć, trzeba tego doświadczyć.

OCENA: 9/10

Jeśli ten tekst Ci się spodobał i nie chcesz, by w przyszłości ominęły Cię kolejne, ciekawe artykuły na temat wyleżakowanych piw – już teraz zapisz się do newslettera, dołącz mnie do swoich kręgów Google+ lub polub mój profil na fejsie ;>