NIUDA

Jakiś czas temu Browar Szałpiw zaprezentował piwo Niuda (z utytłaną sznupą), czyli tłumacząc z polskiego na nasze – świnia z ubrudzoną gębą. Jak widzicie moja świnka ma czystą buzię ;p

Po wczorajszym Naked City z Radugi, postanowiłem pozostać w klimatach belgijskich, które zresztą bardzo sobie cenię. Niuda generalnie nie została przypisana do jakiegoś konkretnego stylu, ale patrząc na parametry oraz kolor można wnioskować, że jest to coś na kształt Belgian Golden Ale lub Belgian Blond Ale.

W zasypie wylądował słód pilzneński i pszeniczny, płatki owsiane, kolendra, skórka pomarańczy, trzy nowozelandzkie chmiele oraz jeden pochodzący z Australii. Jest to całkiem bogaty i urozmaicony skład, ciekawy tylko jestem, czy aby w tym wszystkim nie ma lekkiej przesady? Przecież o typowo belgijskim charakterze decydują zazwyczaj specjalne szczepy drożdży (choć przyprawy także są dopuszczalne), które wnoszą typowe dla tych piw owocowe estry oraz przyprawowe fenole. 

Niuda z Szałupiw to ciemno złoty, umiarkowanie mętny trunek, któremu gdzieś zapodziała się biała pierzynka, znaczy się piana. Piwo jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki w ogóle się nie pieni! Nic, zero, null. Naprawdę bardzo rzadko spotykany obrazek. Niezła wpadka trzeba przyznać.

Tym razem degustację zacznę od smaku. Już pierwszy łyk pomógł mi odnaleźć złodzieja białego puchu – jest nim niskie wysycenie. Tragicznie niskie, wręcz zerowe. Piwo w jakiś tajemniczy sposób praktycznie wcale nie ma w sobie gazu, dzięki temu się nie pieni. Voilà!

Sam smak jest nieco słodkawy, wyraźnie słodowy, z dominantą herbatników, karmelu i słodu pszenicznego. W tle pobrzmiewają belgijskie klimaty złożone głównie z lekkich przyprawowych akordów, jednak spodziewanej kolendry nie wyczuwam Jest za to delikatna skórka pomarańczy oraz chmielowość, jednak nie powiedziałbym, że to zasługa nowozelandzkich lupulin (dominują zioła i trawa). Wszystko to zanurzone jest w nadzwyczaj wyraźnych akcentach drożdżowych, które ujemnie rzutują na rześkość i pijalność tego wątpliwego napitku. Finisz okraszony został niezbyt mocną, acz wyraźną goryczką, która co prawda nie zalega, ale ze względu na mdły i nieułożony charakter daleko jej do szlachetności. Wyraźnie brakuje mi ta jakiejś typowowo owocowej nutki, która skontrowała by obfity, słodowo-drożdżowy profil tego piwa.

W aromacie jest już dużo lepiej. Przede wszystkim pojawiają się lekkie owocowe tony w postaci brzoskwiń, jabłek i dojrzałych moreli. Przyprawowe fenole (głównie goździk oraz pieprz) także są obecne, jednak ich ilość wciąż jest niezadowalająca. Co ciekawe pojawia się także obiecana na kontrze, subtelna nuta kolendry, której nie było w smaku.  Nieco z boku trzymają się lekkie akcenty drożdży i nieźle ukrytego słodu o herbatnikowo-ciasteczkowym profilu. W tle niczym ulotny wiatr przewija się szczypta kwiatowych doznań, pochodząca od nowozelandzkich chmieli jak mniemam.

Wychodzi na to, że piwo ma dwie twarze – bardzo ładny i urozmaicony aromat o wyraźnie belgijskim charakterze oraz nieciekawy, mdły i mało rześki smak, który niezbyt zachęca do konsumpcji.

Całość cechuje się przeciętną treściwością, co najwyżej średnią pełnią i raczej znikomą pijalnością. Może nie jest to jeszcze wodnistość, ale piwo naprawdę jest płaskie w smaku, rzekłbym bezpłciowe. Wypić wypiłem, ale chwilami po prostu byłem zmuszony mocniej zacisnąć zęby. Ewidentnie coś poszło nie tak, może przy rozlewie, może na etapie samej fermentacji, nie wiem, ale w takiej formie zdecydowanie odradzam. No, chyba że ktoś chce je sobie tylko powąchać ;)

OCENA: 5/10

CENA: nieznana

ALK.6,4%
TERMIN WAŻNOŚCI: 26.09.2015

BROWAR SZAŁPIW//BROWARY REGIONALNE WĄSOSZ