BIRBANT BLACK AIPA

Dawno nie miałem nic w ustach od Birbanta, pora więc nadrobić ociupinkę piwnych zaległości. Nie bez powodu padło na ‘ciemną ipę’ -  brała bowiem ona udział w niedawnej Degustacji Piw Black IPA, organizowanej przez Częstochowski Krąg Bractwa Piwnego z moją osobą na czele.

Niestety ku zaskoczeniu degustujących Birbant Black AIPA nie wypadło najlepiej. 22,6 punktów na 50 możliwych i dziewiąte miejsce wśród jedenastu aspirantów do podium, to zdecydowanie poniżej oczekiwań piwnych geeków i wszelakiej maści hop headów.

Tak więc z wielką ochotą i wnikliwością Sherlocka Holmesa przyjrzę się teraz temu piwu z bliska, w domowym zaciszu, bez zgiełku i typowo barowej atmosfery. Postaram się obalić lub potwierdzić tezę słabej dyspozycji tego egzemplarza, gdyż akurat pochodzi on z tej samej warki, co degustacyjna próbka. 

Rzeczone piwo nalało mi się z bardzo obfitą pianą. Tak obfitą, że musiałem sobie nieco poczekać aż opadnie, zanim mogłem dolać więcej piwa. Piana ma ładny, beżowy odcień, jest mieszano ziarnista i opada w iście żółwim tempie, zostawiając bardzo liczne zacieki na szkle. Muszę przyznać, że raczej rzadko piwo częstuje mnie takim zacnym widokiem.

Trunek jest średnio wysycony, a jego barwa w pokalu wygląda na czarną, jednak w rzeczywistości mamy tu do czynienia z ciemno brunatną cieczą, która jest zresztą bardzo mętna i nieprzejrzysta.

Tuż po przelaniu zawartości butelki do szkła buchnęło mi w twarz ‘amerykańcami’ aż miło, jednak po kilku minutach aromat porządnie się stonował. Nawet po porządnym ogrzaniu się piwa (choć już od razu nie było ono zbyt zimne) zapach jest co najwyżej średnio intensywny. Dominują w nim co prawda cytrusy okraszone nutką słodkich owoców tropikalnych, jednak to nie do końca jest to, czego bym oczekiwał po Tomahawku, Centennialu i Chinooku. Cała ta owocowość zanurzona jest po uszy w tostowej słodowości, zalatującej nieco lekką i ulotną czekoladą. Obiecywanej na etykiecie kawy próżno tu szukać. O jakichkolwiek nutach żywicy i lasu nawet nie wspomnę. Całość jest płytka i mało wyrazista.

W smaku natomiast pojawia się już niewielka kawowość, otoczona zewnątrz opiekanym słodem, chlebkiem razowym i dość sporą dozą czekoladowej słodyczy. Tuż za nią podążają rezolutne klimaty kwaskowych cytrusów oraz szczypta mango, marakui i brzoskwini, które razem wzięte tworzą swoistą i całkiem wydajną przeciwwagę w opozycji do słodowej podbudowy. Co w tym wszystkim najdziwniejsze, to bardzo mizerna kawowo-chmielowa goryczka, która jest tak słaba, że chwilami w ogóle można o niej zapomnieć. Obiecywane 60 IBU można między bajki włożyć – piłem pilsy, które bardziej siekały mi podniebienie niż to -bądź, co bądź - Black IPA.

Piwo ma odpowiednią dla stylu treściwość, pełnię oraz bardzo dobry balans, który jednak nie jest zasługą lakonicznej goryczki, lecz fajnej i lekko kwaskowej owocowości. Samą pijalność oceniam jako średnią, bowiem piwo jakoś specjalnie nie powala intensywnością wrażeń.

Sumarycznie nie jest jednak tak źle, jak wynikałoby to z wyniku naszej Degustacji. Oczywiście do wybitności daleko temu piwu, niczym Polsce do supermocarstwa, aczkolwiek jako takich wad sensorycznych nie stwierdziłem. Nie mniej jednak aromat ewidentnie do poprawki, podobnie jak lapidarna goryczka.

OCENA: 6/10

CENA: nieznana

ALK.6,5%
TERMIN WAŻNOŚCI: 10.06.2015

BROWAR BIRBANT//BROWAR ZARZECZE