IDZIE ZIMA, ZMIEŃ KALIBER

Na świecie istnieje bardzo dużo rodzajów piwa, ile dokładnie ich jest, tego nie wiedzą nawet najstarsi górale, ale myślę, że ponad pół setki. Niebagatelną zaletą piwa jest to, że można je pić przy najróżniejszych okazjach: spotkanie z kumplem, grill z rodziną, mecz lub jakieś MMA, kulig zimowy, urodziny, imieniny, po męczącej pracy, w gorące lato na plaży, na dyskotece, na przeziębienie (grzaniec), albo „żeby zapomnieć” lub jak kto woli „na hejnał” pod sklepem... Tak, czy siak nie ulega wątpliwości, że piwo jest naszym kompanem w codziennym życiu, a dzięki jego różnorodności jest w czym przebierać.

Coraz więcej ludzi w Polsce dostrzega ten różnobarwny świat piwa. Od kilku lat na rynku możemy zaobserwować coraz więcej pozycji, nie będących tylko zwykłym jasnym lagerem, którego piliśmy przez całe dekady i jeszcze się nim zachwycaliśmy! Obecnie powstaje coraz więcej małych, rzemieślniczych browarów oferujących style dotąd nieznane przeciętnemu Kowalskiemu. Mnie jako piwosza & piwnego maniaka bardzo cieszy taki stan rzeczy, jednak zdaję sobie sprawę, że kultura picia piwa w naszym kraju nadal jest na dość niskim poziomie. Więc jako bloger, czuję się współodpowiedzialny za piwną edukację polskiego społeczeństwa i  pragnę nieść piwny kaganek oświaty od morza, aż do Tatr (czy jakoś tak ;P).

Jak pewnie zdążyliście zauważyć, za oknami mamy teraz jesień, ale już za niewiele ponad miesiąc przyjdzie zima (przynajmniej ta kalendarzowa) i znowu zaskoczy drogowców... Jakie więc piwo najlepiej smakuje, gdy za oknami śniegu do pasa, a od trzaskającego mrozu można sobie połamać jedynki? Nie będę z tego robił jakiejś tajemnicy poliszynela, więc powiem prosto z mostu – w zimę najlepiej pić piwa o wysokiej zawartości alkoholu, bo wiadomo że alkohol grzeje. „Taa.... Karpackie Super Mocne i Śląskie Mocne to ja piję przez cały rok” – powiecie. Tym bardziej powinniście przeczytać ten tekst do końca. Poza mocą bowiem liczy się również esktraktywność i spora treściwość. Wiem jednak, że wśród Was są także piwni wyjadacze, którzy o piwie wiedzą niemal wszystko, zatem jeśli przynajmniej trzy z poniższych punktów Ciebie dotyczą, to możesz po ich przeczytaniu natychmiast kliknąć krzyżyk w prawym górnym rogu ekranu:

a)      pijesz co najmniej trzy razy w miesiącu piwo inne niż ‘jasne pełne’ z koncernu

b)      znasz różnicę między piwami górnej i dolnej fermentacji

c)      wiesz co to Pinta i AleBrowar

d)      prowadzisz bloga piwnego i jesteś w miarę ogarnięty

e)      jesteś piwowarem domowym

f)        wiesz kiedy w tym roku był Międzynarodowy Dzień Stoutu

g)      potrafisz wymienić przynajmniej trzy polskie Portery Bałtyckie

h)      jesteś wiernym widzem Tomasza Kopyry

i)        wiesz co to jest ekstrakt w piwie

j)        bez zająknięcia wymienisz wszystkie dotychczasowe piwa z serii Książęce

k)      piłeś kiedykolwiek RISa, AIPA, Barley Wine, Lambic lub Abbey Ale

l)        w jednym paluszku masz podział koźlaków (nie chodzi o grzyby)

Jeśli przeszedłeś mój test negatywnie, to bardzo dobrze się składa, bo właśnie do Ciebie skierowany jest ten wpis. Moje propozycję na zimowe, długie wieczory są następujące:

1)      doppelbock, czyli koźlak dubeltowy, podwójny, alk. 7,5-11%. W zasadzie nawet zwykłego koźlaka od biedy można pić również zimą, ale koźlak podwójny nadaje się do tego znacznie lepiej. Jest to przeważnie ciemne i treściwe piwo o wybitnie słodowo-karmelowym profilu. Słodkawe z subtelną nutą suszonych owoców i ciemnych słodów.

2)      dubbel, alk. 6-7,5%. Jest to jeden z rodzajów piw trapistów tradycyjnie warzonych w sześciu klasztorach belgijskich i jednym holenderskim. Piwo ma barwę ciemno bursztynową/miedzianą. Pachnie słodko, słodowo z lekką nutą pikantnych przypraw oraz śliwek i rodzynek. Czasem wyczujemy tam również nuty karmelowe oraz tostowe.

3)      tripel, alk. 7,5-9,5%. Piwo posiada jasny kolor i przeważnie wybitnie przyprawowy, ostry charakter. Często odnajdziemy w nim estry owocowe, cytrusy, chmiel, umiarkowaną kwiatowość oraz wyraźne smaczki alkoholowe.

4)      quadrupel, alk. 9-12%. Najmocniejsza odmiana piwa klasztornego, z tą mocą to już naprawdę nie ma żartów! Piwo o barwie miedzianej do ciemno brązowej z elementami przypraw korzennych, estrów owocowych, suszonych śliwek, rodzynek i wiśni, lekko karmelowe, wyraźnie winne z umiarkowanie gorzką końcówką i rozgrzewającą mocą alkoholu.

5)      russian imperial stout (RIS), alk. 8-12%. To również bardzo mocne piwo, w smaku i zapachu zbliżone do porteru bałtyckiego. RIS jest bardzo ciemny, ciężki, treściwy, mocno chmielony z wyraźną obecnością nut palonych, kawy, gorzkiej czekolady, alkoholu oraz prażonych słodów. W tle możliwe owoce suszonej śliwki, czarnej porzeczki oraz rodzynki.

6)      porter bałtycki, alk. 8-9,5%. Nasza narodowa specjalność, chwalony i ceniony styl piwa na całym świecie, warzony w kilku krajach w basenie Morza Bałtyckiego, jednak to właśnie polskie portery są uznawane za najlepsze. Kolor niemal czarny, gęste, słodkawe i treściwe piwo z nutą kawy, ciemnej czekolady, karmelu i palonego ziarna. Posiada również bogaty bukiet suszonych owoców oraz wiśni i porzeczki.

7)      barley wine, alk. 8,5-13%, a nawet więcej. Nazwa dosłownie oznacza wino jęczmienne, ze względu na wysoką zawartość alkoholu i niekiedy podobne wrażenia smakowe jak w winie. Piwo o dość zróżnicowanej barwie od jasnego złota do ciemnego brązu. Często są w nim obecne nuty winne, sherry, porto oraz bardziej tradycyjne jak karmel, słód, aromaty owocowe, chmielowe, a także chlebowe, tostowe i toffi.

8)      piwa tzw. świąteczne/korzenne, w nomenklaturze określane jako christmas ale. W Polsce jednak nie jest to jakiś spójny styl piwa, a raczej cała mieszanka piw jasnych i ciemnych, górnej i dolnej fermentacji, stworzonych z myślą o okresie świąteczno-noworocznym. Cechuje je podwyższona zawartość alkoholu (ale nie bardzo wysoka), sezonowość warzenia oraz obecność przypraw korzennych i innych różnych dodatków rzadko spotykanych na co dzień w piwie.

Nie są to rzecz jasna wszystkie style piwa cechujące się wysokim woltażem. Wybrałem jednak wg mnie najciekawsze propozycje, ukazujące cały przekrój i bogactwo piwnego świata. Nie myślcie sobie jednak, że pójdziecie do sklepu specjalistycznego z piwem i od razu kupicie po trzy sztuki piwa z każdego rodzaju, który wymieniłem. Aż tak dobrze to jeszcze u nas nie jest, ale z pewnością jest coraz lepiej. Mamy już co najmniej jednego krajowego dubbla, tripla, RISa i quadrupela. Swego czasu był też koźlak podwójny. Z porterem bałtyckim nie będziecie mieć natomiast żadnych problemów, nawet w marketach. Na barley wine niestety musimy jeszcze poczekać, co nie znaczy, że w Polsce nie da się kupić zagranicznych przedstawicieli danego stylu. Jeśli nie wiecie gdzie ich szukać, to zapraszam do tego artykułu. Od ubiegłego roku natomiast mamy spory wybór piw świątecznych o wybitnie korzennym charakterze. W tym roku również czekać na Ciebie będzie między innymi zmnieniony Saint No More z AleBrowaru, Renifer od Kolaborantów, Świąteczne z Kormorana, Twierdzowe Ciemne z Raciborza, Gniewosz Korzenne z Czarnkowa, czy Koniec Świata od Pinty. Nowością jest choćby Raciborskie Świąteczne (którego jednak nie polecam), Jurajskie Świąteczne z Zawiercia, czy Wesołych Świąt z Gościszewa. Nawet duże browary mają coś w zanadrzu na tę okazję: Świąteczne z Okocimia i Tatra Grzaniec, w ubiegłym roku był Harnaś Grzaniec, Amber Zimowy i całkiem niezłe Książęce Korzenne Aromatyczne. Ewentualnie od biedy możecie również sięgnąć po Perłę Winter, czy Książęce Burgundowe, ale dla mnie to są po prostu piwa całoroczne. Wybór jest spory i co roku staje się większy, więc z pewnością w obecnym sezonie pojawi się kilka ciekawych nowości.

Mam cichą nadzieję, że moje wypociny nie poszły na marne, że wskazałem właściwą drogę i nawróciłem chociażby jedną duszyczkę skażoną dyskontowym strongiem, pijącym go tylko po to, by walił w dekiel.