ZDUŃSKIE PIWO MIODOWE

Bardzo dawno nie piłem żadnego honey beer, toteż z co najmniej średnią aprobatą przyjąłem na klatę ‘miodziaka’ z reaktywowanego w ubiegłym roku Browaru Staropolskiego w Zduńskiej Woli. Nie żebym był jakimś tam smakoszem piw miodowym, ale po prostu byłem ciekaw wyrobów z tego, nigdy przeze mnie nie eksploatowanego przybytku.

Pamiętacie jak jeszcze kilka lat temu były popularne tego typu piwa? Ehhh... to były czasy ;p

Po niezbyt udanym Poskim Lagerze przyszła więc pora na Zduńskie Miodowe, które jest niefiltrowanym wywarem, gdzie zawartość użytego miodu wynosi 30gram na litr piwa. Nie mam pojęcia czy to dużo, czy mało, ale szacun, że w ogóle zamieścili taką informację. Chyba pierwszy raz się spotykam z taką praktyką, szkoda jednak, że nie pokusili się poinformować szanownego klienta o jaki rodzaj miodu chodzi, bo słowo „naturalny” nie za dużo piwnej gawiedzi mówi. 

Piwo nalało się z dość obfitą i białą jak świeży śnieg pianą. Przyznam, że ładnie ona wygląda – jest zbita, drobno pęcherzykowa i w nie opada w oka mgnieniu jak to często bywa. Nie mniej jednak o jakimkolwiek lacingu możemy tylko pomarzyć.

Wysycenie CO₂ jest średnie delikatnie w kierunku niskiego, a kolor tego napitku jest pełno złoty i bardzo mętny (co oczywiście przy miodzie i braku filtracji jest zrozumiałe).

Przez pierwszych kilka łyków ‘miodziak’ ze Zduńskiej Woli wydawał mi się nad wyraz gorzki i to w tym negatywnym znaczeniu tego słowa. Po kilku minutach jednak tępa i nieco mdła goryczka zelżała do niezbyt już wysokiego poziomu i została zastąpiona przez dosyć wyraźne (lecz nie przesadzone) nuty słodkawego miodu wymieszanego z biszkoptowym słodem i subtelnym karmelem. Całość sprawia wrażenie nader naturalne i raczej nie czuć tu żadnych sztucznych dodatków. Fakt – piwo jest dosyć słodkie, ale na szczęście nie przesadzone w tej materii. Chmielowa goryczka jest wyczuwalna, chociaż finalnie jest niezbyt mocna i mimo wszystko nadal nieco tępa.

W aromacie aspekty miodowe w dość znacznej mierze przykrywają nieśmiałe akcenty jasnego słodu, który w tym przypadku także przybiera formę słodkawych biszkoptów i innych ciasteczek. Rzecz jasna nie można tu pomijać wyraźnego karmelu, który razem z niuansami miodowymi tworzy słodko-ulepkowaty mariaż, wyraźnie górujący na całą resztą składowych tego aromatu. I sumie to by było na tyle. Zapach jak w typowym piwie miodowym, gdzie miód zabija niemal doszczętnie klimaty zwykłego jasnego lagera, będącego przecież podstawą tejże mieszaniny.

Piwo jest bardzo treściwe w odbiorze, pełnia również na wysokim poziomie. Jedynie z pijalnością nie jest najlepiej, bowiem nieciekawa goryczka skutecznie zniechęca do sięgnięcia po kolejny łyk.

Widzę tu spory potencjał, chociaż jest kilka rzeczy do poprawki. Fajnie, że nie przesadzoną ze słodyczą – teraz już wiem, że 30 gram miodu na litr piwa to maksimum, jakie jestem w stanie zaakceptować (chociaż to pewnie też zależy od rodzaju samego miodu). Gdyby jego ilość była mniejsza to prawdopodobnie pojawiło by się tutaj więcej niuansów typowego lagera, których nie ukrywam, trochę mi tu brakuje.

Może i nie jest to najlepsze piwo miodowe jakie piłem (tu prym wiodą ciemne trunki), ale z drugiej też strony nie poczułem się w żaden sposób rozczarowany.

OCENA: 6/10

CENA: 4.30ZŁ (Bank Piwny)

ALK.4,5%
TERMIN WAŻNOŚCI: 05.12.2015

BROWAR STAROPOLSKI