MOJA PIWNICZKA: 4-LETNI OKOCIM PORTER

"Moja Piwniczka" to regularny cykl degustacji porządnie wyleżakowanych piw (minimum 4-letnich), które pojawiają się na blogu mniej więcej raz na miesiąc w okresie jesienno-zimowym.

Święta, Święta i po Świętach jak mówi mądre polskie powiedzenie. Do kościoła się poszło, na tackę się księdzu rzuciło, na Wigilii tradycyjnie się przejadło, wódkę u wujka się wypiło, kaca się miało. Wszystko jak co roku. Pora więc wrócić do dnia codziennego. Może jeszcze nie do pracy, ale do degustacji piwek już jak najbardziej, zwłaszcza że dzisiaj czeka na mnie nie lada napitek.

Wiecie, zawsze się jaram kolejnym porterem z cyklu „Moja Piwniczka”. Zawsze zastanawiam się jak mocno zmienił go czas, czy piwo będzie lepsze, czy gorsze niż w wersji świeżej? Czy jest w ogóle sens trzymać piwo przez kilka lat w piwnicy? Chyba jeszcze jestem za młody i za głupi, by odpowiedzieć na to pytanie. Chyba wciąż czeka mnie jeszcze dużo łopatologicznych degustacji nim zgłębię ten temat dogłębnie. Nie przedłużajmy więc.

Okocimia Porteru chyba nie muszę nikomu przedstawiać choć w tej butelce i tej szacie graficznej z pewnością nie wszyscy będą go pamiętać (piwo słynie z ciągłej zmiany wizerunku). Porter koncerniak, ale wg mnie o równie solidnej renomie co konkurent z Żywca. Powiem więcej – jest to jedno z najczęściej pitych przeze mnie porterów bałtyckich. Jest szeroko dostępny, tani, no i dość dobry. Czego chcieć więcej? Co prawda degustowany na blogu egzemplarz jakoś specjalnie mnie nie zachwycił, ale później było już tylko lepiej :)

Producent	Carlsberg Polska
Termin ważności	15.09.2014
Wiek (miesiące)	51
Zawartość alkoholu (%)	8,3
Ekstrakt (°Blg)	22 (prawdopodobnie)

Okocim Porter nawet po tylu latach wygląda godnie i poczciwie. Piwo nosi niemal czarną, a w rzeczywistości ciemną brunatną barwę i jest rzecz jasna klarowne. Piana jest bujna, drobna, zwarta i przyjemnie puszysta. Do tego niebywale trwała! Opada wolno i niespiesznie, pięknie przy tym krążkując. Naprawę niesamowity widok, aż ślinka cieknie ;)

Pora zmoczyć mordkę. Łał, piwo nie jest zepsute! Dacie wiarę?! ;p Powaga. Jest dobre, smaczne jest :D Odpowiednio gęste, dość gładkie i puszyste. Zajebiście ułożone, takie grzeczniutkie, wykoncypowane i szlachetne. Pełni mu nie brakuje, ciecz fajnie oblepia od środka. Dominuje tu różnej maści czekolada. Zarówno w formie mlecznej, jak i deserowej, są też pralinki. Wszystko oczywiście w rasowym wydaniu. Drugi plan to zajefajne suszone owoce – rodzynki, śliwki, figi i daktyle. O to właśnie chodziło! W miarę picia jest coraz lepiej. Pojawiają się ciemne, lekko palone słody oraz nieco opiekanej skórki chleba, polanej subtelną ilością karmelu. Bardzo intrygująca natomiast jest tutaj nutka orzechów laskowych, występująca tuż nad horyzontem. Finisz jest długi i esencjonalny, wybitnie czekoladowy, bardzo przyjemny. Goryczka może i niewielka, ale taka w zupełności wystarcza. Jest słodkawo, ale bez przegięcia. Alkohol ułożył się niemal do granic możliwości. Oczywiście woltaż nie jest jakiś powalający, ale i tak brawa się należą. Generalnie prócz wyrazistych suszonych owoców i ułożenia alkoholowego, to jakoś specjalnie nie widzę tutaj upływu tak długiego czasu. Oczywiście są świeże piwa w takim wydaniu, więc bardzo prawdopodobne, że w ciemno mógłbym się nabrać.

Sumarycznie rzecz ujmując smakuje mi to jak jasna cholera. Śladów utlenienia jest nie dużo, ale piwo i tak jest wyborne!

Wąchamy. To znaczy jak wącham, wy czytacie ;) Mhmmm… dziwne. W smaku alko zupełnie nieobecne, a wąchając coś mnie tam z lekka smyra w nozdrza. Co prawda niezbyt mocno, ale jednak. Na szczęście jest to fajne, likierowe wydanie, więc luuuuzz. Jedźmy dalej. Piwo pachnie mocno i wyraziście. Ponownie przeważają akcenty czekolady mlecznej i deserowej. Jest nawet kakao i łagodna kawusia ze śmietanką i cukrem. Wtóruje im suszona śliwka, garść rodzynek i suszona czarna porzeczka, co jest rzeczą rzadką spotykaną. Tuż za rogiem czai się niewielka ilość karmelu oraz pieczywa razowego. Zupełnie w tle natomiast pobrzmiewa delikatna nutka melasy i cukru kandyzowanego. Kurde bele, zajebiście to pachnie. Nawet ten subtelny sznyt alkoholowy zdaje się tutaj dobrze pasować. Wszystko świetnie ze sobą współpracuje. Piwo sprawia wrażenie szalenie przemyślanego i genialnie wyważonego. No super po prostu! :D

Ponad czteroletni Okocim Porter jest piwem niebywale wielowymiarowym (głównie w aromacie), grzecznym, bardzo pełnym w smaku, poniekąd treściwym i słodkim, ale mi to pasuje. On zawsze taki przecież był. Ułożenie jest dobre, ale chyba jeszcze nie zupełne (mam na myśli zapach). Suszone owoce – które tak bardzo lubię – robią tutaj niezłą robotę. Piwo sprawia bardzo przyjemne odczucie w ustach – jest niebywale gładkie i aksamitne, co też się bardzo ceni. W porównaniu do świeżego egzemplarza jest wyraźnie lepiej i nie chodzi mi tu bynajmniej o to konkretne piwo degustowane na blogu, które przypomnę – wypadło dosyć przeciętnie. Słowem podsumowania – czas mu służy!

OCENA: 9/10

Jeśli ten tekst Ci się spodobał i nie chcesz, by w przyszłości ominęły Cię kolejne, ciekawe artykuły na temat wyleżakowanych piw – już teraz zapisz się do newslettera, dołącz mnie do swoich kręgów Google+ lub polub mój profil na fejsie ;>