Risfactor Double Barrel Aged. Czy podwójne beczkowanie ma sens?

Jeśli był na blogu zwykły Risfactor, to oczywiście nie mogło zabraknąć Risfactora Double Barrel Aged, leżakowanego w dębowych beczkach po Bourbonie oraz rumie! Bo wiecie Rybolki, że Pinta wydała na świat jednocześnie dwie wersje tego piwa? Na pewno wiecie :)

Co my tu mamy? Podwójne beczkowanie. Ostatnio rzucił się także na to Rockmill, ale poza tymi dwoma incydentami jakoś nie kojarzę więcej piw, które spędziły swój czas w dwóch różnych beczkach. Nawet jeśli ktoś jeszcze na to wpadł, to i tak wciąż jest to u nas zupełna nisza. Nie twierdzę, że im więcej beczek, tym lepiej. Pewnie nie w każdym przypadku tak będzie, a finalnie to już ludzie zweryfikują, czy taki zabieg się opłacił.

Ja już wiem, że nie opłacił się dla mojego portfela – wersja specjalna jest na oko trzy razy droższa od podstawki! Owszem, tu mamy jeszcze kartonik, ale umówmy się szczerze, ile on może kosztować? Raczej nie więcej jak dwa złocisze, więc to znikomy procent jeśli chodzi o cenę widniejącą na sklepowej półce.

Wersja podstawowa porządnie przemeblowała mi poddasze, otarła się o ideał, dając poczucie spełnienia i niemal stuprocentowej satysfakcji. Nawet zastanawiałem się, czy nie dać „dyszki”, ale tą sposobność zostawiłem sobie dla wersji beczkowej. Chociaż kto wie, może ona wcale nie okaże się lepsza? Odpowiedź poniżej craftopijcy ;)

Aha – po wizycie w dwóch beczkach po destylatach woltaż piwa wzrósł do zabójczych dla zwykłych zjadaczy chleba 13-tu procent!!!

O wyglądzie nie będę Wam tu dzisiaj pierniczył, bo są ważniejsze tematy. Zresztą wygląda to identycznie jak podstawka, więc wiecie gdzie szukać takowych informacji.

O zapachu natomiast będę prawił i to całkiem sporo :D Aromat tego napitku czuć dość wyraźnie już z odległości metra. Jest mega intensywny. Już za sam ów fakt chłopaki z Pinty mają szacun u mnie na dzielni. Na wstępie powiem, że jest zauważalna różnica w porównaniu z wersją bez BA. Nie mówię, że ten zapaszek mi się bardziej podoba. On jest po prostu… inny. Wciąż jest mnóstwo czekolady deserowej, morze kakałka, całkiem sporo pralinek i ziaren arabiki, czy innej kawusi (nie wiem, nie znam się, bo nie pijam). W każdym razie czarno tu i fest palono. Jest nawet popiół i oczywiście są palone słody, o których niemal zapomniałem wspomnieć. Tuż po chwili natomiast pojawia się Bourbon, w asyście starej dębiny, waniliny, melasy, przypalonego karmelu i alkoholu. Dosyć wyraźnego, chwilami zbyt mocno narzucającego się. No, ale w końcu trzynaśnie „voltów”, to już nie przelewki. Nie oczekiwałem przecież balsamu pokroju Milk Stouta. Etanol jest obecny, ale da się z tym żyć. W tle majaczą jeszcze palone zboża, echa chleba razowego, anyżu i mocno przypieczonego spodu od ciasta. Przepięknie i niebywale bogato to pachnie. Cudo po prostu. Wow!

W smaku również na bogato, również po Bizantyjsku. Jedyne co mi przeszkadza, to dość wyraźna nuta alkoholu, który trochę piecze mnie w buzi i przełyku. Ja wiem, że 13% to końska dawka, ale jednak odnoszę wrażenie, że piwo nie jest jeszcze w tym momencie dobrze ułożone. Alko piecze, gryzie i z pewnością zalega na podniebieniu, co nie jest rzeczą super fajną. Zacząłem od minusa, ale dalej są już tylko same superlatywy. Zajebista gęstość, pełnia, oleistość, aksamitna i mega gładka konsystencja – to wszystko się nie zmieniło. Mnóstwo świeżo parzonej kawy bez cukru, gorącej czekolady do picia, gorzkiego kakao, palonych słodów, karmelu i dębowego drewna (nie jadłem, ale tak sobie je wyobrażam). Nieco z boku czai się subtelna wanilia, nieco Bourbonu, melasy i szczypta cukru trzcinowego. Palono-kawowa goryczka jest nader wyrazista i konkretna. Smaga moje kubki smakowe dość grubym biczem, ale w zasadzie większej krzywdy mi nie wyrządza. Całość jest chyba bardziej brązowa, aniżeli czarna, ale też może się podobać. W sumie jest bardzo konkretnie, do bólu wyraziście, wielowątkowo i smacznie, tylko kuźwa ten alkohol psuje urok jak nieumyte i zlepione włosy u Shih tzu!

Pełnia smaku rozpierdala mnie na kawałeczki, do tego dochodzi ta niesamowita gładkość i gęstość syropu, czy oleju silnikowego (30º Plato ludziska!). Mamy tu umiarkowaną treściwość i stojącą w opozycji wyraźną, acz nie mocarną goryczkę. Tak więc piwo jest bardzo dobrze zbalansowane. To niewątpliwy plus. Jego złożoność i bogactwo smaku także budzi spory respekt, nawet u takiego starego wyjadacza, jak ja ;> Beczki są w miarę wyraźne i w mojej opinii zrobiły co trzeba. Może nie wiem za bardzo, co ma tutaj wnosić ten rum, ale amerykańska whisky oczywiście swoje zrobiła.

Cóż, piwo na pewno jest bardzo dobre i szalenie bogate w doznania. Kuleje tu natomiast ogólne nieułożenie i zbyt wyraźny – nawet jak na ten woltaż – alkohol. Gdyby to poprawić (poczekać z rok, czy półtora), to wersja Double Barrel Aged dorównałaby wersji podstawowej. W chwili obecnej niestety wypada nieco słabiej. Słabiej wcale nie oznacza słabo. Risfactor Double BA wciąż jest piwem nietuzinkowym, robiącym duże wrażenie i poniekąd oryginalnym. Choć ta horrendalna cena może niektórych odstraszać…

Uwaga! Piwo porządnie czochra beret, więc pijcie z rozwagą ;)

OCENA: 8/10

CENA: ok 30ZŁ

ALK. 13%

TERMIN WAŻNOŚCI: 16.02.2012

BROWAR PINTA//BROWAR NA JURZE