MOJA PIWNICZKA: 4,5-LETNI PORTER ŁÓDZKI

"Moja Piwniczka" to regularny cykl degustacji porządnie wyleżakowanych piw (minimum 4-letnich), które pojawiają się na blogu mniej więcej raz na miesiąc w okresie jesienno-zimowym.

Wiosna, Panie wiosna. Choć na razie chyba tylko kalendarzowa, bo z okna wciąż miejscami śnieg widzę… Zgodnie zatem z moimi zapowiedziami, w tym sezonie jest to już ostatni wpis z cyklu „Moja Piwniczka”. Łezka się w oku kręci, ale nie martwię się – widzimy się jesienią z kolejną porcją dobrze wyleżakowanych piw. I tu uchylę Wam rąbka tajemnicy – nie będą to tylko RISy i portery bałtyckie :)

No dobra, dziś na warsztat bierzemy dobrze Wam znany Porter Łódzki w starych jeszcze szatach, które doskonale pokazują, że nie zawsze zmiana wizerunku (opakowania) wychodzi piwu na dobre. Stara pucha jest po prostu stylowa i elegancka, nowa natomiast mocno trąca szmirą i taniością, kojarząc się co najwyżej z poziomem niskobudżetowych marketowych mózgotrzepów.

O samym Porterze Łódzkim można by pisać wiele. Jedną z ciekawostek jest to, że Łódzki to jedyny polski porter dostępny z „konserwy”. Przez wiele lat był cholernie trudno dostępny i jednocześnie uważany za jednego z lepszych krajowych ‘bałtyków’. Trudno się z tym nie zgodzić. W moim mniemaniu wciąż jest to pierwsza dziesiątka (z tych ogólnie dostępnych, jednorazowych craftów nie liczę). Owszem, świeży egzemplarz degustowany na blogu trochę zbyt wyraźnie trącał alkoholem, stąd i jego stosunkowo nie za wysoka ocena. Jednakże powiadam Wam – piłem to piwo kilkanaście/kilkadziesiąt razy i nigdy więcej nie miałem już problemów z nieułożeniem. Widocznie po prostu trafiła mi się trochę mniej udana warka, przecież to się zdarza nawet najlepszym.

Producent	Browary Łódzkie
Termin ważności	15.10.2015
Wiek (miesiące)	53
Zawartość alkoholu (%)	9,5
Ekstrakt (°Blg)	22

Otwieram i przelewam. W wyglądzie nic się nie zmieniło. Piwo jest ciemnobrunatne, niemal czarne i rzecz jasna klarowne. Piana niezbyt wysoka, ale jeszcze nie skąpa. Ładna, beżowa w barwie, średnio ziarnista, raczej mało żywotna. No, ale przecież to nie jest najważniejsze. 

Smakujemy. Mhmmm… szału ni ma. Jest słodkawo, jest porterowo, ale nie jakoś bardzo odmiennie w stosunku do świeżaczka. Oczywiście alkoholu to ja tu nie czuję praktycznie wcale – ułożenie jest wzorcowe. Jak już Wam pisałem, w tym piwie to normalka. Mamy tu całkiem sporo czekoladowych klimatów, są jakieś pralinki (niekoniecznie te z wyższej półki), są ciastka kakaowe i wafelki typu Prince Polo, czy Princessa. Mistrzem drugiego planu są akcenty rozpuszczalnego kakao, kawy zbożowej i ciemnych, prażonych słodów. Samej paloności w zasadzie tu nie ma, ale ten typ tak ma. Jest to jeden z tych słodszych i mało zadziornych porterów bałtyckich. Totalnie w tle natomiast baraszkują nieśmiałe tony lukrecji, suszonych owoców i pieczywa razowego. Pojawia się też taka dziwna i trudna do sprecyzowania nutka piwniczna - jakby starej, pokrytej białym nalotem czekolady, co oczywiście do przyjemnych doznań nie należy. Goryczka jest niewielka i zupełnie nieinwazyjna, choć o dziwo, to wystarcza do jako takiego balansu. Nie można powiedzieć, że piwo jest zbyt słodkie, czy mulące. Sumarycznie jednak w smaku jest takie se. Z pewnością wypada gorzej niż świeży egzemplarz.

Czy zapach uratuje choć trochę sytuację? Po części tak. W tym aspekcie upływ czasu jest chyba jeszcze mniej widoczny. Od groma tu przeróżnej maści czekoladek i różnej formy kakao. Są pralinki, gorąca czekolada, jak i mleczna w postaci tabliczki. Oczywiście kakałko typu Puchatek, czy Nesquik też się tu znajdzie. Suszone owoce trochę cofnęły się do defensywy, a ich miejsce zajęły tego typu rzeczy: bardzo łagodna zbożówka, muśnięta opiekanym słodem, szczyptą lukrecji, pieczywa razowego, a także prażonego słonecznika. Co dziwne – daleko w głębi majaczy bardzo nieznaczna, acz obecna nutka szlachetnego alkoholu, która mi na przykład kojarzy się z jakimś czekoladowo-owocowym likierem. Piwo jest bardzo złożone w aromacie. Pachnie dosyć przyjemnie, trochę inaczej niż świeżak, ale czy aby na pewno lepiej? Niestety chyba nie.

4,5-letni Porter Łódzki wciąż jest piwem bardzo pełnym w smaku, wielowątkowym, wysoce treściwym, słodkawym, ale bez przegięcia w tej materii. Brakuje tu pazura, czy paloności, ale to piwo po prostu takiej jest. Bogate w doznania, ale raczej łagodne, ułożone i mało zadziorne (nawet jako świeży egzemplarz).

W mojej ocenie sam aromat wciąż stoi na wysokim poziomie, czego nie można powiedzieć o wrażeniach gębowych. Piwo utleniło się w ten niezbyt przyjemny sposób, wywołując konotację z bardzo starymi czekoladkami, a to już nie jest przyjemne. Co dziwne, suszone owoce jakby zelżały na sile. Spodziewałem się wręcz sytuacji odwrotnej, ale jak widać starzenie się piwa, to nie taka prosta sprawa. Każde pite przez mnie piwo dostarcza mi innych wrażeń oraz innych przemyśleń.

Powiem tak – wersja testowana na blogu dostała „tylko” siódemkę ze względu na zbyt alkoholowy profil. Każda inna warka tego piwa którą piłem, dostałaby ode mnie ósemeczkę. Natomiast 4,5-letni Porter Łódzki jest wart nie więcej niż…

OCENA: 6/10

Jeśli ten tekst Ci się spodobał i nie chcesz, by w przyszłości ominęły Cię kolejne, ciekawe artykuły na temat wyleżakowanych piw – już teraz zapisz się do newslettera, dołącz mnie do swoich kręgów Google+ lub polub mój profil na fejsie ;>